Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Το να μεγαλώσεις παιδιά, να αναπτύξεις τον χαρακτήρα τους, να πλάσεις και να διαπλάσεις ώριμες, ισχυρές και κυρίως σοφές προσωπικότητες απέναντι στη ζωή, τις στάσεις της και την καθοριστική τους επιδίωξη για νίκες και θετικές προβλέψεις, δεν είναι ακατόρθωτο.

Το μόνο ακατόρθωτο θα ήταν οι γονείς να μην ήθελαν να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, να τα παρατήσουν στη μοίρα τους και να τα αφήσουν στην τύχη τους.

Μια τύχη που άλλοι θέλησαν να τη δρομολογήσουν, να την καθορίσουν αλλά κυρίως να την ορίσουν, ώστε να παίξουν το δικό τους παιχνίδι, σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα και σταθμά, τις δικές τους ανάγκες και προτεραιότητες, αμελώντας και αδιαφορώντας για τους άλλους και τις δικά τους θέλω.

Είναι δύσκολο και φυσικά αναμενόμενο το πώς είναι καλό να διαχειριστούμε και να συμπεριφερθούμε στα παιδιά μας, τα σπλάχνα μας, που απ’ τη μια στιγμή στην άλλη μεγαλώνουν και θέλουν να αποτελέσουν και αυτά ενεργά και κοινωνικά μέλη ενός κόσμου δικού μας, δικού τους.

Όμως για κακή τους τύχη, οι καρεκλοκένταυροι της γης εντάσσουν τα δικά τους θέλω ενάντια στα πρέπει και στους κανόνες που στοιχειοθετούν και απαρτίζουν τις κοινωνίες, ενάντια στα πρότυπα που θέλουμε, αφενός ως γονείς να διοχετεύσουμε, μα αφετέρου να αντιταχθούμε απέναντι σε εκείνα τα είδωλα και ινδάλματα, τα οποία τα παιδιά τείνουν να ακολουθήσουν για να μην τύχουν του χαρακτηρισμού «οπισθοδρομικοί».

Κι όμως το προτιμώ αυτό, παρά να οδεύουν μια κάθοδο ηθών και ηθικών αξιών, φραγμών υπό του μηδενός, αλλά κυρίως να σέρνονται και να σέρνουν τη δική τους άμαξα, μεταποιημένη και μεταλλαγμένη, όχι από άσπρα καλπάζοντα άλογα, παρά από συρόμενα και ρυμουλκούμενα άδεια κουφάρια ψυχής και σώματος.

Σε όλο αυτό το λαβύρινθο που διανύουμε, γονείς και παιδιά, εύχομαι να βρεθεί ο μίτος της Αριάδνης, μια χρυσή τομή, ώστε να ενωθεί το χάσμα των περιβόητων γενεών και να ασφαλιστεί ο απασφαλισμένος κώδικας επικοινωνίας και συμπεριφοράς.

Κρούσεις και συγκρούσεις, τα πρώτα γεγονότα, οι πρώτες ειδήσεις σε ένα καθημερινό πρόγραμμα ζωής και ρουτίνας. Τα μαλώματα επί καθημερινής βάσης και αντίληψης δύστροπης και απροσάρμοστης στου καθενός το πεδίο μόρφωσης και μάθησης, αλλά κυρίως σε θέση και αντίφαση με τα πιστεύω που ακράδαντα συμπληρώνουν το χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους.

Παιδιά έρμαια που σαν αρπακτικά τρέχουν, ορμούν να κατασπαράξουν τους γεννήτορές τους, αδιαφορώντας για τα όσα πρόσφεραν και θα προσφέρουν, αρκεί να κάνουν τα δικά τους λάθη και να δικαιωθούν, λανθασμένα ή μη, ενόψει των γονέων τους, ώστε να δείξουν και να αποδείξουν τους τρόπους σκέψης και συνδιάσκεψης με το είναι τους, να παραδειγματιστούν, κατά όπως τους βολεύει και τους συμφέρει.

Ανατροφή «στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα» μπορούν να μονολογούν πολλές φορές ή ακόμα και συνέχεια, μικροί και μεγάλοι, έφηβοι και ενήλικες.

Μα ένα είναι το σίγουρο και ο απαράβατος κανόνας: Αν δεν τα περάσει αυτά κανείς, δε θα μπορέσει ούτε να καταλάβει εμάς τους γονείς, ούτε και να μας δικαιολογήσει, αφού ο καθένας αντιλαμβάνεται το δίκιο του απ’ τη δική του μεριά και οπτική γωνία.

Μια οπτική γωνία συνυφασμένη και αρμόζουσα στις αγωνίες και τις συνεχείς παρακολουθήσεις εκπαιδευτικών σεμιναρίων σχετικά με την αντιμετώπιση και την ενεργή μας δράση στην ανατροφή.