Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Τι κι αν φωνάζουν, τι κι αν δε θέλουν να το καταλάβουν, εγώ πια με τίποτα δεν τα παρατώ.

Έτσι θα πρέπει να φωνάζει μέσα μας η δική μας φωνή, της διαμαρτυρίας και των κακουχιών που ενέτειναν την προσοχή μας και τις ουδέποτε αφέσεις στιγμών και παρουσιών μας σε ένα χώρο, σε ένα επιστέγασμα της σκέψης μας και του είναι μας.

Απαιτείται μια υπερπροσπάθεια που θα καταλήξει και θα αποτελέσει τις δικές μας θέσεις και καταθέσεις, τα δικά μας εναύσματα και παροτρύνσεις για διάφορες ασχολίες και θέματα άμεσου ή έμμεσου ενδιαφέροντός μας.

Δε γίνεται να στηριζόμαστε και να ακολουθούμε συνέχεια διάφορες μεθόδους και λύσεις επιβίωσης άλλων, τα σχέδια άλλων είτε παρατραβηγμένης υπεροψίας, άποψης και υπεροχής είτε επιβολής και έμμεσης διαταγής και προσταγής τους.

Δεν τα παρατώ, θα φωνάξει κάποια στιγμή η υπομονή, η εγκράτεια, η σύνεση και κυρίως, θα εναντιωθεί η επιμονή, η προσπάθεια και ιδιαίτερα η ευνουχισμένη αλήθεια της ψυχής μας.

Ας μη γελιόμαστε κι ας μην εθελοτυφλούμε με δική μας συνένεση και πλήρη αποδοχή των καταστάσεων και των συστάσεων επιβολής και καταβολής, λες και είναι κάποιο επίδομα.

Επιδόματα, καλώς ή κακώς, δίνονται και παραδίδονται εν αγνοία του κοινού συνόλου.

Όχι θα μου πείτε, προσδίδονται εκείνες οι εισερχόμενες, να το πω, αποδοχές μεν οικονομικής στήριξης και υποστήριξης, αλλά όχι σε τέτοιο ποσοστό μερίδας ατόμων, ώστε να αποτελέσουν παράγοντες τόνωσης του ηθικού των ατόμων που την εισπράττουν.

Γι’ αυτό και η ψυχή μας δεν έχει ανάγκη από μισή στήριξη και συμβολή σε κάποια μορφή άρτιας και καθοριστικής συνεύρεσης των θέλω μας και των τι πρεσβεύει η ίδια μας η καρδιά, το μυαλό και η πεποίθησή μας.

Μια λέξη με τόση δύναμη καταστολής εγκλημάτων ψυχής, αλλά κυρίως με έντονη τη δική της διαδραμάτιση και απαραίτητη συμμετοχή και επιβίωσή της απ’ τα άγρια θηρία του σκεπτικισμού και του στοχασμού, έντονα και πάντα καθοριστικά.