Άρθρο: Μένη Κουτσοσίμου
Ψυχολόγος – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΜΔΕ στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Ιωαννίνων
Μεταδιδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Ιωαννίνων στην Ποιότητα Υπηρεσιών


     Μπορείς να διαχωρίσεις εσύ τις λέξεις όπως σ’ έχουν μάθει ή όπως αγαπάς.

     Στη φάση αυτή, επιλέγω τη μονοκόμματη διατύπωση που δεν χωρίζει τίποτα.
Μπαίνοντας στη Μεγάλη Εβδομάδα, ξεκάθαρα όλα μέσα μου είναι θέμα πίστης, μας αρετής που εσωκλείει και προσδιορίζει πολλές από τις υπόλοιπες. Στο όνομά της έχουν γίνει πολλές θυσίες και ποδοπατήθηκαν λαοί και μνήμες. Η πίστη όμως δεν δικαιολογεί τα πάντα. Το να είναι κανείς πιστός στο χειρότερο, είναι χειρότερο από το να το απαρνηθεί. Η πίστη στο κακό είναι μία κακή πίστη. Και η πίστη στην ανοησία είναι μία επιπλέον ανοησία.
Πίστη σε τι όμως; Μέσα σ’ έναν κόσμο όπου όλα αλλάζουν, τίποτα δεν είναι ίδιο, παρά μόνο χάρη στη μνήμη και τη θέληση. Σε τι αξίζει να πιστεύεις; Κανείς δεν παρασύρεται δύο φορές από το ίδιο ποτάμι, κανείς δεν αγαπά δύο φορές τον ίδιο άνθρωπο… η πίστη είναι η αρετή του ίδιου και μέσω αυτής το ίδιο ενυπάρχει ή αντιστέκεται.
Για ποιο λόγο να κρατήσω κάτι ίδιο, αφού κι εγώ αλλάζω μαζί με τον κόσμο που με ωθεί στην αλλαγή; Γιατί υπάρχει η πίστη, στη βάση της ύπαρξής μου και της ταυτότητάς μου… σε ό,τι ορκίστηκα στον εαυτό μου. Θα συμφωνήσω ότι δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν κι εχθές… παρά μόνο γιατί δέχομαι πως είμαι ο ίδιος, γιατί χρεώνομαι ένα συγκεκριμένο παρελθόν ως δικό μου και γιατί προτίθεμαι να αναγνωρίζω και στο μέλλον την παρούσα δέσμευσή μου, ως παντοτινά δική μου.
Κι όταν αποδεχτείς με το καλό ότι δεν υπάρχει ηθικό αντικείμενο δίχως πίστη του εαυτού στον εαυτό, τότε θα νιώσεις το νόημα αυτής της αρετής. Όπως λοιπόν η πίστη είναι η αρετή της μνήμης, η απιστία είναι το ελάττωμά της – μάλλον, παρά δυσλειτουργία ή έλλειψή της. Εννοείται ότι η πίστη είναι κάτι παραπάνω από την πιστότητα. Είναι το αντίθετο όχι της λήθης, αλλά της ασυνέπειας, είτε λόγω συμφέροντος, είτε λόγω επιπολαιότητας. Ο άπιστος διαλαλούσε πώς ήταν κάποτε πιστός… κι ας τον πρόδωσε ο απολογισμός.
Ποιος αντέχει να μείνει πιστός σήμερα; … όταν εκείνη οφείλεται μόνο σε ό,τι την αξίζει… ανάλογη με την αξία αυτού που αξίζει να του είμαστε πιστοί. Με αυτή την έννοια, κάθε πίστη – είτε είναι πίστη σε μία αξία – ιδανικό, είτε πίστη σε κάποιον – είναι πίστη στην αγάπη και πίστη από αγάπη. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως κάθε αγάπη είναι πιστή – γι’ αυτό και η πίστη δεν ταυτίζεται με την αγάπη.
Πίστη λοιπόν στην πίστη και στους διαφορετικούς βαθμούς πίστης. Όσο για τα διαφορετικά πεδία της και μόνο η απαρίθμησή τους δεν θα είχε τελειωμό. Κι αν δεν υπάρχει χωρίς τη σκέψη, τη μνήμη, τη συνείδηση, σίγουρα δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τη βούληση.
Με απλά λόγια… πιστεύω σημαίνει πως επιλέγω συνειδητά να είμαι εκεί που πιστεύω ότι αξίζει. Κι όσοι ζήσαμε θαύμα, έχουμε κάθε λόγο να την τιμούμε και να την προστατεύουμε.
Καλή κι ευλογημένη Μεγάλη Εβδομάδα.


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Γιουνγκ Κ. (2001). Ψυχολογία και Θρησκεία. Εκδόσεις Ιάμβλιχος.