Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Όλοι θέλουμε να δούμε τους άλλους να αποδέχονται τα δικά μας πρότυπα, αγνοώντας και επιδεικτικά παραμελώντας τις ανάγκες και τις ανησυχίες του άλλου.

Στον κόσμο που ζούμε, συναναστρεφόμαστε και αναπτυσσόμαστε, είμαστε ικανοί και άξιοι να αγγίξουμε τις πτυχές του άλλου μόνο και μόνο όταν ο άλλος θελήσει να μας αφήσει τα όρια και τα περιθώρια να τον πλησιάσουμε και να αγγίξουμε ακόμα και τις ευαίσθητες χορδές του.

Το δύσκολο και ανέφικτο είναι όταν κάποιος κλείνει ερμητικά τα δικά του παραθυρόφυλλα ψυχής και καρδιάς, με μόνο και ιδανικό στόχο και σκοπό να επιδειχθεί, να επιβληθεί, μα κυρίως να πείσει ότι αυτός και η γνώμη του υπερτερεί και καθίσταται υπέρ πάντων και όλων των άλλων.

Πιστεύω ακράδαντα πως τέτοιοι χαρακτήρες είναι και δυστυχισμένοι και απομονωμένοι από το οικείο ή και συγγενικό τους περιβάλλον, βαλλόμενοι από τους πιο πολλούς, οι οποίοι έχουν αντιληφθεί το δυναμικό της επιβολής τους, μα και εξαιτίας του χαρακτήρα τους και των κόμπλεξ κατωτερότητας που διακατέχονται.

Η κριτική όσο θετική ή αρνητική αν είναι ποτέ δεν ωφελεί και τον ένα από τους δύο ή και τους δύο μαζί. Εύκολα και αγόγγιστα, ακάματα μπορούνε – μπορούμε να κατακλύουμε τον άλλον ή την άλλη  με σφοδρά πυρά κατά αμάχων, ανυπεράσπιστων, μα κυρίως γυναικών που είθισται να σκέπτονται εσφαλμένα για τον τρόπο επίδειξης της δύναμής τους, σωματικής ή μη.

Πολλές φορές θέλουμε, απαιτούμε και αποζητούμε να δούμε τα δικά μας οράματα να πραγματοποιούνται και να τίθενται σε εφαρμογή τα σχέδια, τα τερτίπια μυαλού και  καρδιάς μας, μα απόμερα και απομονωμένα  από τα δικά μας θέλω και πρέπει, χωρίς καν να δείξουμε την απαραίτητη προσοχή και ευαισθησία που ίσως θα άρμοζε στο ταίρι μας, στο δικό μας άνθρωπο.

Μ’ αυτό τον ανάξιο και απαξιωτικό τρόπο επέρχεται η μετάλλαξη του καθενός μας που είτε αφορά τις σκέψεις του, είτε συσχετίζεται με το χαρακτήρα του.

Αλήθεια, ποιος θα μπορούσε να ανεχτεί και να δεχτεί μια συνεχόμενη και αιτιολογούμενη υπό τη δική τους οπτική γωνία, με τα δικά τους μέτρα και σταθμά κριτική ενάντια σε όλα, στα πάντα;

Σίγουρα και μοναδικά θα ήταν όλα, αν βρίσκονταν υπό το φως της ένωσης ενός σώματος, μιας ψυχής, διόλου απαλλαγμένης από τις τυχόν ευθύνες μονομερείς ή όχι, μα πάντα με την καλύτερη θέληση για επίλυση των προβλημάτων, για σύσκεψη και απόφαση από κοινού διάφορων τρόπων λύσης τους.

Όποιος δεν είναι έτοιμος να δεχθεί και να αποδεχθεί τη μοναδικότητα του άλλου ως ατόμου που έχει και φέρει τα δικά του συναισθήματα, ιδεώδη, ιδανικά, μα κυρίως τα δικά του βιώματα που θα τον ακολουθούν στη μετέπειτα ζωή του, δυστυχώς θέτει τον ίδιο του τον εαυτό προ των πυλών της απαγκίστρωσης, της απελευθέρωσης και στην τελική του να παρθεί η μία και μοναδική στάση ζωής του άλλου μακριά από την απαξίωση, την υποτίμηση, την απέχθεια και την αδιαφορία.

Στο ποιος και τι και γιατί φταίει και έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα που το δέχονται παθητικά και καταλυτικά, θα μπορούσα να αναφέρω ένα και μοναδικό παράγοντα που φαντάζει θηρίο στα μάτια του καθενός από μας˙ όταν δεν του επέτρεψαν να χτίσει το δικό του κόσμο, κάστρο απόρθητο και απόμακρο από τους κινδύνους τους οποίους ο ίδιος αντιλαμβάνεται και κατανοεί και η ανασφάλεια ως οικτρή και ποταπή συνεργός στη διάλυση του αυτοσεβασμού και της αυτογνωσίας που ίσως και για κάποιους από μας, υπήρξε σχετικό βόλεμα όσον αφορά τη λήψη ευθυνών και αποφάσεων.

Μα ποτέ δεν είναι αργά και πάντα θα υπάρχει ένας φύλακας άγγελος να σας καταδείξει το συναισθηματικό σας κόσμο και να επιβραβεύσει τις προσπάθειές σας, μα κυρίως να σας φανερώσει την αλήθεια του και την ανθρωπιά του χαρακτήρα του. Να σας πει: «αξίζεις μωρέ, τι κάθεσαι και παλεύεις να αποδείξεις τα αυταπόδεικτα και να επεξηγείς τα αυτονόητα;»

Εύχομαι να τον βρείτε κι εσείς και να γίνει ο φάρος για τη ζωή σας και τα βήματά σας.