Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Πολλές φορές τη συναντούμε και μας συστήνεται με καλές πράξεις, όταν θέλουμε να φανούμε αληθινοί και να εκτιμήσουμε το καλό που έχουμε δει από κάποιους, αλλά συγχρόνως και με τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους άλλους.

Σ’ αυτό το θέμα, όμως, δεν πρέπει να συμπεριληφθεί το καλό που θα κάνουμε και στον εαυτό μας ή μάλλον θα μας κάνουν κάποιοι άλλοι με αντίκρυσμα και αντάλλαγμα απλά και μόνο λίγες καλές στιγμές, λίγα χρήματα, εξαγοράζοντας όμως τις πεποιθήσεις και τις συνειδήσεις μας.

Η ευεργεσία που θέλουμε να πράξουμε αλλά και να απολαύσουμε θα πρέπει να ‘χει να κάνει μόνο με αισθήματα αληθινά και πάντα δρομολογημένα και κατοχυρωμένα από αλήθειες και ποτέ από λανθασμένες ικεσίες και παράλογα απονενοημένα διαβήματα της σκέψης μας προς άφεση αμαρτιών των άλλων.

Όσες φορές το αντιληφθούμε αυτό και κατευθυνθούμε προς απαλλαγή και απάλλαξή τους από αυτά, όσον αφορά τους άλλους, τόσο οι άλλοι εύκολα, θα έλεγα, θα αποδεχθούν τη δική μας παραδοχή της αδυναμίας, καθώς και της άβουλης σύμπραξης προς απελευθέρωση και διεκδίκηση των δικών μας πτυχών και κομματιών ανταμοιβής τους. Το αποτέλεσμα είναι να δυσχεραίνουμε περισσότερο τις θέσεις μας και τις αποφάσεις μας, κι έτσι να οδηγούμαστε στον γκρεμό.

Έναν γκρεμό που τον έχουμε αποδεχτεί και οδεύουμε προς αυτόν ολοένα και περισσότερο, ολοένα και πιο συνειδητά και αποδεκτά με τα δικά μας λάθη, τους φόβους μας και τις ανασφάλειές μας.

Ας αναλογιστούμε πως δε χρωστούμε καμία ευεργεσία και καμία εξιλέωση, αφού κι εμείς με το δικό μας τρόπο, με τα δικά μας μέσα, κατορθώσαμε ορθώνοντας και το δικό μας ανάστημα καμιά φορά να συντελέσουμε και να διατελέσουμε κι εμείς παράγοντες και αξίες για μια ζωή που αποφασίσαμε από κοινού να την περάσουμε, να τη διαβούμε και να τη διαπραγματευτούμε.

Το να νοιώθουμε πως μας κάνουν χάρη, πως έχουμε υποχρέωση εμείς στους άλλους, αμέσως μας κάνει να τοποθετούμε τον ίδιο μας τον εαυτό σε μια κατώτερη θέση από αυτή που του ανήκει και του αξίζει, καθώς δεν αποδεχόμαστε τη σημαντικότητά του και εκτελούμε εντολές, διαταγές άλλων προς απαξίωσή του και υποβάθμισή του.