Κείμενο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Ιδιότητα, προσωπικότητα, όπως και να το θέσουμε αποτελεί έναν προβληματισμό κι ένα τεράστιο θέμα, το οποίο έχει απασχολήσει ευρέως τον λογισμό μας.

Είναι πολύ δύσκολο, αγχωτικό, αλλά κυρίως προβληματικό το να αποζητά ο άλλος ή η άλλη να δηλώσει την παρουσία του μέσω μιας παρεμβατικής, επίμονης και επίπονης συμπεριφοράς, ώστε να είναι σίγουρος πως το υποχείριό του δρα και αντιδρά κάτω απ’ τα δικά του μέτρα και σταθμά, τις δικές του λανθασμένες ή μη αντιλήψεις και απόψεις.

Το να θέλει κάποιος να αποκτήσει μερίδιο και αποφασιστικό μοίρασμα, δεν θα το έλεγα, αλλά αποκλειστική κατάρτιση των δικών του πεδίων υποβολής και επιβολής είναι πολύ επώδυνο και κουραστικό.

Το να αποζητάς να φανείς και να επιδειχθείς μέσα από τρόπους και στοιχεία, δεδομένα και απωθημένα, οδηγεί στο τέλος να μην καταφέρεις τίποτα παρά να επικεντρωθείς σε λάθος πράγματα, σε λάθος στοιχεία και διεκδικήσεις, με αποτέλεσμα να χάσεις παρατεταμένο χρόνο ζωής που εσύ ο ίδιος παραχώρησες με τη θέλησή σου αλλά συνήθως αντιλαμβάνεσαι πολύ αργότερα πως εσύ ο ίδιος σκότωσες και παράθεσες τον εαυτό σου βορρά σε ένα άγριο θηρίο.

Ήθελε και επιδίωκε επιδεικτικά και παραδειγματικά να αφαιρεί την υγιή σου σκέψη με την οποιαδήποτε είδους παρεμβατικότητά του, ώστε να ταρακουνήσει τις δικές σου ισορροπίες και να υποστείς τέτοια απαξίωση και υποτίμηση που ούτε και η δραχμή των δικών μας χρόνων δεν είχε υποστεί ούτε της είχαν καταφερθεί με τέτοια υποτίμηση και απαλοιφή του είναι και των υφών και πτυχών της.

Ποτέ μην παραχωρήσετε σε κανένα και σε καμία το δικαίωμα αυτό, γιατί απλά με τον τρόπο αυτό ελέγχει, χειραγωγεί και κυρίως αποσυντονίζει και προβληματίζει τις δικές σας υγιείς σκέψεις και συσχετισμούς σας με τον δικό του αρρωστημένο και πολυπαθή, εγωιστικό, και εγωκεντρικό τρόπο σκέψης.

Πάντα με επιβολή, υποταγή, επιταγή ενός γραμματείου που αν δει πως αυτό θα παραμένει απλήρωτο και ποτέ δε θα είναι σε θέση να το αποπληρώσει, απλά αλλά πάντα σκληρά και έντονα, επιδεικνύοντας την ισχύ της δύναμής του, αποφεύγει τις ευθύνες και καταφεύγει με αποκρουστικό τρόπο να κλειστεί στο καβούκι του άλλοτε ή να επιλέξει δρόμους και μονοπάτια κακοτράχαλα και δύσβατα, αρκεί να απομακρυνθεί και να αποστασιοποιηθεί παντελώς και επιτυχώς από τη δική του εστία, το δικό του ως τώρα αραξοβόλι.