Άρθρο: Στέφανος Αλαβάνος


Συναίσθημα: Οποιαδήποτε αναταραχή ή αναστάτωση του νου, αίσθημα, πάθος. Οποιαδήποτε σφοδρή η εξημμένη ψυχική κατάσταση. Υπάρχουν εκατοντάδες συναισθήματα, μαζί με τις προσμείξεις τους, τις ποικιλίες, τις μεταλλάξεις και τις αποχρώσεις τους. Πράγματι, υπάρχουν πολύ περισσότερες αποχρώσεις συναισθημάτων από όσες λέξεις να τα ορίσουν.

Όταν είμαστε μικρά παιδιά νιώθουμε και εκφράζουμε τα συναισθήματα μας αυτόματα. Ότι νιώθουμε γίνεται αμέσως πράξη. Με το κλάμα και την γκρίνια όταν θυμώνουμε για κάτι ή όταν νιώθουμε αδικημένοι. Με φωνές και παιχνίδια όταν νιώθουμε χαρά. Τρέχοντας στην αγκαλιά των γονιών μας όταν νιώθουμε αγάπη ή ανασφάλεια. Μεγαλώνοντας και προσπαθώντας να ταιριάξουμε στην κοινωνία, μαθαίνουμε ότι δεν επιτρέπεται να εκφράζουμε τις ανάγκες μας και τα συναισθήματα μας όποτε θέλουμε ή όποτε τα νιώθουμε. Δεν μπορούμε να κλαίμε όποτε νιώθουμε απόγνωση ή λύπη, ειδικά οι άντρες. Δεν μπορούμε να φωνάζουμε και να βρίζουμε όταν είμαστε θυμωμένοι, δεν μπορούμε να αγαπάμε κάποιον που δεν ”πρέπει”. Δεν μπορούμε να εκφράσουμε τρυφερότητα, συμπάθεια, σεβασμό, θαυμασμό για κάποιον ο οποίος δεν φέρει κάποιο συγκεκριμένο ρόλο στην ζωή μας.

Παρερμηνεύουμε όμως το δεν πρέπει να εκφράζω τα συναισθήματα μου όπου και όπως θέλω, με το δεν πρέπει να νιώθω αυτά τα συναισθήματα όπως και όποτε θέλω. Και άρα μένεται αυτός ο αέναος πόλεμος μέσα μας με όλα αυτά που νιώθουμε και πόσο θέλουμε ή πρέπει να τα νιώθουμε. Μαζί και με τις πάντα παρούσες τύψεις. Καταπιέζουμε και πολεμάμε όλα αυτά τα συναισθήματα που δεν θέλουμε να νιώθουμε, για να είμαστε σωστοί απέναντι στον εαυτό μας και απέναντι στους γύρω μας. Αλλά πόσο αλήθεια το καταφέρνουμε; Πώς μπορείς να αντιπαθήσεις ή να μισήσεις κάποιον επειδή έτσι πρέπει; Πώς μπορείς να θαυμάσεις κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι θαυμαστός για όλους τους άλλους; Πώς μπορείς να αγαπήσεις κάποιον επειδή το θέλεις; Και πώς μπορείς να μην αντιπαθήσεις κάποιον αν έτσι το νιώθεις; Πώς μπορείς να σταματήσεις να αγαπάς, να σέβεσαι και να θαυμάζεις κάποιον επειδή δεν είναι ”σωστό”;

Τα συναισθήματα μας έρχονται πρώτα και μετά η απόφαση μας αν θα τα δεχτούμε ή όχι. Προσπαθώντας να καταπιέσουμε ή να νιώσουμε ένα συναίσθημα εκπαιδεύουμε υποσυνείδητα τους εαυτούς μας να διαλέγουμε ποια συναισθήματα είναι ασφαλή να τα νιώθουμε και ποια όχι. Αλλά καλώς ή κακώς έτσι σβήνουμε τον όποιο αυθορμητισμό έχουμε, βάζουμε όλο τον συναισθηματικό μας κόσμο σε καλούπια και περιορισμούς, δεν υπάρχει η ενσυναίσθηση, η εμπάθεια, η ειλικρίνεια. Με το να βάζουμε σε ζυγαριά τα όποια συναισθήματα μας νομίζουμε ότι είμαστε κυρίαρχοι πάνω τους και άρα είμαστε κυρίαρχοι του εαυτού μας και κάνουμε αυτό που θέλουμε και είμαστε εμείς αυτοί που ορίζουμε την ζωή μας. Αλλά μερικές φορές η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

Τα συναισθήματα δεν δημιουργούνται στην καρδιά, αλλά στο μυαλό και το να βάλουμε το ίδιο το μυαλό μας να τα αλλάξει ή να τα αντιστρέψει ή να τα φέρει εκεί που τα θέλουμε, είναι ένα οξύμωρο το οποίο δεν συνειδητοποιούμε καν και υπάρχουν οι κλισέ εκφράσεις της μάχης του μυαλού και των συναισθημάτων. Για αυτό λοιπόν, ας δεχτούμε τα όποια συναισθήματα νιώθουμε, ας τα διοχετεύσουμε σωστά μεν, ας τα αναγνωρίζουμε και ας τα αποδεχόμαστε ακόμα και τα άσχημα και αυτά που δεν πρέπει. Γιατί τα συναισθήματα μας είναι αυτό που είμαστε. Το να νιώθεις, το να αναγνωρίζεις τα συναισθήματα σου και να πράττεις με ορθολογισμό και λογική για αυτά, σημαίνει ότι ζεις. Σωστά για κάποιους, λάθος για κάποιους άλλους, αλλά η πραγματική μας βούληση και ο έλεγχος του εαυτού μας είναι ακριβώς εκεί.