Άρθρο: Μένη Κουτσοσίμου Ψυχολόγος
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΜΔΕ στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Ιωαννίνων
Μεταδιδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Ιωαννίνων στην Ποιότητα Υπηρεσιών

Επιμέλεια: Πηνελόπη Ζαχαρία
Φιλόλογος


Ο άνθρωπος είναι καμωμένος από συγκρούσεις.

Αν τα αντίθετα στο σύμπαν -στο εξαίσιο πέρασμα της μέρας στη νύχτα, του χειμώνα στο καλοκαίρι, της βροχής στον ήλιο, της φουρτούνας στη νηνεμία- όλα τα διαφορετικά συνταιριάζουν υπέροχες συμφωνίες, στις συμπεριφορές μας και στα συναισθήματά μας συνεχώς γρονθοκοπούνται.

Ο πόλεμος με τον μισητό, μειονεκτικό εχθρό-εαυτό επιζητά αφορμές να μεταφέρει την οργή του, την πίκρα του, την απογοήτευση της αδυναμίας του έξω. Την αυτοτιμωρία που αισθάνεται πως διψά, τη μετατρέπει σε τιμωρία κατά του άλλου. Για άλλη μία φορά να ρίξει το φταίξιμο μακριά, σαν ασθένεια μολυσματική, σαν βρόμικο ρούχο να γλιτώσει απ’ την αυτομομφή και τη φριχτή ενοχή.

Κι όσο πιο απλός και αγαθός είναι ο απέναντι, τόσο θα του θυμώνει, όπως θυμώνουμε με τον καθαρό καθρέφτη μας όταν τον κοιτάμε και μας στέλνει πίσω ως είδωλο ένα τέρας. Υπάρχουν πλάσματα τόσο καθαρά που μας φτιάχνουν καθρέφτη, χωρίς να μιλούν, χωρίς να κάνουν τίποτα εξαιρετικό. Μόνο με το βλέμμα, με το χαμόγελο, με τη λάμψη που έρχεται από μέσα τους. Κάποιοι αναζητούν να πλησιάσουν τέτοια πρόσωπα, να καθρεφτιστούν, και κάποιοι τρέχουν μακριά τους συκοφαντώντας τα, μέσα στο μυαλό τους, έστω για δικαιολογία.

Βλέπεις… τα αντίθετα στον άνθρωπο τον κάνουν αγνώριστο… όπως συμβαίνει σε μια μετακόμιση… πολλοί είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν, αλλά δεν θα είναι ποτέ κοντά…

Βλέπεις… οι άνθρωποι λένε πάντα ότι είναι κοντά… όταν τους χρειάζεσαι όμως, αποδεικνύεται πως είναι καλύτεροι στο άδειασμα… από την άλλη, σκέφτομαι πως ένα γεμάτο σπίτι σε συνθήκες εξάρτησης είναι σκλαβιά… το ίδιο ιδωμένο άδειο, απαλλαγμένο από τις αναμνήσεις του και τις δήθεν επενδύσεις του, ένιωσα να με ελευθερώνει…

Είναι που οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να λένε τα πράγματα με το όνομά τους.

Από τη μία γεμάτοι υποσχέσεις, στην πραγματικότητα όμως άδειοι σε ουσία.

Βλέπεις… είναι πάντα οι Άλλοι… και ανάγκη πάσα να τους αντικρίσεις.

… είσαι, όμως, πρώτα Εσύ… η μορφή σου, αν θέλεις, ανεξάλειπτη να ‘ναι και να μείνει αυτή.

Αδιαπραγμάτευτο σκηνικό…

Υ.Γ. Στη μετακόμιση πετάς πάντα ό,τι δεν χρειάζεσαι… το ίδιο και στη Ζωή.


Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Bensaid C. (1994). Αγάπησε τον εαυτό σου και η ζωή θα σ’ αγαπήσει. Εκδόσεις Λιβάνη.

Ντομπέλλι Ρ. (2014). Η Τέχνη της καθαρής σκέψης. Εκδόσεις Πατάκη.