Άρθρο: Μένη Κουτσοσίμου Ψυχολόγος
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΜΔΕ στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Ιωαννίνων
Μεταδιδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Ιωαννίνων στην Ποιότητα Υπηρεσιών

Επιμέλεια: Πηνελόπη Ζαχαρία
Φιλόλογος


… αναφώνησα… σαν να ήμουν στο σχολείο ξανά… έτσι ένιωσα.

Τον τελευταίο καιρό ζω την αλλαγή της αλλαγής… ω αλλαγή…

Ας μη γελιόμαστε.

Η αλλαγή σηματοδοτεί πάντα κάτι… πόσω μάλλον όταν είναι ξαφνική.

Μετράς την απώλεια, το μάταιο, την απραξία… την απουσία.

Δεν την αντέχουν όλοι την αλλαγή, δεν μπορούν να την κατανοήσουν.

Όσο για εμένα… όλη μου η ζωή ήταν μια αδιάκοπη αλλαγή… καμία συνήθεια… με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η προσπάθειά μου καθημερινά είναι να ζω όπως νιώθω, παρά τα όσα συμβαίνουν και με ξεπερνούν. Στόχος μου είναι να εμμένω στο συναίσθημα κάθε περίστασης και να παρακάμπτω το περιβάλλον σκηνικό. Αν με ρωτήσετε γιατί το επιλέγω, θα σας απαντήσω ότι προσπαθώ να ενθαρρύνω την έκφραση και αποδοχή του συναισθήματος και στους δικούς μου ανθρώπους, ενισχύοντας την ενσυναίσθηση… τη μαγική εκείνη δεξιότητα που σου επιτρέπει να μπεις στη θέση του άλλου, ν’ αντιληφθείς το πώς νιώθει και να αντιδράσεις αναλόγως.

Δεν το αντέχουν οι άνθρωποι αυτό. Να βγουν, δηλαδή, από το καβούκι τους… τους ρόλους τους. Είναι πολλές οι φορές, ειλικρινά, που αναρωτιέμαι: Πόσο εύκολο ή εύστοχο είναι να διάγεις το βίο σου σ’ έναν κόσμο που δεν έχει μάθει να ζητά συγγνώμη όταν σε πληγώνει ή να αποδέχεται μ’ ένα «ευχαριστώ» την προσφορά σου… όταν μάλιστα σκοπίμως ενισχύει την αδυναμία και την απουσία σου; Σχέση με ωράριο γίνεται; Δεν γίνεται.

Κι έρχονται όλες εκείνες οι στιγμές που νιώθω ότι οι δικοί μου γονείς και η εκπαίδευσή μου δημιούργησαν μια αριστοκράτισσα σε μια κοινωνία παλιάτσων. Είναι όλες εκείνες οι στιγμές που νιώθω πως χρειάζεται να έχω μαγικές ιδιότητες για να επιβιώσω σε ένα περιβάλλον που βρίθει από μαγκιά, αγένεια και θράσος. Είναι όλες εκείνες οι φορές που αντιλαμβάνεσαι πως δίνεις εφόδια και πατήματα που δυστυχώς δεν συμμερίζονται οι άλλοι.

Πώς είναι να νιώθεις σε μια κοινωνία σε συσκευασία κονσέρβας;

Σαν ψάρι έξω από τα νερά του… σε διαβεβαιώνω.

Και δεν είναι λίγες οι στιγμές που βρίσκομαι στη μέση του κυκλώνα, ευάλωτη στα σκάγια των υπολοίπων, που η διαβίωσή τους επικεντρώνεται στην προσωπική ανάδειξη, τη μαγκιά και τον εξευτελισμό κάθε συναισθήματος που νοείται ως αδυναμία. Ωραίο όλο αυτό… φαντάζει σατανικά παραμυθένιο. Πώς θωρακίζεσαι; Όχι τυποποιώντας το προϊόν, αλλά αφήνοντάς το να ανασάνει χωρίς να διαβρώνεται… Γνωρίζεις, άραγε, τη δυναμική της συναισθηματικής νοημοσύνης με ό,τι αυτή εμπεριέχει; Πρόκειται για τη μοναδική ψυχική ιδιότητα που από μόνη της συμβάλλει στη δημιουργία ψυχικά ανθεκτικών ανθρώπων. Δεν παύει, όμως, όλο το σκηνικό να σε κάνει να νιώθεις σαν να είσαι ο μόνος που φροντίζει το περιβάλλον και γύρω τριγύρω οι υπόλοιποι να το μολύνουν, όπως μπορούν και με όσα μέσα έχουν. Η μάχη είναι άνιση… κι έρχεται η ίδια βασανιστική ερώτηση: «Κάνω το σωστό;».

Ομολογώ ότι δεν μετανιώνω για τον τρόπο που έχω αντιμετωπίσει τον εαυτό μου όταν επέτρεψε στον άλλο να τον πληγώσει… κι ας πονά διπλά η βολή. Γιατί είμαι παρούσα σε όλες τις καταστάσεις που οι άλλοι λακίζουν και σε αδειάζουν στο τίμημα της ηρεμίας τους… καλύπτοντας με τον ίδιο εκκωφαντικό ήχο τα δικά τους συναισθηματικά κενά. Άλλες, πάλι, φορές νιώθω πραγματικά περήφανη με τον τρόπο που διαχειρίζομαι καταστάσεις φουλ σε έντονο συναίσθημα. Τότε είναι που αποφασίζω να συνεχίσω να νιώθω την πολυτέλεια πως θα κληθώ να αντιμετωπίσω όλες εκείνες τις προβολές «καταπιεσμένων» ανθρώπων… γιατί, στο τέλος, κερδισμένος είναι εκείνος που νιώθει, εκφράζεται, μοιράζεται κι αισθάνεται.

Θέλει αρετή και τόλμη η ευαισθησία απέναντι στις ερινύες μιας κοινωνίας που καλλιεργεί τον τσαμπουκά, την υπεροψία και την αναλγησία.

Παρούσα… για να στηρίξω όλο αυτό που με τόσο κόπο οικοδόμησα, για να το δω να στέκεται στα πόδια του, δεν χωράνε πισωγυρίσματα τώρα.

Παρούσα… για να εξηγώ και να δικαιολογώ, σε πείσμα των καιρών που αποζητούν ανθρώπους κενούς και άβουλους.

Παρούσα… στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο όλων των εποχών… τη Ζωή.


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Bensaid C. (1994). Αγάπησε τον εαυτό σου και η ζωή θα σ’ αγαπήσει. Εκδόσεις Λιβάνη.

Ντομπέλλι Ρ. (2014). Η Τέχνη της καθαρής σκέψης. Εκδόσεις Πατάκη.

Κουτσοσίμου Μ. «Ξέπλυμα» σκηνικού