Κείμενο: Ευτυχία Παπαγιάννη
Ψυχολόγος
Υπ. Διδ. Διαπροσωπικών Σχέσεων και Επιρροής
Παντείου Παν/μίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών


Ο Δαβίδ και η Σάρα 

Απόγευμα Ιουνίου στη Βάρκιζα. 8 χρόνια σχέση. Πολικαιρισμένος έρωτας και χρωματιστή ομπρέλα στον κήπο με πλαστική καρέκλα. Ήταν μεθυσμένοι και γλιστρούσαν τις οινοπνευματί γλώσσες τους με προσποιητό πόθο. Καμιά φορά έκλειναν τα μάτια και φαντάζονταν ό,τι πρόσωπα ήθελαν. Ήταν όλα σιωπηλά συμφωνημένα. Η Σάρα λύγισε το πόδι της και με το γόνατο ακουμπούσε τον αφαλό του. Ο Δαβίδ αγαπούσε την ανημποριά της. Η Σάρα είχε αποδεχτεί απόλυτα αυτό το ρόλο. Γνώριζαν πως ήταν σιχαμερά συμβιωτικοί. Δούλοι.

Ο Γκάρι και η Ρόζα

Στη Σκωτία, το φθινόπωρο έχει υγρή πρωινή πάχνη, ζεστά βότανα και πηχτά φλέματα. Ο Γκάρι μισεί αυτή την εποχή των “ξεκινημάτων”. Η ζωή είναι ευθεία πορεία. Μια εξελισσόμενη ευθεία πορεία. Αυτά έλεγε στα κορίτσια της νύχτας. Μετά σκεφτόταν τα βελουτένια χείλια και τις μασχάλες που είχαν ιδρώτα. Και τη ζεστή κοιλιά και τα λόγια του αέρα. Πόσο του έλειπε να τον παραμυθιάζει, να τον πλανά με την άδειά του. Πόσο του έλειπε αυτή η απελπισία όταν περνούσαν δέκα μέρες χωρίς να τη δει. Πόσο του έλειπε να την πείθει από την αρχή πως πρέπει να είναι μαζί, “δεν γίνεται αλλιώς” και μέχρι να νυχτώσει η Ρόζα είχε ξεπεισθεί. Δεν μπορείς να κυνηγάς κάποιον που δε θέλει να τον πιάσεις. Αυτά σκέφτονταν καμιά φορά όταν έφτυνε στο νιπτήρα τη χθεσινοβραδινή νικοτίνη. Ήπιε καφέ. Νίφτηκε. Έφαγε και πήγε να παντρευτεί.


Ο Κένι και η Πόλυ
 

Φεβρουάριος στο Καλαμάκι. Παγκάκια στη σειρά μπροστά από την παραλία. Τα νερά από τη θάλασσα να πετιούνται από δω και κει και πάνω τους. Η Πόλυ γέρνει προς τον Κένι, του επιβάλλει το σώμα της κοντά, βάζει δύναμη.

Η Πόλυ λέει: Αν άντεχα να είμαι μόνη δεν θα σε επέλεγα.

Η Πόλυ λέει αλήθεια.