Κείμενο: Παναγιώτα Τσουμάρα


Ένα βράδυ μου μίλησες με τον δικό μου τρόπο..
Βλέπεις πάντα πίστευα πως είμαι παράξενη, έτσι με είχαν πείσει οι γύρω μου.
Είμαι όντως παράξενος άνθρωπος.
Πολλές φορές με «καταπίνουν» οι σκέψεις μου..
-Δεν σε άκουσα, συγγνώμη.
Άλλες φορές σκοντάφτω καθώς περπατάω..
-Δεν κοιτούσα κάτω,συγγνώμη.
Έχω και το άλλο το κουσούρι, να μη μιλάω πολύ κι απλά να σε παρατηρώ.. ίσως να σε ενοχλεί λίγο.
Δεν γελάω όταν μου φεύγεις κι ενώ μου λες «γέλα λίγο μικρο μου.. » εγώ αντιθέτως κλαίω περισσότερο.
Μου θυμώνω κάθε φορά αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ. Κι όχι δεν το κάνω επίτηδες.
Όχι, δεν φοβάμαι να φανώ αδύναμη μπροστά σου ή να γίνω χάλια από τη μάσκαρα μου που θα με βάψει.
Με πονάει το να σ’αφήνω,να μη σε έχω όταν το χρειάζομαι και ένα χαμόγελο σου να ψιθυρίζει στην καρδιά μου «έλα ζόρικη, σήκω! Έχουμε λίγο ακόμη δρόμο μπροστά μας,υπομονή.»
Σε ευχαριστώ που με έκανες κομμάτι της ζωής σου.
Σε ευχαριστώ που μου γελάνε τα χείλη και τα μάτια σου όταν με βλέπεις, σαν μικρό παιδί που του αγόρασαν ένα παιχνίδι που λατρεύει.
Σε ευχαριστώ που υπάρχεις.
Ξέρεις για όμορφους ανθρώπους έχω διαβάσει στα παράξενα βιβλία μου.
Οι όμορφοι άνθρωποι λένε γεμίζουν με χρώματα το γκρίζο μέσα σου ή όπως πάλι λένε με φως τη ζωή σου ή ακόμα χαμόγελα στο πρόσωπο σου και δάκρυα στα μάτια σου.
Ο δικός μου όμορφος άνθρωπος τα κάνει όλα τα παραπάνω με μία όμως διαφορά, ο δικός μου είναι αληθινός.
Δεν γνωρίζω αν αυτά που γράφουν οι συγγραφείς τα έχουν βιώσει κιόλας, κι αν όχι εύχομαι ολόψυχα να το κάνουν.
Παράξενο το κείμενο μου,παράξενα τα βιβλία μου,παράξενη κι εγώ.
Να προσέχεις τον εαυτό σου όπως εμένα,σ’αγαπάω.

 

Για τον δικό μου όμορφο άνθρωπο, τον Στέλιο.