Κείμενο: Αλέξια Σταμάτη
Δημοσιογράφος

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Κάθε δρόμος της Αθήνας, ακόμη και το πιο στενό, το πιο απομονωμένο σκοτεινό σοκάκι, έχει τη δική του προσωπική ιστορία… Τη δική του ταυτότητα και ομορφιά… Όλα τα μονοπάτια από τα πιο γραφικά μέχρι τα πιο τουριστικά έχουν να σου αφηγηθούν μια αλήθεια. Το πιο μαγευτικό, όμως, είναι πως όλες αυτές οι ιστορίες μπερδεύονται με νότες και τυλίγονται σε ένα μουσικό χαλί, «τη μουσική του δρόμου».

Κάποτε η μουσική του δρόμου ήταν συνώνυμη της ραπ. Σήμερα είναι όλα τα είδη της μουσικής μαζί… Από την πλατεία Συντάγματος, στον κοσμοπολίτικο δρόμο της Ερμού και από τις εμπορικές γωνιές στο Μοναστηράκι, στις γραφικές γειτονιές του Θησείου… Οι μουσικοί του δρόμου βρίσκονται παντού στο κέντρο της πόλης και συνθέτουν την πιο μαγευτική συναυλία. Άλλοι με τη συνοδεία κάποιου μουσικού οργάνου, άλλοι απλά  και μόνο με τη φωνή τους, άλλοι παρέα με την μπάντα τους και άλλοι ως μοναχικοί ταξιδευτές της μουσικής τους ντύνουν τις ημέρες αλλά κυρίως της νύχτες της πολυπολιτισμικής Αθήνας με μελωδίες.

Ο καθένας του ξεχωριστός. Καλλιτέχνες όλων των ηλικιών, που δεν έχουν ανάγκη κάποιο εκλεκτό μαγαζί ή κάποια αίθουσα συναυλιών για να καταθέσουν την ψυχή  τους στη μουσική. Κοινό τους στοιχείο ο δρόμος. Μα γιατί ο δρόμος; Γιατί ο δρόμος είναι αυτοσχεδιασμός. Δεν έχει πλάνο, δεν έχει παρτιτούρες, σε οδηγεί εκείνος εκεί που θέλει να σε οδηγήσει. Κρύβει έναν ρομαντισμό και μια αυθεντικότητα. Κάθε εμπειρία για τους μουσικούς του δρόμου είναι ξεχωριστή. Όπως δήλωσε και ένας κιθαρίστας που συνάντησα στην Ερμού: «Κάθε μέρα συναντάω πολλά όμορφα συμβάντα. Θα μπορούσα να σου γράψω βιβλίο για το καθένα ξεχωριστά. Προτιμώ να είμαι πάντα εκεί που είμαι, πάντα στο παρόν, στην καλύτερη ώρα… τώρα».

Ας μη γελιόμαστε θα πει κάποιος. Η μουσική του δρόμου είναι μια ανάγκη της εποχής, μια έσχατη βιοποριστική λύση στην Ελλάδα της κρίσης που δεν έχει χώρο για τους νέους καλλιτέχνες. Για ποιον ρομαντισμό και ποια τέχνη μιλάς όταν κάποιος τραγουδάει στους περαστικούς επιζητώντας τα λίγα κέρματα που θα πέσουν μπροστά του; Κι όμως δεν είναι πάντοτε έτσι… Πράγματι, για κάποιους η μουσική του δρόμου είναι το μεράκι τους και γι’ άλλους το επάγγελμά τους. Το ένα, όμως, δεν αναιρεί το άλλο. Η μουσική πηγάζει από το συναίσθημα και γεννά το συναίσθημα. Αυτό είναι το έργο της και χρειάζεται τόλμη για να το επιχειρήσεις μπροστά σε ένα απροετοίμαστο κοινό που δεν ξέρεις αν θα λάβεις την αποδοχή του. Μοιάζει με πείραμα, με δοκιμασία… «Θα τους συγκινήσει η μελωδία μου ή θα ενοχληθούν στο άκουσμα της και θα προσπεράσουν  βιαστικά;».

Κι όμως αξίζει να κοντοσταθείς. Να διακόψεις για λίγο τον περίπατό σου στα αθηναϊκά μονοπάτια και να αφουγκραστείς. Αποδέξου το κάλεσμα των μουσικών που στέκονται στο δρόμο και νιώσε απλά τον παλμό τους. Πολλοί θέλουν να τους συνοδεύσεις στο τραγούδι τους. Κάν’ το! Η μουσική ενώνει, γαληνεύει, ταξιδεύει, σβήνει πληγές και προβλήματα, τσακίζει τη μοναξιά. Μετατρέπει την Αθήνα από μια πόλη ξένων σε μια ανήσυχη πόλη που αγκαλιάζει την τέχνη, τους διαφορετικούς πολιτισμούς και εκεί που νιώθεις μοναχικός διαβάτης που χάνεται στα στενά, εκεί είναι που νιώθεις πως έχεις τον κόσμο όλο.

Όπως είπε και ο φίλος που χρωμάτιζε με την κιθάρα και τις αυτοσχέδιες μελωδίες του την Ερμού: «Όλη η γκάμα είναι δρόμος. Επιμένουμε στα θετικά, χαμόγελο στη δυσκολία, γλέντι όταν όλα είναι καλά. Γιατί πολύ απλά η καλύτερη ώρα για να ζήσεις είναι τώρα».