Άρθρο: Μένη Κουτσοσίμου Ψυχολόγος
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΜΔΕ στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Ιωαννίνων
Μεταδιδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Ιωαννίνων στην Ποιότητα Υπηρεσιών

Επιμέλεια: Πηνελόπη Ζαχαρία
Φιλόλογος


Ας υποθέσουμε ότι δεν την αποφεύγεις τη μετωπική…

Μπροστά σου ξανά, μετά από πολύ καιρό.

Πού να το φανταστείς ότι, όταν θα έχεις ρίξει τους τίτλους τέλους, θα πέσεις πάνω του από το πουθενά. Κάθε φορά το ίδιο σκηνικό… αμηχανία, συνοδεύεσαι… συνοδεύεται.

Άντε να κρυφτείς από τη ζωή που τράβηξε το δρόμο της και πήγε παρακάτω…

Άντε ν’ αποδείξεις ότι ο έρωτας που σου ‘ταζε ήταν αποκούμπι…

Ότι είχε δεθεί μαζί σου όπως έραβε και ξήλωνε, ότι σε εξύψωσε, σε έσβησε εν μία νυκτί.

Και να, λοιπόν, που στέκεσαι και πάλι μπροστά του.

Να επιμένει ότι δεν έφυγε ποτέ.

Ότι αδικήθηκε εν πολλοίς.

Ότι δεν είναι αυτό που φαίνεται, ούτε αυτό που φαντάστηκες ότι ήταν.

Ότι το «τρίτο πρόσωπο» δεν χωρίζει αλλά ενώνει.

Να παραδέχεται τα λάθη και ότι θα τα διορθώσει όλα…

… αρκεί να δώσεις εκείνη τη 2η ευκαιρία.

Εσύ, πάλι, να νομίζεις ότι καλώς έπραξες και λίγα του έκανες.

Ότι δεν έκανε τίποτα για να σε κρατήσει, ότι δεν τον τιμώρησες αρκετά.

Ότι δεν θέλεις σε καμία περίπτωση να συνεχίσεις… ότι δεν έχει καμία θέση στη ζωή σου.

Ανάμεικτα συναισθήματα να σε κατακλύζουν σε κάθε υπόνοια συνεύρεσης.

Αγάπη… αδιαφορία… θυμός.

Κάποια πρώτα συμπεράσματα έχουν ήδη βγει.

Το τίμημα είναι πολλαπλό. Έχασες… Σ’ έχασε.

Ακόμη κι αν προσπαθήσει ή τουλάχιστον νομίζει ότι προσπαθεί.

Ξεκινάει την καμπάνια για να αποδείξει ότι έχει αλλάξει.

Εσύ, πάλι, την παρακολουθείς από απόσταση… σαν κομπανία ακούγεται.

Όχι, δεν είναι ιδέα σου, σε διαβεβαιώνω.

Ένας θολός και συγκεχυμένος σκοπός… κι ο χρόνος άμετρος και δανεικός.

Και η ζωή είναι ποίημα… κι Εσύ έμπνευση δεν είχες.

Προσπαθώ να θυμηθώ τι έκανες και τι δεν έκανες.

Παίρνω χαρτί, στυλό… εικονομνήμες μπερδεύονται για άλλη μία φορά.

Όταν σε καλεί απλά ν’ ακούσει τη φωνή σου.

Που γελάει και κλαίει μαζί σου.

Που σε σκέφτεται πριν κοιμηθείς και μόλις ξυπνήσεις.

Που σ’ αγκαλιάζει χωρίς λόγο.

Που δεν θέλει να σ’ αλλάξει.

Που σε χαζεύει όταν κοιμάσαι.

Που σε φιλάει στο μέτωπο… στην πλάτη σε χαϊδεύει.

Που ρωτάει τι θα ήθελες να φας σήμερα ή αν έχεις ήδη φάει.

Που σε κρατά μπροστά σε όλους… και δεν σ’ αφήνει.

Που είσαι Δική του…

Δεν θέλω να σε αδικήσω.

Δεν είσαι Εσύ εδώ… ποτέ δεν ήσουν.

Δεν κερδίζομαι την τελευταία στιγμή.

Η στιγμή δεν είναι στοίχημα… η ψυχή δεν είναι παιχνίδι.

Είμαι βέβαιη ότι οι πρώην σου ήταν πάντα εκεί… στη 2η και 3η ευκαιρία.

Σίγουρα όχι οι δικοί μου… όπως έχει μάθει κανείς.

Είναι που από μικρή μου άρεσε ο Καβάφης… το λοιπόν…

«Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα

Που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι

Να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει

Έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

Πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,

Όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως… τον καταβάλλει

Εκείνο τ’ όχι – το σωστό – εις όλην την ζωή του.»

Οι συμβιβασμένοι ζουν μαζί…

Οι ερωτευμένοι… Όχι.


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Κουτσοσίμου Μ. Είχες μια ευκαιρία… την άφησες να φύγει