Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Φανταστείτε μια ζυγαριά που ό,τι και να τοποθετήσεις πάνω της θα πρέπει να ‘χει τέτοια ακρίβεια, ώστε να εξισορροπήσει και να μην μπαλαντζάρει, να μην ανισορροπεί.

Θα μου πεις στη ζυγαριά είναι ό,τι πιο εύκολο και πιο προσιτό στο να γίνει.

Μετρούμε την ποσότητα και ανάλογα τοποθετούμε και το αντικείμενο με τα ανάλογα κιλά, ώστε να ομαλοποιηθούν οι μετρήσεις τους.

Στις ψυχές, όμως, των ανθρώπων τα μαντάτα είναι δύσκολα και, θα τολμούσα να πω εξαιρετικά δύσκολα, ώστε να βρεθούν και να ληφθούν υπόψιν οι αναγκαίες εκείνες παραχωρήσεις και μετρήσεις δυνατοτήτων, ευθυνών, κινήσεων και πράξεων προς αποφυγήν, ώστε να απομακρυνθούν σκηνικά και δρώμενα διαδραματιζόμενα υπό το καθεστώς ανισόρροπων και μη λογικών συμπεριφορών και στάσεων, αποφάσεων ζωής και της ομαλής λειτουργίας και συνεπευθυνότητάς μας.

Αν αποφασίσουμε να φερθούμε με ευπρέπεια και λογική συμπεριφορά, ίσως αντιμετωπίσουμε και πάλι το χλευασμό, την κοροϊδία και κυρίως την υποτίμηση.

Συναισθήματα που αν δεν τα ζήσεις, αν δεν τα ‘χεις λάβει υπόψιν σου, ώστε να μη θελήσεις να τα εφαρμόσεις, δε θα είσαι καν σε θέση να διαχειριστείς την κακή πλευρά του εαυτού σου, εκείνη που θα κάνει το μεγαλύτερο και το χειρότερο κακό στην ίδια σου την ψυχή, στον ίδιο σου τον ανθρωπισμό.

Αν πάλι θελήσεις να φερθείς όμοια κι ισότιμα, όπως σου φέρονται, θα ‘χεις να αντιμετωπίσεις τους δικούς σου εσωτερικούς πολέμους και διαμάχες, της ψυχής σου και στάσεώς σου για τη ζωή και το συνάνθρωπο, ακόμη και το δικό σου ως τώρα άνθρωπο.

Μα σκέφτεσαι, προβληματίζεσαι, φοβάσαι, δεν ξέρεις τι να κάνεις, πώς να συμπεριφερθείς, γιατί απλά το ξέρεις, το διαισθάνεσαι.

Κυρίως το αντιλαμβάνεσαι στην αρχή, αλλά δε θες να το παραδεχτείς. Τρομοκρατείσαι γιατί έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που έλεγες πως ήξερες, πως γνώριζες τόσα χρόνια, αλλά τελικά αποδείχθηκε μια φρούδα ελπίδα.