Κείμενο: Αλέξανδρος Σιμώνης


Συγγνώμη..

Συγγνώμη για όλα.. Εύλογα κανείς θα αναρωτηθεί για ποια όλα(;), και γιατί συγγνώμη(;).

Για όλα εκείνα που με άφησαν πίσω. Για όλα εκείνα που με βούλιαξαν σαν την πέτρα σε βαθιά νερά. Σε αυτά που δεν κατάφερα να αναστήσω το ανάστημα μου, εξαιτίας του φόβου μου’ εξαιτίας του βιωματικού  πόνου, ανάλογων στιγμών του παρελθόντος.

Για όλα εκείνα που δεν τόλμησα –και δεν τολμώ- να κάνω και ας το λαχταρά η ψυχή μου, η καρδιά και το μυαλό μου,  Αυτά, που με φοβίζουν όπως το σκοτάδι το μικρό παιδί.

Για όλες εκείνες τις «στιγμές» που δημιούργησε το μυαλό μου και δεν έκανα κάτι για να τις ζήσω, και -δυστυχώς- δεν ήταν λίγες. Ήταν εκείνες που μπορεί να έδινα τα πάντα για να τις ζήσω. Δεν θα με ενδιέφερε η λογική που θα μου το απαγόρευε, αλλά η καρδιά μου που το δημιούργησε και μπροστά σε αυτήν δεν θα λογάριαζα τίποτα.

Για τους ανθρώπους που με γέμισαν πληγές και ακόμα τους το επιτρέπω. Αλλά δεν ξέρω πως γίνεται και αλλιώς. Μετρώ σημάδια τους στην ψυχή μου.. Μετρώ πληγές και πόνο..Έτσι έμαθα… Και ας ξέρω ότι είναι λάθος, τους αγαπώ και δεν ξέρω αν θα αλλάξει ποτέ αυτό. Για τις πληγές αυτές που με έκαναν να τις δεχτώ δίχως να το καταλάβουν ή  μπορεί και επίτηδες. Δεν ξέρω πια..

Για όλες εκείνες τις στιγμές που δάγκωσα τα χείλη μου για να μην δακρύσω, να μην κλάψω. Άλλωστε μην ξεχνάμε «οι άντρες δεν κλαίνε», έτσι δεν είναι; Τι και αν πονάνε.. Δεν κλαίνε.. Ή μάλλον κλαίνε τόσο μέσα τους που δεν περισσεύει δάκρυ για να χυθεί.. Εγώ τουλάχιστον στέρεψα από δάκρυα..

Για όλα μου τα όνειρα, που δεν τους άφησα να ανασάνουν και ίσως σε αυτά να χρωστάω το μεγαλύτερο μου ΣΥΓΓΝΩΜΗ…  Αυτά παρακαλάω κάθε βράδυ να με συγχωρέσουν.  Για αυτά πονάω παραπάνω, για αυτά κλαίω πιο πολύ, αυτά είναι που μου ματώνουν τις παλάμες..

Συγγνώμη.. 

Συγγνώμη για όλα..

Τι είναι αυτό που ακούγεται.. (;)

Χτυπάει το ξυπνητήρι..

Ήρθε η ώρα για να ζήσω.. Ήρθε η ώρα, να πάρω πίσω τις συγγνωμες και τα δάκρυά μου.. Ήρθε η ώρα για να πατήσω πιο σταθερά στα πόδια μου.. Ήρθε η ώρα για μένα.. Η ζωή με περιμένει, όπως τα όνειρα μου, που χαμογελούν καταφατικά από μακριά!!!

Τελικά χρωστάω μια “άλλη” συγγνώμη.. Αυτή, για τον χρόνο που άφησα να φύγει έτσι, για όλα εκείνα που με περιμένουν ακόμα να τα αλλάξω … Να τα ζήσω!!!

Πάντα συνοδευμένο από ένα τραγούδι ψυχής..