Άρθρο: Νεόφυτος Βασιλείου
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Τρία πράγματα αγάπησε ο άνθρωπος: τη μάνα του, το φαγητό και τα ταξίδια. Για το τελευταίο μπορώ να ισχυριστώ ότι είναι ανέκαθεν στο μυαλό όλων κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Διότι όλοι μας γουστάρουμε να ταξιδεύουμε. Να βλέπουμε λίγο πιο παραπέρα, τι νέο και τι αξιοπερίεργο υπάρχει να δούμε, να γνωρίσουμε και να απολαύσουμε! Η ψυχή και το μυαλό έχει ανάγκη από ταξίδια. Παντός είδους, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, με οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο.

Αν προσπαθούμε να αναλύσουμε τους λόγους που ο άνθρωπος αναζητά συνεχώς νέους προορισμούς για τα ταξίδια, θα βγάλουμε ένα σωρό αναλύσεις και πορίσματα. Αυτό που πραγματικά μας ωθεί στο να ταξιδεύουμε είναι κάποτε, η οκνηρία που μας δημιουργεί η καθημερινότητα, οι ίδιοι τόποι που τριγυρνάμε και οι ίδιες καλημέρες που ακούμε και οι ίδιες καληνύχτες, στο ίδιο μέρος κάθε φορά, χωρίς ιδιαίτερο εντυπωσιασμό και χαρά.

Ωραία τα ταξίδια, γεμάτα χαρά, πάντα κάτι θα παίρνεις πίσω μαζί σου. Πάντοτε θα γνωρίζεις νέους τόπους και θα αποκτάς νέες περιπέτειες. Στα αλήθεια, όμως, θα μπορούσε κανείς να ταξιδεύει για πάντα; Αξίζει να τα εγκαταλείψεις όλα, για να ταξιδεύεις ολόχρονα, βλέποντας κάθε φορά κάτι νέο, αλλά βιώνοντας προσωρινές εμπειρίες και καταστάσεις; Μήπως μας εντυπωσιάζει όχι το νέο και η περιπέτεια αλλά παρά μόνο η ιδέα ότι θα ξεφύγουμε λίγο από την θλιβερή μας καθημερινότητα;… Ίσως να μην έχει νόημα αν τελικά θα πάμε στο πιο όμορφο μέρος στη γη, αλλά το ότι θα ξεφύγουμε από τη μίζερη ζωή που δεν προσπαθούμε πραγματικά να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι.

Γιατί δεν μετατρέπουμε τον δικό μας καθημερινό χώρο σε ένα εξωτικό χώρο; Γιατί δεν αλλάζουμε συνήθειες, καθημερινά δρομολόγια και καθημερινές καταστάσεις; Γιατί δεν δοκιμάζουμε να αλλάξουμε δουλειά με μια που γουστάρουμε έστω κι αν είναι λιγότερο κερδοφόρα; Γιατί να μη προσπαθήσουμε να τα πάμε καλύτερα με τους ανθρώπους γύρω μας, που ήδη γνωρίζουμε εδώ και χρόνια, ώστε να ανταλλάζουμε πιο χαρούμενες καλημέρες και καληνύχτες; Ίσως τότε, να μην έχουμε τόσες πολλές τάσεις φυγής…

Ας ταξιδεύουμε και ας συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε τα επόμενά μας ταξίδια, αλλά ας αλλάξουμε και εμείς οι ίδιοι τον χώρο γύρω μας. Ας μην γκρινιάζουμε τόσο πολύ πια, ας γίνουμε ευγνώμονες για τον τόπο που ζούμε και τους ανθρώπους που είναι γύρω μας και ας τα εκτιμήσουμε λίγο περισσότερο, αυτός ο τόπος μας μεγάλωσε κι ας μην είναι η Νέα Υόρκη ή οι Μπαχάμες…