Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Ποιος από όλους ή από όλες μας δεν έχει σκεφτεί και δεν έχει μοιραστεί αυτή τη μικρή φράση, αυτή τη σκέψη που ωθεί και διαπραγματεύεται χιλιάδες ίσως, γιατί, διότι;

Πόσες φορές δεν αναρωτηθήκαμε αν όντως αξίζουμε εμείς ή οι άλλοι να σωθούν και να νοιώσουν ελεύθεροι, παρά σκλαβωμένοι και δεινά υποταγμένοι υπό το υποτιθέμενο καθεστώς αλήθειας, ένδειξης θελήσεως ή ανθρωπιάς, αλλά κυρίως από ανασφάλειες και γεγονότα που συγκλίνουν είτε αποκλίνουν από τις δικές μας θέσεις και διαθέσεις;

Η ζωή μας, η ύπαρξή μας και γενικά η υπόστασή μας θέτει και παραθέτει οιωνούς, σημάδια που καμιά φορά δεν πρέπει να τα περνάμε απαρατήρητα, παρά να στεκόμαστε και να συμπαραστεκόμαστε στις δικές μας έννοιες, βάσανα, προτροπές και αποτροπές.

Αν ή όχι θέλουμε να σωθούμε, να συσπειρώσουμε τις δυνάμεις μας και τις συνειδητές επιθέσεις και προθέσεις μας έναντι σε μια συμβίωση, αλλά κυρίως σε μια κοινή ή όχι διαβίωση του πρέπει με το θέλω, πρέπει είτε να διαπραγματευτούμε ως το τέλος είτε να συνθηκολογήσουμε και να δούμε ο καθένας πώς να σώσει τα δικά του κομμάτια και μονοπάτια, ώστε οι δικές του οδύνες και ευθύνες να αποτελέσουν τις κατευθυντήριες και καθοδηγούμενες οδηγίες σύμπραξης και επιτέλεσης καθηκόντων.

Καθηκόντων που θέλουμε εμείς να τα αποφύγουμε και να φανούμε δειλοί διεκδικητές του είναι μας και των ονείρων μας, όμως εναλλακτικά μπορούμε να θέσουμε και να καταθέσουμε τις δικές μας γραφές, καταγραφές, διαγραφές και απογραφές της ίδιας μας της ζωής.

Υπάρχουν, όμως, και στιγμές συνυφασμένες και άμεσα συνδεδεμένες και αλληλένδετες με τα δικές μας σωτηρίες ψυχής που, είτε θέλουμε είτε όχι, πρέπει να σταθούμε και να διαλευκάνουμε τυχαία ή σίγουρα άμεσα επιβεβαιωμένα στοιχεία και σημεία της δικής μας κατάδειξης και ένδειξης μιας αποστομωτικής και καθόλα κατοχυρωμένης δικής μας επιχείρησης και προσωπικής διαχείρισης καταδικασμένων ως τώρα συγκυριών και ονείρων, χωρίς να προβεί κάποια διαπραγμάτευση είτε κάποια τυχόν παρούσα συσχέτιση, ώστε να καταφέρουμε να φέρουμε τα δικά μας μέτρα και σταθμά σε ισορροπία και ισοζύγιο τιμών, των δικών μας πάντα προαναφερόμενων εκτιμήσεων και στάσεων ζωής και προτροπής προς κατευθύνσεις και διευθύνσεις ζωής, αναμονής και προσμονής.

Θα ‘πρεπε, άραγε, να προσπαθήσουμε να δώσουμε τις δικές μας απαντήσεις στα ανομολόγητα;