Ποίημα: Άννα Μαρία Αλκιόνη
Φοιτήτρια Φ.Π.Ψ.

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Βγαίνεις από το δωμάτιο.

Δεν ξέρεις πώς σε λένε, ποιος είσαι
και ακόμα σου φαίνεται θολή η μορφή της κυρίας που σε κρατά στην αγκαλιά της.
Είσαι το πιο όμορφο πλάσμα που έχει δει.
Τα μάτια σου μισάνοιχτα και κουρασμένα μαζί με την ψυχή και το μυαλό
που πασχίζουν να συνειδητοποιήσουν τί γίνεται γύρω τους.

Είσαι ένας.
Είσαι Ο Ένας,
Για λίγα λεπτά, ώρες και μέρες.
Ο νέος.
Ο μονάκριβος.
Ο μικρός μπόμπιρας.
Ο καλός μαθητής.
Ο επιδέξιος ποδοσφαιριστής.
Ο καλός φίλος.
Ο ικανός λύτης προβλημάτων.
Ο ευγενικός με όλους.
Ο πρώτος μαθητής, ο αριστούχους φοιτητής, ο φιλόδοξος ενήλικας, ο επιτυχημένος υπάλληλος, ο ισχυρός διευθυντής, ο τρυφερός σύντροφος, ο δοτικός πατέρας.

Πώς είπαμε το όνομά σου;

Μπαίνεις στο δωμάτιο.

Δεν ξέρεις ποιος είσαι, πώς σε λένε, ούτε κατάφερες τελικά να αντικρίσεις τον κόσμο καθαρά. Τα μάτια σου κλειστά, μαζί με το μυαλό και την ψυχή που σταμάτησαν να πασχίζουν να σε κάνουν όλα αυτά που ήσουν… ή έλεγες πως ήσουν.

Αναζητούν πλέον τον εγωισμό που χάθηκε στον δρόμο της υπερβολής.

Ήσουν ένας. Είσαι μόνος. Δεν είσαι ο μόνος.