Άρθρο: Μαρία Μαθιουδάκη
Φοιτήτρια Ψυχολογίας

Επιμέλεια: Θεοδώρα Βαγιώτη
Φιλόλογος

Από τους «Μπαμπούλες Α.Ε» ο βραβευμένος σκηνοθέτης Pete Docter μας προσκαλεί σε ένα διαφορετικό ταξίδι, ένα ταξίδι ξεκαρδιστικό, απρόσμενο, αλλά και αιφνιδιαστικό την ίδια στιγμή. Αυτή τη φορά ο προορισμός δεν είναι άλλος από το μυαλό ενός 11χρονου κοριτσιού, εκεί όπου βρίσκεται το Κέντρο Ελέγχου ή αλλιώς το Βασίλειο των Συναισθημάτων!

Η Riley είναι ένα 11χρονο κορίτσι, το οποίο μετακομίζει μαζί με τους γονείς της στο Σαν Φρανσίσκο, μια ανεπιθύμητη αλλαγή για το νεαρό κορίτσι , η οποία συνοδεύεται από αρκετές συναισθηματικές μεταπτώσεις και αντιδράσεις. Ωστόσο, πρωταγωνιστής σε αυτή την ταινία δεν είναι η Riley, αλλά οι μικρές αυτές φωνούλες που κατοικούν στο μυαλό των ανθρώπων, τα Συναισθήματα. Η Χαρά, η Λύπη, ο Φόβος, ο Θυμός και η Αηδία είναι τα πέντε πρωτογενή και οικουμενικά συναισθήματα που κάνουν κουμάντο στο μυαλό της Riley και του καθενός από εμάς.

Οι άνθρωποι βιώνουν άλλοτε περιόδους στεναχώριας, άλλοτε περιόδους χαράς ή θυμού. Σε κάποιους όμως από εμάς, όπως μπορούμε να παρατηρήσουμε στην καθημερινότητα μας, κυριαρχεί ένα συναίσθημα. Η Riley ανήκει λοιπόν στα χαρούμενα παιδιά. Γι’ αυτό και η Χαρά φαίνεται ότι έχει ένα ιδιαίτερο δέσιμο με το μικρό κορίτσι. Ανάλαφρη, αισιόδοξη, αθλητική, γεμάτη κέφι για τη ζωή και έτοιμη να μετατρέψει κάθε πρόκληση σε ευκαιρία.

Κάθε συναίσθημα στην ταινία έχει τη δική του προσωπικότητα και συνάμα τη δική του μοναδική λειτουργικότητα. Έτσι , ο Φόβος είναι εκεί για να αναζητά τους πιθανούς κινδύνους και να αξιολογεί το ρίσκο που εμπεριέχει κάθε δραστηριότητα του κοριτσιού. Σπάνια θα αξιολογήσει κάτι ως ασφαλές, είναι όμως εκεί για να προστατεύει τη μικρή Riley. Από την άλλη ο Θυμός εκρήγνυται, κυριολεκτικά, όταν αντιλαμβάνεται ότι η μικρή τους αδικείται ή όταν τα πράγματα δεν είναι όπως τα θέλει. Σαν ένα σωστό πεισματάρικο συναίσθημα, χτυπάει τα πόδια του κάτω και γίνεται ακόμη πιο κόκκινος από όσο ήδη είναι, όταν θυμώνει. Η Αηδία τώρα προσπαθεί να προστατεύσει τη Riley από οτιδήποτε “τοξικό”, είτε αυτό είναι το μπρόκολο, είτε κάποιο ρούχο εκτός μόδας ή κάποιο είδος συμπεριφοράς. Τέλος, υπάρχει και η Λύπη, μια ληθαργική, αλλά και με αρκετή δόση παιδικότητας προσωπικότητα, η οποία είναι υπεύθυνη για… αλήθεια, ποια είναι η χρησιμότητα της Λύπης; Κανένα από τα τέσσερα συναισθήματα δεν κατανοεί στην αρχή την αναγκαιότητα της. Πολλές φορές και η ίδια νομίζει ότι κάνει κακό στο μικρό κορίτσι.

Ένα άλλο μέρος της ταινίας μας περιγράφει με τον πιο γλαφυρό τρόπο πως δημιουργούνται οι αναμνήσεις και πόσο σημαντικές είναι για την εξέλιξη της ζωής.   Ο  άνθρωπος αποτελείται από το παρελθόν του, γλυκόπικρες σκόρπιες αναμνήσεις που στροβιλίζονται στο μυαλό του, το παρόν του, στιγμές που ζει καθημερινά, μοναδικές, ανεπανάληπτες και το μέλλον του που μοιάζει με ένα όνειρο, άπιαστο αλλά και τόσο κοντινό ταυτόχρονα….Αναμνήσεις λοιπόν, μικρές εύθραυστες σφαίρες με συναισθηματική χροιά, οι οποίες μπορούν να ενεργοποιηθούν!

Μέσα από όλες τις ξεκαρδιστικές και γεμάτες χρώμα σκηνές που ξεπετάγονται μπροστά στα μάτια του θεατή γίνεται αντιληπτό ότι όλα τα συναισθήματα έχουν μια ιδιαίτερη σημασία. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος εξαιτίας του οποίου δεν μπορούμε να αποφύγουμε κάποιο από αυτά. Ακόμη και αν προσπαθήσουμε να «παγώσουμε» κάποιο δυσάρεστο συναίσθημα δε θα τα καταφέρουμε. Είναι μια διαδικασία «όλα ή τίποτα». Είναι επομένως αναγκαίο για τον άνθρωπο να εκφράζει τα συναισθήματα του, να τα αντιμετωπίζει και να τα αγκαλιάζει. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα του δοθεί η δυνατότητα να γευτεί κάθε έκφανση της ζωής του, δημιουργώντας πολύχρωμες αναμνήσεις. Παραφράζοντας κάπως ένα γνωμικό του Βίκτωρ Ουγκώ,  δεν πρέπει να λησμονούμε ότι πολλές φορές η λύπη, ο πόνος, η μελαγχολία είναι η ευτυχία του να είσαι άνθρωπος.