Άρθρο: Μένη Κουτσοσίμου
Ψυχολόγος
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΜΔΕ στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Ιωαννίνων
Μεταδιδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Ιωαννίνων στην Ποιότητα Υπηρεσιών


Σαν σε παιχνίδι φέρεσαι κι εσύ…
Κατακτάς αυτό που σου γυάλισε και μετά βουρ για το επόμενο.
Τα παλιά στοιβάζονται σε κούτες, σε σακούλες στην αποθήκη.
Επιθυμίες σου που έγιναν πραγματικότητα, χωρίς να ιδρώσεις…
Άλλοι στα παίρνανε εξάλλου, έτοιμα τα έβρισκες, τότε που έπρεπε να μάθεις.

… έτσι είναι όμως οι άνθρωποι, θα μου πεις, το έχουν στη φύση τους από μικρά παιδιά.
Το παιχνίδι που βλέπουν, το θέλουν τόσο πολύ που κοιμούνται και ξυπνούν με την έγνοια να το αποκτήσουν. Μέχρι και γράμμα στον Άγιο Βασίλη θα γράψουν για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα. Κι όταν το κάνουν δικό τους, θα το περιφέρουν εδώ κι εκεί με καμάρι, θα κοιμούνται μαζί του και θα ξυπνούν γεμάτα όρεξη για εκείνο. Για ένα-δυο μήνες. Γιατί μετά το παιχνίδι χάνει τη λάμψη του, γίνεται μέρος της καθημερινότητάς τους, δεν τους κινεί πια το ενδιαφέρον, το βαριούνται.
Πρόσεξε όμως… αυτό ισχύει μέχρι να το χάσουν… για το «παιχνίδι» ο λόγος…

Μεγαλώνει ο άνθρωπος και το ίδιο ξεδιάντροπα φέρεται και στους ανθρώπους.
Όπως κάνεις κι εσύ σ’ Εμένα.
Λες δεν έχεις χρόνο, λες πιέζεσαι, λες πως έχεις το πρόγραμμά σου.
Κι εγώ στην αναμονή, χωρίς καμία εξήγηση… ούτε καν μετάβαση.
Από το απόλυτο μαζί που διεκδίκησες, στο απόλυτο τίποτα. Φάντασμα.
Θέλεις να βλέπεις τα μάτια μου είπες και είναι αυτό που λάτρεψες πάνω μου.
Όμως οι πράξεις σου δεν το επιβεβαιώνουν, φωνάζουν δυνατά για το αντίθετο.
Κι όλα αυτά που κάποτε σου μοιάζανε χαριτωμένα, τώρα τα απομακρύνεις.

Υπάρχουν λοιπόν κατηγορίες και κατηγορίες ανθρώπων. Εκείνοι που αντιμετωπίζουν τον άλλο ως παιχνίδι σε αναμονή. Εκείνοι που θέλουν το παιχνίδι να ζωντανέψει και να γίνει πραγματικότητα αλλά δεν ξέρουν το πώς. Εκείνοι που το πετυχαίνουν αλλά το βαριούνται εύκολα. Εκείνοι που δεν έμαθαν ποτέ να παίζουν γιατί το είδαν ως υποκατάστατο. Εκείνοι που θα το σεβαστούν και θα το προστατέψουν από τα ξένα χέρια. Κι εκείνοι που ποτέ δεν ένιωσαν ότι τους ταιριάζει, τους αναλογεί και το έχουν ανάγκη… κι όταν τους λείψει, να καταλάβουν ότι ευθύνονται οι ίδιοι για την απώλεια… αν υποθέσουμε ότι αντιμετωπίζεις τον άλλο ως «παιχνίδι», τότε δεν θα περιμένεις να το χάσεις… ναι;

Έλα λοιπόν να σου πω μερικούς σίγουρους τρόπους για να με χάσεις…
Μη σου έρθει και ξαφνικό.
Γιατί με χάνεις, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
… προσβάλλοντας τη νοημοσύνη μου με φθηνές δικαιολογίες που προστατεύουν εσένα κι εκθέτουν εμένα, κάνοντάς με να νιώθω ανεπαρκής στο ρόλο μου, ενώ μέσα σου ξέρεις πως τη δική σου ανεπάρκεια θάβεις, έτσι άτσαλα όπως κάνουν τα σκυλιά με το κόκαλό τους.
… αφού αυτό θέλεις, να φύγω, συνέχισε, είσαι σε πολύ καλό δρόμο.
… συνέχισε να είσαι και να μην είσαι εκεί, να θέλεις και να μη θέλεις να είμαστε μαζί, να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις πόσο εύκολο είναι να με κάνεις να χαμογελάσω με μια βόλτα, ένα μήνυμα, ένα ρουφηχτό φιλί στη μέση του δρόμου.
… να με κάνεις να αναρωτιέμαι τα γιατί, αντί να υπερασπιστείς αυτό που ορκιζόσουν.
… να εξαφανίζεσαι, να βλέπεις την κλήση μου και να τη γειώνεις, να μη με αναζητάς καν ώρες μετά.
… να ζητιανεύω την επιβεβαίωσή σου κι όχι να νιώθω δυνατή, αφού η αλήθεια σου είναι χειριστική.
… να εξαρτάς την αφοσίωσή σου σ’ εμένα απ’ τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται.
… να ζεις στο μέλλον σου και να το στήνεις προσεκτικά, παρακάμπτοντας επιδεικτικά το παρόν μας.
… να μην είμαι προτεραιότητα, μα να με αντιμετωπίζεις ως εκκρεμότητα.
… αν δε σου είναι ευτυχία να με βλέπεις να κοιμάμαι στον ώμο σου, αν όταν μπαίνω σ’ ένα μαγαζί δε θέλεις να με αρπάξεις απ’ τη μέση για να δει όλος ο κόσμος πως είμαι Δικιά Σου, αν δεν είμαι το φάρμακό σου σε μέρες περίεργες, είναι γιατί έμαθες να με κρατάς εγωιστικά εκεί ως έπαθλο… γιατί φοβάσαι ότι κάποιος άλλος εκεί έξω πεθαίνει να είναι στη θέση σου.
… πώς το γνωρίζω;
… έννοια σου… μου το επιβεβαιώνει(ς) καθημερινά.
… όχι δεν σου το έχω πει… δεν ενδιαφέρθηκες στην αλαζονεία σου να το νιώσεις.
… όσο εσύ με αγνοείς παραδειγματικά για να αποδείξεις το ποιος έχει το πάνω χέρι, ο άλλος παρακαλάει για την προσοχή μου.
… όσο εσύ αδιαφορείς για το χαμόγελο που ρούφηξες, ο άλλος το ψάχνει και μου το προκαλεί.
… συνέχισε να νομίζεις ότι παίζεις με το χρόνο μου απολαμβάνοντας τις επιλογές σου, εν απουσία των δικών μου… να με κάνεις να διεκδικώ την προσοχή σου.
… ούτε να νιώσεις τις σιωπές μου μπορείς, ούτε να καταλάβεις τι με πείραξε…
… δεν σου κάνει εντύπωση πως «έφυγα» χωρίς να σου το πω;
… έγινες σαν όλους τους άλλους, που λένε πολλά και κάνουν ελάχιστα…
… κρίμα… είσαι προβλέψιμος πια.
… αν σταματήσω εγώ να σε θέλω… τίποτα δε θα είναι όπως παλιά.

Τίποτα αξιόλογο δε φωνάζει «κοίτα με»…
Γιατί λοιπόν να χωρέσω στο μισό σου ενδιαφέρον;
Δεν θα σε ψάξω, δε θα σε παρακαλέσω, δε θα παραλογίζομαι, δε θα σε ζηλεύω.
Δεν είμαι «παιχνίδι» εγώ… δεν έγινα και δεν σκοπεύω να γίνω ποτέ κανενός.
Δεν συμβιβάστηκα με συναισθήματα ντεμί σε χλιαρές θερμοκρασίες.
Δεν ζητιάνεψα, δεν ικέτεψα, δεν αναλώθηκα στις επιλογές των άλλων.
Γιατί σ’ αυτή τη ζωή επιλέγεις που θέλεις ν’ ανήκεις. Στη θέση αυτών που παρακαλούν για το αυτονόητο, κι αν δεν τα καταφέρουν να πείσουν, στριμώχνονται όπου τους βολέψουν ή μαζί με αυτούς που ξέρουν τι θέλουν κι απομακρύνονται άμεσα από εκεί που δεν τους το προσφέρουν.
Σε τελειωμένους χρόνους, στην παράταση δε διεκδικώ τη νίκη. Όσο εσύ προσπαθείς να ανακαλύψεις γιατί δεν μπορείς να παίξεις μαζί μου… αφού με διάλεξες για να γίνω το παιχνίδι σου… όσο εσύ προσπαθείς να δεις τι θέλεις από μένα, αντιλαμβάνομαι όσα εγώ δεν θέλω από σένα.
Δεν είναι γραμματόσημα οι άνθρωποι φάτσα μου. Έτσι είναι, αν σ’ αρέσει. Όσο πιστεύεις ότι σε παίρνει να παίζεις με το χρόνο μου, ο άλλος που ξέρει ήδη τι θέλει, ψάχνει τρόπους να το αποκτήσει.
Μου αξίζει λοιπόν Εκείνος που θα με κάνει ευτυχισμένη καθημερινά, όχι όποτε δεν ξυπνάει στραβά. Εφόσον ο εγωισμός σου είναι το δικό σου αφροδισιακό, να μιλήσω στη γλώσσα σου για να συνεννοηθούμε μια και καλή. Οι επιλογές είναι σαν την κάρτα sim…. στην τρίτη κλειδώνει.
Και τώρα πια που το συνειδητοποιώ, χαμογελώ. Ήμουν σίγουρη ότι δεν με πρόσεχες όταν σου μιλούσα, τότε που συζητούσαμε για το πόσες ευκαιρίες δίνεις στον άλλο για να διορθώσει το λάθος του. Να θυμηθείς ακριβώς τι σου είπα, δεν είμαι υποχρεωμένη να το επαναλάβω.

Πρέπει να παίζει κανείς πάντα τίμια όταν έχει καλό φύλλο.
Κάθε «παιχνίδι» δε που παίζουμε, έχει τους δικούς του όρους και τους δικούς μου τους ξέρω σίγουρα Εγώ.
«Έπαιξες» μαζί μου… μ’ έχασες.


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε (2017). Καλοί άνθρωποι σε σκοτεινούς καιρούς. Εκδόσεις Πατάκη.