Κείμενο: Παναγιώτα Νταλκίτση
Φοιτήτρια Ψυχολογίας ΑΠΘ

Επιμέλεια: Μαρία-Ανδρονίκη Τραυλού
Φιλόλογος-Γλωσσολόγος


Άνθρωπος. Το έλλογο ον κατά την αριστοτελική φιλοσοφική οπτική. Κοινωνικό ον, που δεν δύναται να υψώσει την υπόστασή του δίχως επικοινωνία, συντροφικότητα, επαφή. Πλασμένος να τροφοδοτεί μα κυρίως να θρέφει το είναι του με αγάπη.
Ζώντας όμως σε μια καθημερινότητα του σήμερα, γίνεται τάχιστα αντιληπτό το παρά φύσιν ανθρωποκεντρικό, κατ’ εφημισμόν μονάχα σήμερα, κατασκευασμένο και εμπνευσμένο από εμάς τους ίδιους, τους ματαιόδοξους κι ετσιθελικούς αντιπροσώπους της υψίστης εξελικτικής βαθμίδας του ανθρώπινου είδους.
Τραγικότητα ζωγραφισμένη πάνω σε καμβά διάχυτης και αποπνικτικής θλίψης. Θλίψης διαπνέουσας κάθε μορίου του κορμιού μας και ζώσας παρασιτικά μέσα σε αυτό.
Αποποιούμαστε τη φύση μας, την ανάγκη μας για αυθεντική επαφή και επιλέγουμε μονάχα συμπεριφορές εκτονωτικές των παρορμήσεών μας πάνω σε κορμιά «απρόσωπων» άλλων. Προτιμούμε το εφήμερο που εκπληρώνει μονάχα τη λιβιδινική ανθρώπινη παρόρμηση αφήνοντας πεινασμένα και διψασμένα εκείνα τα μέρη της ψυχής μας που απαιτούν αγάπη κι επαφή. Αρχικά νιώθουμε ευφορία όπως όταν κυλά στις συρρικνωμένες φλέβες η ναρκωτική ουσία. Με το πέρας της επίδρασης όμως, μένουμε θλιμμένοι, κενοί, απογοητευμένοι δημιουργοί ενός τερατογενούς κόσμου, πλασμένου από εμάς για εμάς.
Τραγική ειρωνεία. Τραγελαφική η κατάληξή μας. Θλίψη και απάθεια «παιγμένες» σε Μι μινόρε.
Πόσο μπορείς να αντέξεις; Πόσο μπορείς να υποκρίνεσαι;