Άρθρο: Μένη Κουτσοσίμου
Ψυχολόγος
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΜΔΕ στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Ιωαννίνων
Μεταδιδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Ιωαννίνων στην Ποιότητα Υπηρεσιών


Όλα έχουν τα όριά τους…
και κάποιοι κύκλοι είναι καταδικασμένοι να κλείσουν…
όχι γιατί έκαναν τον κύκλο τους, αλλά από επιλογή.

Το κόστος είναι ότι όταν κάποιος τολμάει να πει ”όχι” αρχίζει να ανακαλύπτει κάποιες άγνωστες πλευρές του Άλλου: το σβέρκο, την πλάτη και όλα τα σημεία που γίνονται ορατά μόνο όταν ο άλλος φεύγει…

Είναι ξεκάθαρο και αυτονόητο ότι δεν ταιριάζουμε με όλους, και ακόμα και μ’ εκείνους που θεωρούμε φίλους μας, δε συμφωνούμε στα πάντα. Απλώς, μερικοί άνθρωποι εκφράζουν τις ενστάσεις τους και ό,τι γίνει, ενώ μερικοί άλλοι τις συζητάνε με όλους τους άλλους εκτός από τον άμεσα ενδιαφερόμενο, κρυμμένοι πίσω από ένα «εγώ δεν ανακατεύομαι».

Κι έτσι αρχίζει μια εξαιρετικά καλογραμμένη και σκηνοθετημένη παράσταση, που ανοίγει αυλαία με συγκαταβατικό τόνο και «ατόφιο ενδιαφέρον» για τις επιλογές του καθενός.
Η παράσταση έχει τίτλο:
Μεγαλώσαμε πια για να παίζουμε τις κουμπάρες.

Παίζεται όταν:
… βρίσκεσαι προ εκπλήξεως γιατί τυχαίνεις θέσης αμυντικού.
… νιώθεις ότι πρέπει να παίξεις αναπληρωματικός καβάτζα.
… κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις πως η συμπεριφορά του άλλου ενοχλεί.
… δεν μπορεί ο άλλος να χωνέψει τις αλήθειες που μοιράζεσαι ανώδυνα.
… ο Άλλος χρησιμοποιεί το μηχανισμό άμυνας που λέγεται προβολή.

Ένα ρητό λέει ότι ‘πραγματικός φίλος είναι αυτός που κατανοεί το παρελθόν σου, πιστεύει στο μέλλον σου και σε αποδέχεται για αυτό που είσαι’. Η φιλία είναι μια σχέση μαγική που επιβεβαιώνει την ανάγκη της ανθρώπινης φύσης για συντροφιά και κοινωνικότητα.
Μια σχέση που μπορεί να μας εξελίξει και να μας ολοκληρώσει είναι η φιλία… παρόλο που έχει πολλές φορές χαρακτηριστεί ως αδύναμη, προβληματική, ακόμα και ανύπαρκτη. Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι χίμαιρα κι ότι κρίνεται μόνο στα δύσκολα. Αν ο ανταγωνισμός, η ζήλια, το ψέμα και η ανασφάλεια εκδηλωθούν, αργά ή γρήγορα η όποια φιλία θα διαλυθεί. Ο κάθε άνθρωπος βιώνει διαφορετικές εμπειρίες αλλά και με διαφορετικό τρόπο τις εν λόγω εμπειρίες, που διαψεύδουν ή επαληθεύουν τις παραπάνω θεωρίες.
Ανήκω λοιπόν στους ανθρώπους εκείνους του Απόλυτου.
Τι σημαίνει Απόλυτα… με ρώτησαν προσφάτως.
… σημαίνει ότι είμαι λιγότερο ανεκτική με τα λάθη των άλλων.
Ενώ οι παραδοσιακές θεωρίες λοιπόν θέλουν τον άλλο πιο κοινωνικά ευέλικτο, έρευνες από το Πανεπιστήμιο του Montreal στο Quebec, το Harvard και το Emanuel College στη Βοστώνη, αποκάλυψαν ότι μεγαλώνοντας είμαστε λιγότερο ανεκτικοί σε ένα μεμονωμένο αρνητικό γεγονός.. Ο λόγος γι αυτό το εύρημα ίσως είναι ότι έχοντας επενδύσει συναισθηματικά στον άλλο, αποκαλύπτοντας προσωπικές πληροφορίες και εξομολογούμενοι τα ‘μυστικά’ μας, έχουμε μεγαλύτερες αξιώσεις και υψηλότερα standards από εκείνον. Πρακτικά λοιπόν, γινόμαστε πιο ευαίσθητοι στα λάθη των άλλων και συνδέουμε τα μεμονωμένα αυτά λάθη με γενικότερη έλλειψη αξιοπιστίας κι εγκυρότητας, συν του ότι νιώθουμε περίεργα που κάποιος έπαιξε με την ανοχή μας ή που θεωρεί ότι τον παίρνει να εκμεταλλεύεται, να χρησιμοποιήσει ή να παίξει με τις σταθερές μας.
Πόσο μάλλον όταν και ως θεραπεύτρια, έχω λύσει βασικά ζητήματα.
Και είναι ακριβώς αυτό που μου αναλογεί κι επιδιώκω ξεκάθαρα πια.
Ο άλλος οφείλει να σε κερδίζει καθημερινά… τίποτε και κανένας δεδομένο.
Ό,τι αξίζει αντέχει το χρόνο και στο χρόνο… ό,τι πάλι δεν αξίζει… ούτε γεια.


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Προεστάκης Γιάννης (1996). Παραμύθια για λυκοφιλίες. Εκδόσεις Δίαυλος.