Ποίημα: Άννα Μαρία Αλκυόνη
Φοιτήτρια Φ.Π.Ψ.

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Κάθε βόλτα σου παρέα και με την μπλε σου ομπρέλα.
Μπλε το αγαπημένο σου χρώμα. Σου θύμιζε τον ουρανό και την θάλασσα- τα δύο στοιχεία που ένωναν τον κόσμο σε μια σφαίρα, έλεγες.
Κάθε πρωί και ένας συνδυασμός. Έπασχες να ταιριάξεις τα ρούχα σου με την ομπρέλα και έτσι κάθε εποχή συναντούσε ξανά την μπλε σου παρουσία.
Τον χειμώνα η ομπρέλα σου ήταν μια καλή δικαιολογία ακόμα και για το ελάχιστο χιόνι.
Την άνοιξη σε προστάτευε από την γύρη που χρωμάτιζε τα μαλλιά σου και σε έβγαζε από την τρυφερή μονοτονία σου.
Το καλοκαίρι άφηνε τον βάναυσο ήλιο μακριά.
Το φθινόπωρο ήταν η χειρότερή σου εποχή. Η θέα από τις φανταχτερές αποχρώσεις του μπλε στις ομπρέλες των διαφόρων περαστικών σε εξόργιζαν.
Κάθε νέα μπλε ομπρέλα που σε προσπερνούσε στο διάβα ενός βιαστικού βαδίσματος, σου γυρνούσε το βλέμμα στην δική σου βαρετή και άχρωμη παρέα.
Σε δευτερόλεπτα η μπλε σου παρέα είχε βρεθεί στον κάδο.
Πρώτη φορά μια τέτοια απόφαση σε άφησε νευρικό και γαλήνιο ταυτόχρονα.
Τα σημάδια από τις λασπωμένες σου μπότες στην είσοδο της πολυκατοικία σου έκαναν μέρες να φύγουν.
Όμως η ανακούφιση που επιτέλους κατάφερες να αισθανθείς την δροσιά της βροχής, δεν σε εγκατέλειψε ποτέ.