Άρθρο: Μένη Κουτσοσίμου Ψυχολόγος
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΜΔΕ στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Ιωαννίνων
Μεταδιδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Ιωαννίνων στην Ποιότητα Υπηρεσιών

Επιμέλεια: Πηνελόπη Ζαχαρία
Φιλόλογος


«Κοίτα ψηλά», μου έλεγαν από μικρή… κι εγώ σκόνταφτα πάντα και τσακιζόμουν.

«Πάλι μάτωσες τα γόνατά σου; Μα, δεν βλέπεις πού πατάς;», αναρωτιόντουσαν οι μεγάλοι.

Και η ζωή μού έδειξε πως επιβάλλεται να κοιτάζεις χαμηλά, για να ξέρεις πρώτα πού πατάς.

Ώσπου το χαμηλά έγινε επιλογή, για να μη ματώνω… κι ύστερα συνήθεια.

Φάνταζε, άλλωστε, πιο φυσιολογικό όλο αυτό.

Πού να το φανταστώ, όμως, ότι είναι αντιφατικό να στοχεύεις ψηλά, κοιτάζοντας χαμηλά.

Να κοιτάς ψηλά και να μη σκοντάφτεις δεν γίνεται, επίσης.

Πώς ονειρεύεσαι τα ρετιρέ και τα ψηλά μπαλκόνια με θέα;

Τα ενοικιαστήρια όμως βρίσκονται στα χαμηλά, μπροστά στην είσοδο ή σε καμιά κολόνα.

Στο ύψος σου… δεν σου επιτρέπεται το κάτι παραπάνω… να το ονειρευτείς.

Τώρα εξηγούνται όλα… δεν υπάρχουν διαδρομές που να είναι εύκολες και πατημένες…

Τουλάχιστον, όχι στη δική μου τη ζωή… για τη δική σου δεν φέρω την ευθύνη.

Στα χαμηλά, ποντάρεις σε ηθικές αξίες που έχουν κατακτηθεί και πας καλή τη πίστει.

Στα ψηλά, ποντάρεις στο όνειρο και στην απόλαυση ότι τα κατάφερες ν’ ανέβεις μέχρι εκεί.

Ξέρεις… συμβαίνει κάποτε να πραγματοποιούνται τα όνειρα.

Εκπληρώνεται κάποτε ο προορισμός τους… για εσένα και για μένα.

Ύλη να γίνουν στο παρελθόν μιας μέλλουσας στιγμής.

Συμβαίνει όταν είναι από φόβο, ταπεινά ή συγκρατημένα από σοφία.

Είτε απλά, γιατί το θέλησε η τύχη η ανεξάντλητη, να αναδιπλωθούν τα γεγονότα και να επικαθήσουν, αναπάντεχα τέλεια, στα όνειρα.

Για όσα ονειρεύτηκα και κέρδισα, αίμα έφτυσα.

Με πολύ πόνο, με πολύ κόπο… τίποτα δεν μου χαρίστηκε.

Σκόνταφτα, έπεφτα, μάτωνα… αδιάκοπη ρουτίνα.

Με τον καιρό έμαθα και να περπατώ χωρίς να στραβοπατώ.

Και τότε, όμως, το ατόπημα ήτανε διπλό.

Από τη μια να μη σκοντάφτεις, γιατί μαθαίνεις να μην προκαλείς… κοιτάς χαμηλά.

Κι όταν το βλέμμα έφευγε και στόχευε μακριά, η τρικλοποδιά ήταν για γκρέμισμα.

Τα όνειρα είναι στα ψηλά… τώρα καταλαβαίνω γιατί μεγάλωσα μ’ αυτό το μυστικό.

Χρειάζεται μία ζωή για να μάθεις πώς να ζεις… και κάτι παραπάνω.

Χρειάζεται μνήμη, πίστη, επιμονή, ανθεκτικότητα, θάρρος και ηθική.

Ψηλά και χαμηλά… πόσο αστείες γίνονται καμιά φορά οι λέξεις.

Ξέρεις, κάποια στιγμή θα βρεθείς ψηλά και θ’ απολαύσεις τη θέα.

Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς… να συνεχίσεις.

Κοίτα χαμηλά, όμως, από πού ξεκίνησες… κι αν δεν πήδηξες σκαλιά με τη σειρά, γνωρίζεις.

Για όσα ονειρεύομαι και δεν έρχονται, θα συνεχίσω να κοιτώ ψηλά.

Γιατί «ονειρεύομαι» σημαίνει κοιτώ ψηλά… τέρμα οι συμβιβασμοί.

Θα σκοντάφτω και θα σηκώνομαι, μα θα πλησιάζω όλο και πιο πολύ.

Επιλέγω να κοιτώ ψηλά… αφού γνωρίζω πως και το όνειρό μου εμένα ψάχνει…

…ακόμη κι εκεί απ’ όπου ξεκίνησα… στα χαμηλά… cause nothing else matters.


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Spencer J. (2011). Κορυφές και κοιλάδες. Εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Κουτσοσίμου Μ. Ένα μικρό ψάρι σε βαθιά νερά