Άρθρο: Μένη Κουτσοσίμου Ψυχολόγος
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΜΔΕ στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Ιωαννίνων
Μεταδιδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Ιωαννίνων στην Ποιότητα Υπηρεσιών

Επιμέλεια: Πηνελόπη Ζαχαρία
Φιλόλογος


Το κύμα. Αυτό ακούω από την ώρα που ήρθα.

Άλλοτε να χαϊδεύει τη στεριά και άλλοτε να της ψιθυρίζει τον σκοπό του.

Ατενίζοντας τη θάλασσα, αναζητώντας την άκρη του κύματος, χάθηκα μέσα σε μια αναπάντεχη ηρεμία. Μετά από ένα διάστημα κόλαση, ένιωθα τυχερή γι’ αυτές τις στιγμές. Δεν το πίστευα… σαν μαγεμένη. Αυτά τα σκαμπανεβάσματα της ζωής που έρχονται να τσακίσουν ό,τι έχεις δημιουργήσει… όλα όσα φοβάσαι να αποχωριστείς… την ασφάλεια… όπως το κύμα που χτυπά τη βάρκα καταμεσής.

Ας είναι… όλα για κάποιο λόγο γίνονται, έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου.

Το μεγάλο, λαδί, γραφικό παράθυρο του δωματίου μου με άφηνε να βολτάρω με τη βαρκούλα που διέσχιζε τα γαλανά νερά, περνώντας από τα βράχια που στέκονταν αγέρωχα απέναντι. Μέχρι εκεί που έπιανε το μάτι μου. Από τη μία η όρεξή μου να φτάσω στην ακτή κι από την άλλη η ανάγκη μου να βουτήξω στα κρύα πια νερά, με καλούσαν να βγω από το ζεστό και άνετο δωμάτιό μου.

Ένα βήμα και βρέθηκα να περπατάω στην ξύλινη αποβάθρα, δίπλα στη θάλασσα. Το σκηνικό που συνάντησα έβαζε φωτιά στο μέσα μου. Φαινόταν τόσο ζωντανό και τόσο έρημο ταυτόχρονα. Σαν να περίμενε ακόμα τον κόσμο του καλοκαιριού, να βγει από το χειμώνα του, για να γεμίσει χαρούμενες φωνές. Αποφάσισα να μείνω για λίγο ανάμεσα στις άδειες ξαπλώστρες. Στην αναζήτησή μου με συντρόφευε πάντα η ίδια σκέψη.

Υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους δεν εμπιστεύομαι πλέον τους ανθρώπους:

1) Δεν τους ξέρω.

2) Τους γνωρίζω.

Ένιωθα πλέον ότι αυτό το ταξίδι ήταν διαφορετικό.

Η Ψυχή μου χρειαζόταν επειγόντως ξεκούραση κι ανάρρωση.

Το σκηνικό που μου επιφύλασσε η επιλογή μου, μου χάριζε απλόχερα αυτή την προοπτική.

Ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός, όταν κουβαλάς φορτίο.

Και δυστυχώς για την Ψυχή, δεν υπάρχει εγχειρίδιο χρήσης, ούτε η κατάλληλη ένδειξη.

Ούτε και οι βλάβες της αποτυπώνονται στο σέρβις με ενιαίο κοστολόγιο.

Όσο και να ψάξεις στην εγγύηση, κάθε οδηγία αποδεικνύεται αναλώσιμη.

Ε, ναι, λοιπόν… υπάρχουν στιγμές που και η Ψυχή μου αδειάζει…

Όπως γυρνάς το κλειδί και διαπιστώνεις πως έμεινες… από μπαταρία.

Η αφορμή ενδέχεται να είναι όχι η ακινησία της μηχανής, αλλά η πολλή και αλόγιστη χρήση.

Λόγω επαγγέλματος -είμαι ψυχολόγος- εκτιμάς ότι εγώ δεν έχω ανάγκη.

Ότι μπορώ να είμαι πάντα παρούσα στην ανάγκη του Άλλου.

Ότι μπορώ και να συγχωρώ, άμα λάχει, κάθε παρανομία ή ατόπημα.

Ο Άλλος να έχει πάντα το άλλοθί του.

Κι Εγώ να μένω μαλάκας κάθε φορά στην όποια συγκυρία.

Αν και νωπές οι στιγμές που μοιραστήκαμε με τον καθένα σας το τελευταίο διάστημα, επιστράτευα τη μνήμη μου προσπαθώντας να φανταστώ πώς στο διάολο επέλεγες Εσύ κι Εσύ να μου φερθείτε έτσι… για δεύτερη φορά.

Μα δεν θα υπάρξει επόμενη φορά…

Πάντα τελειώνει με τον ίδιο τρόπο.

Ο ένας ξεχνάει…

Κι ο άλλος προσποιείται πως…

Παρά την ερμηνεία, λοιπόν, χάριν επαγγέλματος, προσωπικά απολαμβάνω να ενοχλώ τους ανθρώπους επιλέγοντας να τους ξεχάσω στη σιωπή…

Είναι ανυπόφορη για κάποιον που δεν την αντέχει…

Και μόνο όταν τους ενοχλείς, τους κάνεις να σκέφτονται…

Έχουν σταματήσει να σκέφτονται εδώ και αιώνες…

Κανένας δεν τους ενόχλησε…

Κι εγώ; Εγώ παίρνω αποφασισμένη το δρόμο για το ξενοδοχείο.

Μετά από τόσο ξενέρωμα, θυμήθηκε η Ψυχή ποια είναι κι άλλαξε τους όρους του παιχνιδιού.

Αυτή τη φορά δεν θα γύριζα στο δωμάτιο.

Οι Ψυχές αναγνωρίζονται από την περπατησιά τους, όπως κι οι άνθρωποι.

Κι έχουμε ταξιδέψει πολύ η Ψυχή μου κι Εγώ, για να επιτρέπει στον καθένα να την ξεγελά.
Κι έχουμε νιώσει πολλά Εγώ κι η Ψυχή μου, για να χαρίσω αλλού το όνειρο και να χαριστώ.

Κι έχουμε αναλωθεί σε μονοπάτια… εμείς οι δύο, που ούτε καν μπορείς να φανταστείς.

Δεν έχεις θέση πλέον ανάμεσά μας.

Ήρθε η ώρα να φύγω. Να με φροντίσω. Ψυχή τε και σώματι.

«Κι αυτό αρκεί;», θα με ρωτήσεις.

Όχι, δεν αρκεί από μόνο του.

Η καθημερινότητά μας είναι πιο βάρβαρη απ΄ όσο θα νιώσεις ότι του αναλογεί.

Χαμένοι στη μετάφραση είσαι Εσύ… κι Εσύ… κομπλεξικοί.

Κάπου ανάμεσα σε ένα γαμημένο μήνυμα και την απάντηση που σε στέλνει αδιάβαστο.

Κάπου ανάμεσα σε μία επιλογή και την έντεχνη απόκρυψή της.

Εκεί, στην απάντηση που ήθελε να μείνει ερώτηση, αλλά που ποτέ δεν διατυπώθηκε στην ώρα της, γιατί φοβήθηκες μη χάσεις κάτι που ποτέ δικό σου δεν είχες.

Στο enter θ΄ αλλάξω τη γραμμή… όχι, δεν θα συνεχίσω στον ίδιο σκοπό να συνυπάρξω.

Γιατί, άλλωστε, να το κάνω; Αρνούμαι.

Δύο κλικ παραπάνω δεν μου δίνουν επαφή.

Ηλεκτρονικοί οργασμοί, που παρέπεμπαν σε σχέση που πετάχτηκε σε μία διαγραφή.

Τέρμα οι ειδοποιήσεις σου, μαζί κι Εσύ… κι Εσύ…

Κι άμα σε δω ξανά στο δρόμο, δεν θα κοστίσει τόσο.

Βλέπεις, συνήθισα να σε έχω ακίνητο.

Και η επαφή μας – τόλμησες να πεις- προϋποθέτει και προφύλαξη.

Ευτυχώς, κατάλαβα εγκαίρως αυτή τη φορά τη στερημένη συνθήκη.

Μ’ εσένα ήταν καλύτερα ν’ αγγίζω τίποτα περισσότερο από την οθόνη του κινητού.

Υπόσχομαι, λοιπόν, από εδώ και στο εξής να προσέχω διπλά για Εμένα κι Εκείνη.

Κάθε φορά θα νιώθω λιγότερο και θα θυμάμαι περισσότερο.

Υπόσχομαι.


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Κουτσοσίμου Μ. Γιατί η Ψυχή έχει πάντα τους λόγους της