Κείμενο: Μαρία Κακούρη
Φοιτήτρια Ψυχολογίας
Επιμέλεια: Μαρία Παπαστεφανάκη
Γλωσσολόγος


Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), διεθνώς επονομαζόμενη Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD), είναι μια από τις συνηθέστερες νευροβιολογικές διαταραχές που εμφανίζονται στην παιδική ηλικία και συχνά ακολουθεί τα άτομα μέχρι και την ενήλικη ζωή τους.

Σύμφωνα με το Πανελλήνιο Σωματείο Ατόμων με ΔΕΠΥ, τα κύρια συμπτώματα της διαταραχής αυτής είναι η διάσπαση προσοχής, η παρορμητικότητα και η υπερκινητικότητα, τα οποία αρκούν σε πολλές περιπτώσεις για την πρόβλεψη της διαταραχής. Το δυστυχές, φυσικά, είναι ότι τα συμπτώματα αυτά συχνά αμελούνται από τους γονείς, οι οποίοι αποδίδουν αυτές τις συμπεριφορές στη ζωηρότητα και την ενέργεια της παιδικής ηλικίας. Παρακάτω, θα εστιάσουμε στο πρώτο σύμπτωμα των παιδιών με ΔΕΠΥ, δηλαδή τη διάσπαση προσοχής, και πώς αυτό το σύμπτωμα είναι πιθανό να οδηγήσει σε προβλήματα ομιλίας που παρουσιάζουν αυτά τα παιδιά ή ακόμα και σε δυσλεξία.

Πιο συγκεκριμένα, η διαδικασία της προσοχής ενέχει δύο κύριες διαστάσεις· αφενός την ικανότητα του ατόμου να επικεντρώνεται μόνο στο ερέθισμα που το ενδιαφέρει, απομονώνοντας τα υπόλοιπα ερεθίσματα του περιβάλλοντος, και αφετέρου την ικανότητα του ατόμου να διατηρεί την προσοχή του στο ερέθισμα υπό συνθήκες κοπώσεως. Έτσι, προκειμένου να καταστεί δυνατή η πρόσκτηση του γλωσσικού συστήματος, το παιδί πρέπει να είναι σε θέση να επικεντρώνεται στον επικοινωνιακό σύντροφο και να διατηρεί την προσοχή του σε αυτόν. Επιπλέον, πρέπει να κατανοεί και να ανταποκρίνεται στο αντικείμενο της προσοχής του ομιλητή, αλλά και να στρέφει την προσοχή τού ομιλητή σε ένα αντικείμενο του δικού του ενδιαφέροντος.

Συνεπώς, καταλαβαίνουμε ότι τα παιδιά με ΔΕΠΥ συχνά εμφανίζουν δυσκολίες στον λόγο, οι οποίες απαιτούν ειδική μεταχείριση, καθώς και προβλήματα στην επικοινωνία, τόσο στην προφορική όσο και στη γραπτή. Αυτό συμβαίνει, επειδή δυσκολεύονται να επικεντρώσουν την προσοχή τους σε ένα αντικείμενο, εν προκειμένω στον ομιλητή, με αποτέλεσμα να μη λαμβάνουν τα γλωσσικά ερεθίσματα. Για αυτόν τον λόγο, οι γονείς οφείλουν να μην αμελούν τα πιθανά συμπτώματα που εμφανίζουν τα παιδιά τους· αντιθέτως, επιβάλλεται οι ίδιοι να αναζητούν την αιτία και να επιδιώκουν την άμεση λύση της.


Προτεινόμενη Βιβλιογραφία

Bjorklund, D. F. (1995). Children’s thinking: Developmental function and individual differences. Pacific Grove, CA: Brooks/Cole Publishing Company.

Reddy, V. (1991). “Playing with others’ expectations: Teasing and mucking about in the first year”. Στο A. Whiten (Ed.), Natural theories of mind (σ. 143-158). Oxford, UK: Blackwell.

Πανελλήνιο Σωματείο Ατόμων με ΔΕΠΥ. Ανακτήθηκε από: http://www.adhdhellas.org/2013-09-13-13-14-13/ti-einai