Λευτέρης Ανέστης
Ψυχολόγος


Πέρασα δύσκολα, δε θα το αρνηθώ. Ώρες ατέλειωτες, μόνος στο δωμάτιο, σε κάθε δωμάτιο, αλλά και στο πλήθος μέσα. Αναρρωτιόμουν, θύμωνα, έκανα υποθέσεις… Άλλοτε βουβά, άλλοτε με ένταση. Πόσες φορές ζήτησα την προσοχή σου και εσύ έστριψες το κεφάλι και μ’ απέρριψες; Προσπάθησα να απαντήσω σε ένα σωρό «γιατί» αλλά κατάλαβα ότι δεν έχει σημασία. Έπρεπε να σε δω. Πέρασε καιρός, είχα ξεχάσει πώς μοιάζεις. Τα λόγια μένουν περισσότερο χαραγμένα στη μνήμη τελικά. Φανταζόμουν για πολύ καιρό αυτή τη στιγμή. Μην ανησυχείς, δε θα σε κρατήσω πολύ. Θα μπορούσα να σου πω πολλά, να σε κατηγορήσω, να σου φωνάξω, να σε βρίσω… Μόνο που έτσι θα βλεπες ένα καθρέφτισμα του εαυτού σου και εμείς οι δύο δε μοιάζουμε καθόλου, ευτυχώς.

Θα αρκεστώ, λοιπόν, σε ένα «ευχαριστώ».

Σ’ ευχαριστώ που μου έμαθες ότι η ζωή είναι σκληρή και πολλές φορές άδικη. Ότι θα βρεθεί κάποιος να σε χτυπήσει ακριβώς εκείνη τη στιγμή που νιώθεις πιο ευάλωτος από ποτέ, επειδή είσαι ένα μικρό παιδί, ένας παράφορα ερωτευμένος νέος ή ένας αβάσταχτα ονειροπόλος. Μ’ έμαθες να προστατεύομαι και να εμπιστεύομαι λίγους. Έμαθα να χτίζω τείχη και οχυρά. Καμιά φορά μπάζει μοναξιά, αλλά την προτιμώ.

Σ’ ευχαριστώ που μ’ έμαθες να ξεχωρίζω τους ανθρώπους. Διακρίνω πια εύκολα αυτούς που χειραγωγούν, που καταναλώνουν, που αδιαφορούν. Μένω, λοιπόν, με κείνους που με θέλουν στη ζωή τους, εκείνους που γυρεύουν τα μάτια μου στο χόρο και χαμογελούν όταν τα βρουν γιατί ξέρουν πόσα έχουν να δώσουν. Πού να ξερες …

Σ’ ευχαριστώ γιατί, αφού με ρήμαξες, μάζεψα τα κομμάτια μου, ξανασηκώθηκα και έγινα πιο δυνατός. Με ανάγκασες να αναζητήσω τα όριά μου και κατάλαβα πόσα μπορώ να αντέξω. Έμαθα να κολυμπάω στα βαθιά και να επιβιώνω, να κοιτάω στα μάτια και να μη φοβάμαι. Έμαθα να υψώνω ανάστημα, πήρε καιρό, μη νομίζεις, αλλά δες με!

Δε χρειάζεται να πεις κάτι, ήθελα μόνο να ακούσεις. Δε θέλω να ακούσω δικαιολογίες, ενστάσεις και σχόλια, άσε εμένα να ξέρω. Δεν έχω μέσα μου θυμό για σένα παρά μόνο λύπη. Λύπη γιατί ξέρω πια ότι δε μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αγαπήσουν. Δε μπορείς να αγαπήσεις και δεν υπάρχει χειρότερη τιμωρία από αυτό.

Ευχαριστώ.