Ποίημα: Κώστας Κωνσταντινίδης
Μουσικός

Επιμέλεια: Πηνελόπη Ζαχαρία
Φιλόλογος


Μ’ αρέσουν οι γκόμενες με τ’ ανυπότακτα βλέμματα
Και τα αμακιγιάριστα επαναστατημένα πρόσωπα
Που κάθονται με τα όλο αυτοπεποίθηση πόδια ανοιχτά αδειάζοντας τον Freud
Και όταν άκεφες συμβεί να δουν παπά πιάνουν
το οργισμένο τους αιδοίο
Που τα χρηστά τα ήθη έχουν ως λίστα αποφυγής
Κι αν τις ρωτήσεις θα σου πουν πως η μωρία του Πάρη
φταίει για τη δυστυχία ενός ολόκληρου λαού και όχι μια γυναίκα
Που ανελλιπώς ανταποκρίνονται στο κάλεσμα
των υπερήφανων κλειτορίδων τους
Και όσους λωτούς παράνομους καρπούς τους
κάνει κέφι απολαμβάνουν
Που για κάποιου Δον Ζουάν τον αμφίβολο ανδρισμό
δεν παρέδωσαν τον ερωτικό τους ναό στη βουλιμία
Και στους θρασύδειλους σεξιστές γίνονται εσκεμμένα εφιάλτης
θυμίζοντάς τους λικνιζόμενες του Τειρεσία τη ρήση
Που το ένστικτο το μητρικό θωρούν με δυσπιστία
Και αδιαφορούν αν τα σκαλιά διαβούν στην εκκλησία
Που όμως ξέρουν να αγαπούν και να αγαπιούνται
Και τη θηλυκότητά τους να μην απαρνιούνται.