Άρθρο: Δημήτρης Πετρούνιας

Επιμέλεια: Ίριδα Γουδέλη
Φιλόλογος


Η προσμονή μου για την πρώτη μας συνάντηση, με είχε αφήσει άυπνο κι ανήσυχο αρκετές μέρες ,με τον χρόνο αμείλικτο εχθρό λες και είχαν σκουριάσει τα αέναα γρανάζια του και δεν λειτουργούσαν πια. Η πολυπόθητη μέρα έφτασε και σαν χθες θυμάμαι να ξεπροβάλλεις μπροστά μου αέρινη και αριστοκρατική, στο γραφικό πλακόστρωτο του Θησείου. Έχουν περάσει χρόνια, αλλά το πρώτο «καλησπέρα» και το υποσχόμενο άρωμα σου έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα σε οποιοδήποτε κύτταρο μου μπορούσε να σε ερωτευθεί. Στις πρώτες συναντήσεις μας,το φλερτ πρωταγωνιστούσε στο πιο σημαντικό και τρυφερό σενάριο που μπορούσα ποτέ να φανταστώ.

Η ιδιαίτερη χιουμοριστική χροιά μας ζωγράφιζε τον Φλεβαριάτικο καιρό της μουντής Αθήνας. Κάπως έτσι στις 13/2 αποφασίσαμε να πορευτούμε μαζί αν και η ανησυχία μου για την επερχόμενη θητεία σκοτείνιαζε τις σκέψεις μου. Εσύ καθ’όλη την διάρκεια του προκαθορισμένου αποχωρισμού ήσουν εκεί, αγέρωχη, αποφασιστική και πάντα χαμογελαστή μου αντροφοδοτούσες την φαρέτρα της αγάπης και της υπομονής. Ο χρόνος μακριά σου και τα «γερμανικά» νούμερα που κάναμε μαζί δοκιμάζοντας τις αντοχές σου μου πιστοποίησαν την διαφορετικότητα σου.Το χειρουργείο στο 401 και οι πρώτες στιγμές ανάνηψης με έφεραν απέναντι στο ανήσυχο βλέμμα σου και τα γεμάτα αγωνία κρυστάλλινα μάτια σου φώναζαν παρών για ακόμα μια φορά… Η στράτευση τελείωσε κι έχοντας ήδη το πτυχίο στα χέρια σου με κύριο σκοπό να παραμείνεις δίπλα μου και να μην πας στην γενέτειρα σου, ξεκινήσαμε μια κούρσα αναζήτησης εργασίας. Διανύσαμε μαζί πολλά χιλιόμετρα, γευτήκαμε απογοητέυσεις, χαρμολύπες και δοκιμάσαμε την σχέση μας σε κάθε είδους κακουχία με κύριο χαρακτηριστικό μας το κοινό σύστημα αξιών και την ουσιαστική συντροφικότητα μας. Η κρίση, οι επιλογές και τα λάθη μας δεν απέδωσαν καρπούς ως προς την επαγγελματική αποκατάσταση και εξαναγκασμένη αποχώρησες θλιμμένη μετά από ενάμιση χρόνο, οπλισμένη όμως με πείσμα και θέληση για την επίτευξη του κοινού μας ονείρου. Μένοντας εδώ προσπαθώ να μαζέψω την κατακερματισμένη εικόνα μου αναζητώντας λύση εκτός των άλλων και σε επαγγελματικά ζητήματα. Η επικοινωνία συχνή όπως και τα ταξίδια μας όμως κυρίως οι λανθασμένοι χειρισμοί μου και η απόσταση άρχισαν να αποδυναμώνουν τις κοινές οπτικές μας και σαν το σαράκι να κατατρώγε την σάρκα μας.

Σήμερα 4,5 χρόνια μετά σε έχω φυλαγμένη σαν το πολυτιμότερο φυλαχτό. Ζω χωρίς εσένα μα η ζωή μου ακόμα τρέχει μαζί σου,κοιμάμαι χωρίς εσένα αλλά τα όνειρα έχουν απόλυτο πρωταγωνιστή μόνο εσένα,πετυχαίνω χωρίς εσένα όμως κάπου μέσα μου πάντα έρχεται η εικόνα με το λαμπερό χαμόγελο της επιβράβευσης σου. Είσαι εδώ, με το χιούμορ,τις παραξενιές,τα αστεία λογοπαίγνια σου, το άρωμα σου… Δεν ξέρω αν ποτέ θα σε ξαναγγίξω όμως κλείσε τα μάτια και νιώσε με, είμαι πλάι σου κάθε στιγμή βιώνοντας τις ανησυχίες, τις χαρές και τις παροδικές σου λύπες. Είμαι εδώ για να σου υπενθυμίζω πως τα πάντα θα τα περάσουμε μαζί.. Είμαι εδώ για να ετοιμαστώ και να φορέσω το αγαπημένο σου πουκάμισο όταν θα βιώνεις την χαρά.. Είμαι εδώ για να σε αγκαλιάσω και να βουρκώσουμε μαζί ακόμα και στο πιο δυσάρεστο γεγονός… Κλείνω τα μάτια και περνούν σαν καλομονταριμένη ταινία σκηνές με σενα.. με μενα.. με μας! Πλέον ζω μόνος σκαλίζοντας την στάχτη και τα αποκαίδια μια μεγάλης πύρινης αγάπης θυμίζοντας μου πως όποιος έχει την καρδιά, έχει και το κορμί….


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Πιντέρης Γ. (2008). Αντιμετωπίζοντας τον χωρισμό. Εκδόσεις Θυμάρι