Άρθρο: Μοσχούλα Κύρη
Φοιτήτρια θεατρολογίας

 

Τα φώτα της σκηνής έχουν χαμηλώσει. Τα μουρμουρητά των θεατών έχουν ξεχυλίσει την ατμοσφαιρική αίγλη του χώρου. Χωρίς να θέλω να κρύψω τον ανείπωτο ενθουσιασμό μου, αφήνω ένα σκαστό χαμόγελο. Έφτασε η ώρα.

Μία εντυπωσιακή βουτιά στο σανίδι χαρίζει με μιάς άπλετο γέλιο και έκπληξη στα ανυποψίαστα βλέμματα του κόσμου. Όλοι παρακολουθούμε εν αγωνίως τις βωβές κινήσεις του ηθοποιού. Τα χορευτικά βήματα και το γοητευτικό του ύφος περνάνε σαν κύμα δυναμισμού τη φλεγόμενη ψυχή μας. Ήταν πρωτόγνωρο να ανεβαίνει παράσταση με βωβό ηθοποιό. Ο Τσάπλιν όμως κεντούσε τόσο αριστοτεχνικά τις μιμήσεις του, θαρρείς πως τα λόγια δεν είχαν απολύτως καμία αξία μπροστά τους. Το βλοσσυρό βλέμμα έδινε σειρά στην παλλόμενη σάρκα, που με κομψό ανασάλεμα των χεριών προκαλούσε αναντίρρητα μαγεία σε όλο το μήκος και πλάτος του θεάτρου. Η διεισδυτική μου ματιά με οδήγησε σε ένα άλλο βωβό οδοιπορικό, έξω από το νούμερο του Τσάπλιν. Έκλεισα τα μάτια και ανασκουμπώθηκα.

Στοιχειωμένη από το μελλοντικό μου παλμό, έπιασα αρκετές φορές τον εαυτό μου να αναρωτιέται τί κρύβεται πίσω από τα αφελή και σαρωτικά πρόσωπα των ηθοποιών. Ο τρόπος με τον οποίον προσεγγίζουν την κωμωδία φαντάζει ιδιαίτερα δαιδαλώδης. Πώς ένας ηθοποιός πετυχαίνει χωρίς λόγια και μονάχα με κινήσεις του σώματός του να προκαλέσει αβίαστο γέλιο και ευθυμία στο κοινό;

Η απάντηση στο ερώτημά μου βρισκόταν ακριβώς εδώ. Τσάρλι Τσάπλιν. Ένας άνθρωπος που ενσάρκωσε σπουδαίους ρόλους στο πέρασμά του, αφήνοντας πίσω του έναν θρύλο που ποτέ δε χάθηκε. Η σκιρτάδα και το ταλέντο του αποδεικνύει πως ήταν το άτομο που έφερε την επανάσταση στα θεατρικά δρώμενα της εποχής.

Μεγαλωμένος σε δυσχερείς συνθήκες, ανάμεσά τους η πείνα και η φτώχεια, μπλέχτηκε με το στοιχείο του ηθοποιοιού από μικρή ηλικία. Κατάφερε να φέρει την καινοτομία στα μάτια μας, παίζοντας στην αρχή της καριέρας του παντομίμα, κάνοντας αυθωρεί και παραχρήμα τους θεατές να καλπάζουν από ενθουσιασμό.

Αναμφίβολα, η παντομίμα υπήρξε το παγκόσμιο μέσο εποικοινωνίας, εξυπηρετώντας καλά εκεί που οι γλώσσες αψιμαχούν για την έλλειψη επικοινωίας με τον κόσμο. Αποτελώντας το προταρχικό προσόν ενός πετυχημένου ηθοποιού, ο Τσάπλιν εξοικιώθηκε με την τέχνη του στο σκληρό σχολείο του Λονδίνου και στα μπουλούκια των θεατρίνων. Η κωμωδία του,ωστόσο, άμεμπτα συνυφασμένη με τις βωβές κινήσεις και τους μορφασμούς του προσώπου, αποτελεί για μένα άξια θαυμασμού.

Ο Τσάπλιν, εξ απαλών ονύχων, ήρθε αντιμέτωπος με πληθώρα αντιξοοτήτων, γεγονός που δε στάθηκε εμπόδιο στην μετέπειτα καριέρα του. Κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει πως το δράμα του θα μπορούσε κάλλιστα να διαπρέψει στο σανίδι. Μολοταύτα, η κωμωδία του ήταν αυτή που διακρίθηκε στο διηνεκές του χρόνου.

Για μένα, ο βίος και η πολιτεία του ήταν ο πυλώνας της επιτυχίας του. Γιατί η λύπη δρομολογεί τη χαρά και το δράμα προωθεί την κωμωδία.

Ανοίγω τα μάτια μου. Η σκηνή έχει εξαφανιστεί. Ο χώρος είναι άγονος και οι θέσεις πλάι μου δεν υπάρχου. Ίσως να μετεωρίζομαι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τα όνειρα. Ίσως να είναι όλα αποκύημα της φαντασίας μου. Κάποιος μου ψιθυρίζει κάτι στο αυτί. Τον κοιτάζω χωρίς να ακούσω λέξη. Χαμογέλασα κι έκανα να φύγω.


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Τσάρλυ Τσάπλιν (1989), Περιοδικό και Εκδόσεις Οδός ΠΑΝΟΣ και Εκδόσεις ΣΙΓΑΡΕΤΑ