Άρθρο: Μαρίνος Σκλαβουνάκης
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


«Ο Εγωιστής γίγαντας» (2013)
Σκηνοθεσία: Clio Barnard

Η Clio Barnard σκηνοθέτης της ταινίας «ο Εγωιστής γίγαντας» είπε ότι εμπνεύστηκε την ταινία από το ομώνυμο παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ καθώς το διάβαζε στα παιδιά της. Πληροφορία σημαντική, αφού η ταινία βγάζει λιγότερο νόημα χωρίς τη σύνδεση με το εν λόγω παραμύθι, το οποίο έχει ως εξής:  Στον πανέμορφο κήπο ενός γίγαντα έπαιζαν τα παιδιά. Εκείνος, όμως, τα έδιωξε και έχτισε ολόγυρα έναν ψηλό φράχτη, απαγορεύοντας την είσοδο. Από τότε, η άνοιξη και το καλοκαίρι δεν ξανάρθαν ποτέ. Τα πουλιά έφυγαν. Χιόνι και χαλάζι πέφταν αδιάκοπα. Τα λουλούδια δε φύτρωναν και τα δέντρα δεν άνθιζαν. Όμως τα παιδιά τρύπωσαν στον κήπο κρυφά. Και τότε άλλαξαν όλα, ο κήπος άνθισε και πάλι. O γίγαντας κατάλαβε και αγάπησε τα παιδιά. Κι όταν γέρασε, ένα από αυτά οδήγησε την ψυχή του στον Παράδεισο.

Εκεί, όμως, που το παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ σε κάνει να δακρύσεις με ζεστά καθαρτικά δάκρυα, η ταινία σε αφήνει παγωμένο, αφού η έκβαση της ιστορίας είναι τόσο άδικη όσο και αναπόφευκτη. Η ιστορία της Barnard είναι περισσότερο πολιτική, αφού αποτελεί ένα μετα-αποκαλυπτικό πορτραίτο ενός τοπίου, όπου ο εγωισμός έχει γίνει ιδεολογία και τα παιδιά δεν παίζουν, ούτε ασχολούνται με το μέλλον τους, αλλά προσπαθούν να δουλέψουν για να πληρώσουν τα χρέη των γονιών τους.

Η ταινία είναι γυρισμένη στη Βόρεια Αγγλία, στο West Yorkshire, μέσα στο βουητό των ηλεκτρικών γεννητριών και τη θέα των τεράστιων ψυκτικών πύργων. Δεν υπάρχει πουθενά δείγμα υγιούς οικονομίας, ενώ οι άνθρωποι φαίνονται παρατημένοι. Το άθλημα των κατοίκων είναι ένας αγώνας με άλογα και άμαξες τύπου Μπεν Χουρ, όπου πίσω τους τρέχουν τρελαμένοι τζογαδόροι οδηγοί, οι οποίοι με κορναρίσματα προσπαθούν να οδηγήσουν την άμαξα του αντίπαλου να τρακάρει.

Όλο αυτό το σκηνικό μας θυμίζει τον κήπο του εγωιστή γίγαντα, στον οποίο τίποτα δεν άνθιζε και επικρατούσε συνέχεια χειμώνας. Γνωρίζουμε πλέον πού βρισκόμαστε και αναζητούμε τον εγωιστή γίγαντα. Ποιος είναι άραγε; Ο Kitten που τους προέτρεπε  να δουλεύουν για αυτόν; Ή η άμορφη γιγάντια σκιά της απληστίας και του εγωισμού που δημιούργησε το πολιτικοοικονομικό μας σύστημα;

Ο Kitten δεν ήταν κακός, απλά ένα θλιβερό προϊόν του καιρού του. Το ίδιο και οι υπόλοιποι.