Κείμενο: Μαρία Κακούρη
Φοιτήτρια Ψυχολογίας
Επιμέλεια: Μαρία Παπαστεφανάκη
Γλωσσολόγος


Αναμφισβήτητα, οι προσωπικές σχέσεις αποτελούν ένα πρόσφορο έδαφος συγκρούσεων και προστριβών. Τις περισσότερες πιθανότητες για σύγκρουση τις εμφανίζει η οικογένεια, καθώς πρόκειται για τη συμβίωση αρκετών και διαφορετικών χαρακτήρων. Εμείς θα επικεντρωθούμε κατά το ήμισυ σε αυτήν, καθώς θα μιλήσουμε για τις ερωτικές συγκρούσεις, τις διαμάχες που συμβαίνουν δηλαδή ανάμεσα στο ζευγάρι.

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι οι άνθρωποι δεν εμφανίζουν δυσχέρεια ως προς τη σύγκρουση αυτή καθεαυτή. Αυτό που τους αποπροσανατολίζει και τους δυσκολεύει, προκειμένου να βρουν μια διέξοδο, είναι ο τρόπος επίλυσης του υπάρχοντος προβλήματος. Με άλλα λόγια, οι σύντροφοι δεν μπορούν να βρουν τα κατάλληλα σημεία τομής, ώστε να συμφωνήσουν σχετικά με την κατεύθυνση της λύσης του προβλήματος. Έτσι, ανάλογα με τους τρόπους που διαχειρίζονται και αντιμετωπίζουν την εκάστοτε δύσκολη κατάσταση, υπάρχουν τρεις τύποι ζευγαριών.

Αρχικά, παρατηρούμε τα «επικυρωτικά ζευγάρια», τα οποία βασίζονται σε συναισθηματική σύνδεση, αλλά έχουν ουδέτερο θυμικό στοιχείο στη διαχείριση της σύγκρουσης. Αυτή η κατηγορία παραπέμπει στα παραδοσιακά ζευγάρια, που διατηρούν τους σεξουαλικούς τους ρόλους και ενδιαφέρονται για την ευημερία της σχέσης περισσότερο από τους προσωπικούς τους στόχους. Η δεύτερη μορφή ζευγαριών είναι τα «ευμετάβλητα», τα οποία τείνουν να εμπλέκονται σε ποικίλα προβλήματα μικρότερης ή μεγαλύτερης βαρύτητας. Αυτά τα ζευγάρια, μοιάζουν με τα ανεξάρτητα, δεδομένου ότι διεκδικούν την αυτονομία τους, αλλά επιθυμούν και την αλληλεξάρτηση. Επιπλέον, αυτοί οι σύντροφοι έχουν ισχυρούς προσωπικούς στόχους που θέλουν να υλοποιήσουν. Η τρίτη κατηγορία ζευγαριών είναι τα «ζευγάρια που ελαχιστοποιούν τη σύγκρουση». Σε αυτή την περίπτωση, οι σύντροφοι θέλουν να αποφύγουν τη σύγκρουση με αποτέλεσμα να μοιάζουν με τα αποστασιοποιημένα ζευγάρια. Αν και μια κοινή ιδεολογία ενώνει τα αποστασιοποιημένα ζευγάρια, οι σύντροφοι αυτοί επιθυμούν να μη συνδέονται συναισθηματικά και να παραμένουν αυτόνομοι.

Διακρίνουμε, επομένως, τρεις διαφορετικούς τύπους ζευγαριών ανάλογα με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τη σύγκρουση. Ορισμένοι κρατούν μια ισορροπία ως προς τις προστριβές, άλλοι συγκρούονται ευκολότερα και κάποιοι επιλέγουν να καλύπτουν και να παραμερίζουν το πρόβλημα. Σε κάθε περίπτωση, ενδείκνυται να μιλάμε με τον σύντροφό μας με άνεση και θάρρος, να συζητάμε τα προβλήματά μας και μέσα από τον υγιή διάλογο να φτάνουμε σε κοινά αποδεκτές λύσεις.


Προτεινόμενη Βιβλιογραφία

Fitzpatrick, M. A. (1988). Between husbands and wives: Communication in marriage. Newbury Park, CA: Sage.

Straus, M. A. (1979). ‘Measuring intrafamily conflict and violence: The Conflict Tactics (CT) Scales’. Journal of Marriage and the Family, 41, 75-88.

Hendrick C. Α. & Hendrick, Susan S. (2012). Στενές σχέσεις. Θεμελιώδη ζητήματα της ψυχολογίας των διαπροσωπικών σχέσεων. Αθήνα: Εκδόσεις Πεδίο.