Άρθρο: Μαρία Μαθιουδάκη
Φοιτήτρια Ψυχολογίας

Επιμέλεια: Θεοδώρα Βαγιώτη
Φιλόλογος

“I think the reason why Mommy left… was because for a long time… I kept trying to make her be a certain kind of person. A certain kind of wife that I thought she was supposed to be. And she just wasn’t like that.

Ο Τεντ Κράμερ, ένας  επιτυχημένος διαφημιστής, μετά από 7 χρόνια γάμου αναγκάζεται να αναλάβει την κηδεμονία του γιου του, καθώς η κυρία Κράμερ αποφασίζει ότι θέλει να ξεφύγει από την «αδιαφορία» του συζύγου της και να ανακαλύψει τη ζωή που της ανήκει, μακριά από τις υποχρεώσεις μιας μητέρας και συζύγου.  Ένα διαζύγιο το οποίο καταστρέφει πλήρως τις ισορροπίες της οικογένειας, καθώς κάθε μέλος της πλέον έρχεται αντιμέτωπο με νέες προκλήσεις.  Πολλές φορές  το διαζύγιο είναι το αποτέλεσμα κάποιας σημαντικής αλλαγής, όπως η γέννηση ενός παιδιού ή η απομάκρυνση των παιδιών από την πατρική εστία. Τι είναι όμως αυτό που οδηγεί στη συγκεκριμένη ταινία στην εμφάνιση ρωγμών στο σύστημα του ζευγαριού οδηγώντας στην  αποδόμηση του αντίστοιχου συστήματος της οικογένειας;

Η απάντηση στο ερώτημα έρχεται μέσα από τον τρόπο με τον οποίο εξηγεί ο πατέρας στο μικρό του γιο το λόγο του διαζυγίου. Στην προσπάθεια του να πάρει μακριά τις ενοχικές σκέψεις που έχουν φωλιάσει στο παιδικό μυαλό του γιου του για την εγκατάλειψη του από τη μητέρα του, ο Τεντ παραδέχεται ότι είχε εγκλωβίσει τη σύζυγο του σε μία ζωή που δεν της άφηνε το περιθώριο να αναπνεύσει, να αποφασίσει εκείνη για το ποια ήθελε να γίνει. Απορροφημένος με την εργασία του και τις δικές του φιλοδοξίες είχε ξεχάσει το ρόλο του συντρόφου, τη σπουδαιότητα της οικειότητας μέσα σε ένα γάμο. Παραμερίζοντας λοιπόν την ανάγκη της συζύγου του για συναισθηματική εγγύτητα, προσπάθησε να δημιουργήσει την ιδανική γυναίκα για εκείνον. Όταν όμως  κάποιος άλλος  ορίζει τον εαυτό μας και τα συναισθήματά  μας,  μας στερεί το δικαίωμα στην εξατομίκευση. Έτσι ο μόνος τρόπος αντίστασης σε αυτή τη συμπεριφορά είναι η επανάσταση, η οποία στην προκείμενη περίπτωση εκφράζεται μέσω της φυγής.

Η Τζοάνα Κράμερ  φαίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας ότι παλεύει μέσα της να βρει ποια είναι. Προσπαθεί αγωνιωδώς να ανακαλύψει το νόημα στη ζωή της, κάτι το οποίο δεν έχει βρει έως τώρα. Μέσα λοιπόν από της συμπεριφορά της αναδύεται η καθήλωση της στο πέμπτο κατά τον Erickson ψυχοκοινωνικό στάδιο ανάπτυξης, αυτό της Ταυτότητας εναντίον της σύγχυσης των Ρόλων.  Η Τζοάνα αισθάνεται χαμένη, ανασφαλής και κυρίως αβέβαιη για τη θέση της στον κόσμο.  Η σφυρηλάτηση μιας συνεκτικής ταυτότητας εαυτού κατά την εφηβεία  φαίνεται ότι δεν πραγματοποιήθηκε, κάτι το οποίο δεν της επέτρεψε να βρει τη δική της μελλοντική κατεύθυνση.  Φεύγει για να βρει το δικό της εαυτό, κάτι το οποίο καταφέρνει στο τέλος, καθώς  κατανοεί ότι αν αναγκάσει το γιο της να την ακολουθήσει θα τον παγιδεύσει μέσα στο ίδιο αδιέξοδο που βρισκόταν και εκείνη για χρόνια.  Η εγκατάλειψη του γιου της και του συζύγου της  θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως μια επιπόλαιη πράξη, αλλά μάλλον πρόκειται πολύ περισσότερο για ένα επίπονο ταξίδι, μια πορεία από το σκοτάδι στο φως. Ποιος είπε άλλωστε ότι η προσπάθεια απόκτησης της γνώσης  του εαυτού μας είναι μια ανώδυνη διαδικασία;

Μέσα από αυτή την ταινία, όπου οι ανθρώπινες αντιδράσεις παρουσιάζονται έτσι όπως ακριβώς είναι με μια «γλυκόπικρη σταγόνα μαύρης σοκολάτας»,  ηΤζοάνα “κλείνει το μάτι” σε όλους όσους πασχίζουν να βρουν την δική τους μοναδική ταυτότητα, θυμίζοντας μας ότι οι δυσκολίες υπάρχουν, δεν μπορούν να εξαφανιστούν με κάποιο μαγικό τρικ, αλλά η ζωή μπορεί να συνεχιστεί και με αυτές.