Άρθρο: Μαρίνος Σκλαβουνάκης
Συγγραφέας

Harold and Maude (1971)
Σκηνοθεσία : Χαλ Ασμπι

Η ιστορία ξεκίνησε το 1971 όταν δειλά δειλά εμφανίστηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες μια παράξενη ταινία. Το παρανοϊκό χιούμορ της ταινίας δυσκόλεψε την Paramount με αποτέλεσμα να μην έχει καθόλου διαφημιστική προβολή. Σε αυτό συντέλεσαν και οι πρώτες επιπόλαιες κριτικές της εποχής που όπως ήταν φυσικό ξαφνιάστηκαν από αυτό το πρωτόγνωρο θέαμα. Κανείς δεν είχε τολμήσει στην Αμερική μέχρι εκείνη την ώρα να παρουσιάσει κάτι ανάλογο.
Η ιστορία όμως δέκα χρόνια μετά άλλαξε τελείως, αφού σε δημοψήφισμα κινηματογραφικού περιοδικού η ταινία είχε καταφέρει να πάρει την πρωτιά από ταινίες όπως το “Όσα παίρνει ο άνεμος” και ο “Πολίτης Κέιν”.  Επίσης τρία χρόνια μετά την πρώτη της εμφάνιση  και ύστερα από 1000 ημέρες συνεχόμενης προβολής σε έναν κινηματογράφο στην Μινεάπολη ένας τριψήφιος αριθμός ανθρώπων διαμαρτύρονταν στους δρόμους ζητώντας από τον κινηματογράφο να επαναφέρει την ταινία. Η ταινία κατέλαβε το εβδομαδιαίο πρόγραμμα πολλών κινηματογράφων στο Ντιτρόιτ, στη Βοστόνη, το Μόντρεαλ και την Νέα Υόρκη για μια ολόκληρη δεκαετία. Μάλιστα ένας νεαρός οπαδός ισχυρίστηκε  ότι είχε δει την ταινία 128 φορές.
Τι άραγε συνέβηκε ώστε η γνώμη κριτικών και κοινού να αλλάξει σε τέτοιο βαθμό?
Αυτό που κατά την γνώμη μου μεσολάβησε ήταν η σημαντικότητα της ταινίας που  προσέλκυσε πολλούς νέους κυρίως θεατές.  Το Χάρολντ και Μοντ κατάφερε κάτι που ελάχιστες ταινίες μπορούν να ισχυριστούν, να επαναπροσδιορίσει μια ολόκληρη εποχή. Η φρέσκια ματιά του νεαρότατου τότε σεναριογράφου έδωσε φρεσκάδα και αυθορμητισμό στην ταινία. Ταυτόχρονα όμως έδωσε και ελπίδα σε μια νέα γενιά που μόλις είχε δει το χίπικο όραμα να φθίνει, την χώρα τους να βυθίζεται στα σκάνδαλα, στους πολέμους, σε δολοφονίες και ασυδοσίες.
Η ταινία είναι επαναστατική στον τρόπο σκέψης της, αντικομφορμιστική και αντιπολεμική ταυτόχρονα με μία πρωτόγνωρη αυθάδεια προς την εξουσία κάθε μορφής. Καταφέρνει με έναν περίτεχνο τρόπο να  πλέξει ένα εγκώμιο στην ελευθερία και στη χαρά της ζωής. Φιλελεύθερη στον πυρήνα της αγκαλιάζει όλα αυτά που μας απασχόλησαν στην εφηβεία μας ή μας απασχολούν ακόμα. Γιατί άραγε ο άνθρωπος πρέπει να έρχεται χαρούμενος στον κόσμο και να φεύγει θλιμμένος? Που πήγε όλη αυτή η παιδική αθωότητα? Η ταινία μας ζητά να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε τον θάνατο και να ρισκάρουμε ζώντας την κάθε στιγμή χωριστά.
Βέβαια όλα αυτά οφείλονται στην Μοντ που καταφέρνει να μεταμορφώσει τον Χάρολντ από αυτοκαταστροφικό έφηβο σε έναν άνθρωπο με λατρεία για τη ζωή. Είναι σαν να πήρε τον Χάρολντ από το χέρι και τον μετέφερε έξω από τα αδιέξοδα της εφηβείας  στον κόσμο φροντίζοντας στη συνέχεια  να αποσυρθεί αφήνοντας το δικό του χέρι και μαζί και το δικό μας…
Σαράντα-έξι χρόνια μετά  η ταινία έχει την δύναμη να αναζωογονεί καταφέρνοντας να μας κάνει άλλοτε να γελάμε και άλλοτε να κλαίμε. Σας ευχαριστούμε πολύ…