Κείμενο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Όταν ακούμε την λέξη «οικογένεια» στο μυαλό μας έρχεται το οικογενειακό τραπέζι με τα άτομα γύρω-γύρω να κάθονται ευλαβικά να τρώνε και να συμμετέχουν σ’ αυτήν την ιεροτελεστία, όπως θα βρεθούν να μας πούνε κάποια άτομα.

Δεν έχουν φυσικά και άδικο, αλλά όλα αυτά τα σκηνικά διαδραματίζονταν τα παλιά καλά χρόνια, όταν ο σεβασμός κυριαρχούσε και η απαραίτητη ευγένεια και προσδοκία για τα νεαρότερα άτομα ήταν εφικτή, παράδειγμα προς μίμηση και επιλογή.

Η οικογένεια, ένα μοντέλο νεοελληνικής κουλτούρας, φιγούρας και μορφής άρχισε να αλλοιώνεται και να χάνει τους δεσμούς της, αποκαλούμενη καιρό τώρα, οικογενειακά δεσμά.

Κι όμως, το μέλος της οικογένειας δεν είναι κανένας φυλακισμένος και μπορεί όποτε ο ίδιος το κρίνει να απαλλαγεί, να αποδεσμευτεί και να χαράξει τη δική του ρότα και πορεία.

Παλιά ήταν πολύ πιο δύσκολο και οι γυναίκες υπέφεραν απ’ τον ανδρικό ζυγό, απ’ τους «νταήδες» της οικογένειας και δεν είναι λίγες εκείνες που έχουν υποστεί σωματική, όσο ψυχολογική και λεκτική βία, χωρίς να ‘ναι σε θέση να αντιδράσουν, παρά δέχονταν υποτακτικά την τύχη τους, τη μοίρα τους σα να μην μπορούσαν να δούνε το φως στο τούνελ που είχαν βυθιστεί ή τις είχαν βυθίσει άλλοι.

Τι κι αν περάσαν τα χρόνια, τι κι αν αλλάξαν τα μοντέλα της οικογένειας, η δύναμη ψυχής που επιδεικνύουν καθημερινά οι γυναίκες είναι προς μίμηση.

Οι άντρες, τα ενοχοποιητικά στοιχεία και σημεία στη ζωή μιας γυναίκας, δρουν και επιδρούν αρνητικότατα και με οπισθοχώρηση στα θέλω της και στις επιδιώξεις της.

Φυσικά δεν είναι και λίγες οι γυναίκες που ευνουχίζουν τους άντρες, ώστε να προτρέχουν αυτές σε όλα και πάντα να ‘χουν το πάνω χέρι, να αποστομώνουν και να αφαιρούν το λόγο με «δημοκρατικές διαδικασίες», ούτως ώστε να φαίνονται οι αρχηγοί και οι «ηγήτορες» της οικογένειας.

Ειλικρινά, όταν φτάνουμε σε ακραίες καταστάσεις, τίποτα δεν είναι αρεστό και ωφέλιμο και για τους δύο.

Αν δεν υπάρχει ο σεβασμός, η ειλικρίνεια, η αξίωση, αλλά κυρίως ο θαυμασμός του ενός για τον άλλον, να το ξέρετε, διαβεβαιώνεται από πολλές ρήξεις οικογενειακών δεσμών πως η κατάληξη αργά ή γρήγορα θα ‘ναι η απομάκρυνση κι ο χωρισμός.

Τώρα πρέπει να σας πω, πως η μαγκιά δεν είναι να χωρίσεις και να μπούν σε έναν κυκεώνα και έναν φαύλο κύκλο όλοι μεταξύ τους.

Μαγκιά είναι να παλέψεις, να αδράξεις τη μέρα και τη νύχτα, τους μήνες και τα χρόνια και να καταφέρεις να δεις, να ισορροπήσεις και να εκτιμήσεις ανάλογα τις ευκαιρίες τις δοθείσες ή τις παραδοθείσες προς προτροπή για ρήξη και διάλυση της οικογένειας.

Αν σκεφτούμε πως η οικογένεια για όλους μας είναι ό,τι πολυτιμότερο και πως κανείς δεν παντρεύτηκε για να χωρίσει κάποια μέρα, θα δείτε όλοι μας ειλικρινά, πως αυτό που κρύβουμε μέσα μας, το θεριό της αξίωσης και της ικανοποίησής μας ως άτομα και οντότητες, όταν παρακαμφθεί και παραληφθεί με στόχο και σκοπό την έλλειψη ή την εξαφάνιση της αξιοπρέπειάς μας, παίρνει σάρκα και οστά και αμύνεται.

Ποιος δε θέλει να είναι ενωμένος, ποιος δε θέλει να υπάρχει ειλικρίνεια, πίστη και ανοχή, ώστε ο καθένας απ’ τη μεριά του, αναλαμβάνοντας τα βάρη και τις ευθύνες, με ειλικρίνεια να τις δεχθεί και να δράσει υπέρ της σταθερότητας της οικογένειάς του; Όλοι μας, αλλά…