Άρθρο: Μένη Κουτσοσίμου
Ψυχολόγος
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΜΔΕ στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Ιωαννίνων
Μεταδιδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Ιωαννίνων στην Ποιότητα Υπηρεσιών


Η Ζωή είναι κοπέλα, όμορφη μα δεν το ξέρει, έχει μάθει στην ασχήμια που της προσδίδουν.
Αγαπητή είναι, ούτε αυτό όμως το νιώθει, γιατί έχει μάθει να μη τη διεκδικούν.
Ο χρόνος την προσέχει ως κόρη οφθαλμού, υπήρξε ανέκαθεν καλός μαζί της.
Κινούμενη πρόκληση λοιπόν η Ζωή, όταν έχεις αναγνωρίσει την αξία της.

Για όσους μετρούν «λίγη», η Ζωή είναι πολυτέλεια και ευλογία, το Δώρο του Θεού.
Κρίνοντας όμως από τους Ζωντανούς… την ξοδεύουν, την προσβάλουν, δεν την εκτιμούν.

Μακαρία αδιαφορία… η κατάσταση που βιώνεις όταν νομίζεις ότι την κοροϊδεύεις.
Καταδικασμένη η Ζωή λοιπόν στη σκλήρυνση… όταν ο εγωισμός σαρώνει τα άλλοθι.
Να ζει στο παρελθόν της παρά το μέλλον της… πώς να τολμήσει να ονειρευτεί.
Να ζει στο μέλλον της, παρακάμπτοντας το παρόν της… ξύπνα όσο είναι νωρίς.
Το προϊόν της θέλει επειγόντως κατάψυξη, αφού η συντήρηση κρίθηκε ανεπαρκής.

Για όσους μετρούν «λίγη»… το παρόν είναι όλα μαζί.
Κρίνοντας όμως από τους Ζωντανούς… δεν ξεχωρίζεις τι είναι ποιο.

Όταν πηγαίνεις με την όπισθεν για μια Ζωή, αυτό λέγεται παλινδρόμηση… διαδρομή γνωστή.
Όταν πηγαίνεις τέρμα τα γκάζια ξαφνικά, αυτό λέγεται υπεραναπλήρωση… άγνωστη πορεία.
Πόσο ν’ αντέξουν οι μηχανές στις λάθος ταχύτητες; Ξέχασα… έχεις αυτόματο κιβώτιο.
Ας πούμε όμως ότι το άθλημα το κατέχεις, γιατί το έμαθες από παιδί.

Έπαιξες Επίθεση, κάπου έπρεπε να βγει ο θυμός.
Νομίζεις ότι επιλέγεις τον τρόπο να κάνεις μόνο ό,τι σ’ ευχαριστεί, δεν σε ταλαιπωρεί.
Απομάκρυνες κάθε ψοφίμι… μυρίζει αρκετά εξάλλου η αδιαφορία που μου επέβαλλες.
Βάζεις γέλιο, διαλέγεις επάγγελμα χαλαρό, δοτικό.
Έχεις τόσα άλλοθι εξάλλου να πετύχει η επιλογή σου.

Το γύρισες σε Άμυνα, κάπου έπρεπε να βγει ο πόνος.
Άλλαξες δουλειά, επάγγελμα, σχέσεις, σπίτι, χόμπυ, πόλη, Ζωή.
Αλλάζει κανείς Ζωή; Άστο, ξέρω ότι δεν έχεις τη σωστή απάντηση.
Προσπαθείς μέσω της γυμναστικής να χτίσεις τη Ζωή σου για να μη σε βρει ο Θάνατος.
Πέρασες στην εκτέλεση σχέσεων, προοπτικής, δυναμικής, μοιράσματος… εμβρύου (;)

Τέλος Αγώνα… ο γηπεδούχος στ’ αποδυτήρια.
Γνωρίζω ότι δύσκολα μπορείς να με αμφισβητήσεις για σοβαρά θέματα.
Στη θεωρία ταιριάζεις στο προφίλ εκείνων που αποκρύπτουν τα συναισθήματά τους.
… ακόμη και σε σημείο να γελούν αντί να κλαίνε, στη στέρηση του σημαντικού άλλου.
Μια Ζωή βαλιτσάκι… αδιάκοπα πήγαινέλα… στιγμές… ανολοκλήρωτες ζωές.

Ξέρεις… δεν σταματάς το χρόνο να ζήσεις κάτι απ’ την αρχή.
Παγιδευμένος στο παρελθόν σου που σου στερήθηκε νωρίς.
Ούτε τον παγώνεις, βάζοντάς τον σε αναμονή.
Παρακάμπτοντας με τρίπλα το παρόν σου, υποχωρώντας στην επιλογή σου.
Ούτε στη σέντρα σώζεσαι… εδώ θα είμαστε να το δεις.
Επενδύοντας στο δήθεν μέλλον να προλάβεις Τι;

Μου σφυρίζεις στην Παράταση.
Κίτρινη κάρτα. Έχεις εκκρεμότητες, έχω προτεραιότητες.
Η Ζωή καλό μου δεν είναι Παρά(σ)ταση.
Κόκκινη κάρτα. Δεύτερη Ζωή δεν έχει.

Για όσους μετρούν «λίγη», γνωρίζω… στο παρόν είναι όλα μαζί.
Κρίνοντας όμως από τους Ζωντανούς… λόγια παχιά… μπέσα καμιά.

Αντί Επιλόγου
Η Ζωή θα μπορούσε να είναι και αγόρι… ναι, Εσύ.
… και η Ζωή συνεχίζεται.


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε (2017). Καλοί άνθρωποι σε σκοτεινούς καιρούς. Εκδόσεις Πατάκη.