Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Απαλλάσσεσαι. Θες να διώξεις κάθε τι δύσμορφο αποτελεί την επιπόλαιη συμπεριφορά σου, αλλά δεν μπορείς.

Γιατί άραγε; Λες να κατάφεραν οι συνειδησιακές σου εκρήξεις να τρομοκρατήσουν τον εφησυχασμένο σου εγωκεντρικό κόσμο;

Μήπως για τελευταία φορά οι δικές σου, έσω και έξω, πραγματικές βλέψεις και προβλέψεις δεν επέφεραν το επιθυμητό σε σένα αποτέλεσμα, ώστε να σκύψεις και να δεις λίγο πιο βαθιά και όχι τόσο επιδερμικά όσο συνήθιζες χρόνια τώρα;

Ευκολάκι να ρίχνεις τις ευθύνες, να μην αναλογίζεσαι αν πονάς τον άλλον, αν του ξεσκίζεις τα σωθικά, αλλά το ωραιότερο, το πόσο ευχαριστιέσαι όταν του ρίχνεις αλάτι στις πληγές!

Πόσο απάνθρωπο, άνανδρο κι ανήκουστο. Μαγκιά δεν είναι να του/της θυμίζουμε τα λάθη που έκανε, τα πάθη απ’ τα οποία καταβαλλόταν, αλλά να δείξουμε ανθρωπιά.

Λέξη που έχει εκλείψει απ’ το λεξιλόγιό μας, τις συζητήσεις και τις κουβέντες μας.

Τα παιδιά μας μεγαλωμένα και αφημένα πολλές φορές, παρατημένα δυστυχώς στην τύχη τους, επιδιώκουν να βρουν ανθρωπιά συναισθημάτων… αλλά πώς… πού… γιατί;

Όταν όλοι είμαστε συνεπαρμένοι από ένα δικό μας ιδεατό, εικονικό κόσμο, όπου απολογούμαστε, διαλογιζόμαστε, συναναστρεφόμαστε, αγαπάμε ακόμα και εκφράζουμε αντιρρήσεις και διαφοροποιήσεις;

Ανθρωπιά δε βρίσκεται έτσι εύκολα, ακάματα, ακούραστα.

Θέλει να παιδευτούμε και να εκπαιδευτούμε, να δούμε και να ζυγίσουμε τα συν και τα πλην συμπεριφορών και τρόπων επιδίωξης των δικών μας θέλω και πρέπει.

Απλά τα πράγματα, αλλά εμείς τους προσδίδουμε πολυπλοκότητα, αμάθεια, ημιμάθεια, αλλά κυρίως τα κατακλύζουμε από διάφορα κόμπλεξ κατωτερότητας και αναδείξεως των άλλων μέσα από τους δικούς μας υποβιβασμούς και υποτονικές και τοξικότατες σχέσεις, διαθέσεις και προθέσεις.

Η ζωή είναι μικρή για να πασχίζουμε να αλλάξουμε κάποιον. «Το κάθε αρνάκι απ’ το μπατζάκι του κρέμεται». Ο Θεός στέλνει το δώρο του˙ αν εμείς το δεχτούμε ή το απορρίψουμε, εξαρτάται μόνο από εμάς.