Άρθρο: Κώστας Κωνσταντινίδης
Μουσικός

Επιμέλεια: Πηνελόπη Ζαχαρία
Φιλόλογος


Αγαπητέ κύριε Rustin,

Διαβάζοντας τη συνέντευξή σας στην εφημερίδα «Το Βήμα», ένιωσα την ανάγκη να γράψω αυτή την ανοιχτή επιστολή, προς υπεράσπιση της υπόληψης της Μουσικής, μιας και οι θέσεις σας μπορεί να δημιουργήσουν αρνητικές εντυπώσεις για τη φύση της Μουσικής Τέχνης.

Η Μουσική δεν γεννάει ερωτήματα, επειδή δεν χρειάζεται νοητική επεξεργασία, γεγονός που της προσδίδει άφθονη αμεσότητα. Ακόμα, λόγω του άυλου του υλικού της, κατέχει το προνόμιο -σε σχέση με τις άλλες Τέχνες- να διέπεται από περισσότερη υποκειμενικότητα. Μόνο η Ποίηση έχει το ίδιο υλικό, όμως αυτοπεριορίζεται λόγω της αυτοτέλειάς της και των εικόνων που δημιουργεί. Ενώ και η Ζωγραφική στην πιο ελεύθερη μορφή της τυγχάνει στενότερων ορίων, καθώς τα χρώματα έχουν αντικειμενικό συμβολισμό. Επίσης, είναι η μόνη Τέχνη που δύναται να εκφράσει βαθύτερες ανθρώπινες ψυχικές καταστάσεις, τις οποίες ούτε η λεκτική έκφραση δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να αγγίξει. Αυτές οι μοναδικές ιδιότητές της την καθιστούν ως την ανωτέρα των Τεχνών. Όσον αφορά τα περί αδυναμίας απομνημόνευσής της, ποιος δεν έχει σιγοψιθυρίσει κάποιον αγαπημένο σκοπό μαγειρεύοντας, οδηγώντας, δουλεύοντας, κάνοντας μπάνιο, ή έστω δεν έχει διακρίνει να περιφέρεται στις σκέψεις του; Απλά ως γλώσσα της ψυχής, κατοικοεδρεύει και εκεί.

Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι χρησιμοποιώ τη σύγκριση – έννοια υβριστική κατ’ εμέ, αφού δεν υπάρχει άλλο μέτρο ανάδειξης της σπουδαιότητάς της.

Με σεβασμό

Κώστας Κωνσταντινίδης


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Έγελος (2002). Η Αισθητική της Μουσικής. Μετάφραση: Μάρκος Τσέτσος. Βιβλιοπωλείο της Εστίας.

Ιωσήφ Βαλέτ (1999). Μορφολογία και Ανάλυση. Μουσικές Εκδόσεις Παπαγρηγορίου Κ. – Νάκας Χ.