Άρθρο: Άννα Μαρία Αλκιόνη
Φοιτήτρια Φ.Π.Ψ.

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Και το κασετόφωνο συνέχιζε να παίζει…
Εκεί, μεταξύ του χεριού της και του στήθους του,
σε μια ανάμειξη νοσταλγίας και αναζήτησης,
μουσικής και χτύπου.

Ήταν εκεί, πάντα μαζί του, με την συνοδεία ενός πλατύ χαμόγελου,
γεμάτη για να αδειάσει για εκείνον.
– σχεδόν παθολογική, θα έλεγε κανείς, ιδιοσυγκρασία –

Ήταν εκεί και εκείνη τη νύχτα,
φλερτάροντας με τη μελωδία και τη φαντασία,
έτοιμη να ανακαλύψει τον αβέβαιο βυθό του μυαλού του,
κουρασμένη από τη γνώριμη επιφάνεια που συναντούσε στο διάβα της κάθε τόσο.

Μα εκείνος πήρε βιαστικά το χέρι της από το στήθος του
για να μην προλάβει να νιώσει τους τρομαγμένους ρυθμούς της καρδιάς του.
Ήθελε να κρυφτεί από τη στιγμή,
από την αποπνιχτική ζεστασιά του δωματίου.
Ήταν από εκείνες τις υπάρξεις που είχαν συνηθίσει σε κρύες νύχτες,
σε καταφύγια με πολικές συνθήκες, όπου τίποτα δεν μπορεί να αναπτυχθεί σε αυτές…
Απλά παγώνει… Όπως και τα συναισθήματά του.