Κείμενο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Ο χειρότερος χαρακτηρισμός και οπωσδήποτε ο πιο δύσκολος και δύστροπος χαρακτήρας ανθρώπου είναι ο αγνώμων.

Μπορούμε να συναντήσουμε χιλιάδων ειδών άτομα και καταστάσεις αλλά ποτέ δεν θα είναι αρκετές, ώστε να εντρυφήσουμε και να  διεισδύσουμε στα άδυτα της ψυχής του κάθε ανθρώπου.

Τα πάντα θα καταρρέουν και θα συνειδητοποιούνται αργότερα πολύ, αφότου γίναν και επήρθαν καταστροφές και διάφορες συμπαγείς εντεταλμένες κατευθυντήριες γραμμές.

Ο αγνώμων άνθρωπος ποτέ δεν θα καταφέρει και δεν θα θελήσει να δει το καλό και το αγαθό, τα καλά  που του προσφέρονται και συνεισφέρουν στη δική του διευκόλυνση και αποπεράτωση συνθηκών και καταστάσεων, παροχών, ακόμα και αμοιβών ηθικών και χρηματικών.

Το βέβαιο και το σίγουρο είναι πως αντιμετωπίζοντας τέτοιες ψυχοσυνθέσεις το μόνο αποκρουστικό και ψυχοφθόρο είναι, και αποτελεί πάντα έναν ανασταλτικό παράγοντα απομακρύνσεώς μας από αυτούς, το ότι ίσως κουβαλούν ψυχικά τραύματα που καταδίκασαν και τη μετέπειτα ζωή τους και φάσεις συμπεριλαμβανόμενες μέσα σε αυτήν.

Η αχαριστία είναι ένα συναίσθημα που πλήττει καταρχάς το δικό μας νευρικό σύστημα, καθώς αντικρύζουμε τις συνθήκες και εκείνες τις συνιστώσες που δεν κατάφεραν να δράσουν θετικά, με την αποφυγή μας προς αυτές, παρά επέδρασαν αρνητικά με την προσκόλλησή μας σε αυτές πάλι.

Αν αναλογιστούμε και αποφασίσουμε να μετρήσουμε τις καλές και τις άσχημες επερχόμενες συμφορές και καταπιεστικές συμπεριφορές θα δούμε πως το μόνο που καταφέραμε και δώσαμε στον εαυτό μας είναι ένας αμετάκλητος και αμετανόητος πόνος, ένα αναπάντητο γιατί, μαζί με πολλά άλλα γιατί και επειδή, όπως και διάφορα ερωτήματα και αναπάντητες προσφορές δικές μας εις όφελος και μόνο ατόμων που απαρτίζουν αναφαίρετα μέλη της οικογενείας μας.

Μα το καλό δεν έρχεται με τυχόν φοβίες και διαπληκτισμούς με το είναι μας και με τα αναμφίβολα δικαιολογημένα και καλοδιατηρημένα μας όνειρα και βλέψεις χωρίς να διαμαρτυρηθούμε, και έντονα μάλιστα, προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Άλλα απ’ την αρχή καταλάβαμε και κατανοήσαμε, άσχετα με το αν θελήσαμε να τα παραβλέψουμε τότε αλλά την αχαριστία την τιμωρήσαμε, την εξορίσαμε, την εκδιώξαμε και κυρίως την απομακρύναμε παντελώς και δια παντώς.