Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Τα χρόνια περνάνε γρήγορα, κυλούνε, όπως μας έχουνε μάθει και έχουμε δεινά διαπιστώσει, σαν το ρυάκι άλλοτε γάργαρα και όμορφα και άλλοτε σαν ορμητικοί καταρράκτες που συνεπαίρνουν στο πέρασμά τους ό,τι κινείται και οδεύει προς το μέρος τους.

Είναι τόσο απλό και τόσο όμορφο να λάβουμε υπόψιν μας τον παράγοντα άνθρωπο και συνάμα τόσο απόμακρο και δυσπρόσιτο για πολλούς από μας. Κι όμως, το μόνο που χρειάζεται είναι καλή θέληση και καλή διάθεση.

Η ρημάδα η ρουτίνα, μέσα στην οποία βαλτώνουμε και εφησυχαζόμαστε, έρχεται και μας χτυπάει τους κώδωνές της αλλά εμείς συνεχίζουμε να δηλώνουμε απάθεια και παντελή αδράνεια.

Αν ξέραμε τι θα κερδίζαμε και πόσο θα επωφελούμασταν αν δεν παρασυρόμασταν τόσο από την καθημερινότητά μας, ίσως να καταβάλλαμε πιο πολλές προσπάθειες στον επαναπροσδιορισμό των σχέσεών μας και των δικών μας θέλω.

Μα όλοι έχουμε το δεδομένο στο τσεπάκι μας και για όλους δρούμε και αντιδρούμε σύμφωνα με τα δικά μας μέτρα και σταθμά.

Απαραίτητη προϋπόθεση, φυσικά, θα ήταν να το αντιληφθούμε και να καταφύγουμε σε μεθόδους και τρόπους αφύπνισης, αναδιοργάνωσης και αναπροσαρμογής των σχεδίων και των ρόλων μας σε ό,τι έχει να κάνει με τα ζητήματα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

Αν καταφέρναμε ανέξοδα και επιτρεπτά να δούμε στις ψυχές των δικών μας ανθρώπων, ίσως και να αποφεύγαμε οικτρά, οδυνηρά λάθη και πάθη με διαβεβαιώσεις εύστοχες και άρτια ενορχηστρωμένες κινήσεις ειλικρίνειας και του ποθητού από όλους μας σεβασμού και αυτοεκτίμησης.

Αυτές οι μαγικές και συνεπαρμένες βόλτες, καμιά φορά, στα όμορφα και ήρεμα μονοπάτια του σεληνόφωτος των ψυχών μας θα απέτρεπε την κακία, τη δολοπλοκία, την άρνηση, τον κομπασμό αλλά κυρίως θα μας επέτρεπε να δούμε αληθινά και καίρια ζητήματα, θέματα που θα προέτρεπαν στην από κοινού λύση και επίλυσή τους παρά στον χωρισμό και στην απομάκρυνση, καθώς φυσικά και την πλήρη ανεξαρτητοποίηση και απελευθέρωσή μας.