Κείμενο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Είσαι το ταίρι μου, το τυχερό αστέρι μου θα πω εγώ. Το άλλο μου μισό, ίσως το αποκαλέσει κάποιο άλλο άτομο, αλλά ποτέ μην ψάξετε να αναμετρηθείτε με το έτερόν σας ήμισυ.

Δεν υπάρχει, αφού εμείς, ο καθένας μας ξέχωρα είναι μια ξεχωριστή μονάδα, μια οντότητα που υφίσταται και υπάρχει, που συνυπάρχει και συνδιασκεδάζει μετά των χαριεντισμών και των παθιασμένων, άλλη φορά, τεχνασμάτων αποκοπής μιας πάγιας καταστάσεως, της κενής και τρομακτικής παγωμάρας συναισθημάτων.

Με τη  ζέση, τη φροντίδα και τους εναγκαλισμούς εκείνους που σε κάνουν να ξεχνάς τα πάντα, τα ζόρια, τα ενοίκια, τους φόρους. Μόνο θες να καταθέσεις εκείνες τις στιγμές στην ψυχή σου, σε εκείνο το βωμό της λατρείας και στο όνομα εκείνης της ακαταμάχητης προσφοράς, διάδοσης και αποδοχής των αισθημάτων.

Τα αισθήματα είναι δυνατά και προκαλούν θαρρείς έντονες σεισμικές δονήσεις αγάπης και αλήθειας των εσώψυχών μας στα θησαυροφυλάκια εκείνα που αναθέσαμε τους κλειδοκράτορές μας, ώστε να τα σεβαστούν και να τα θωρούν ως κόρες οφθαλμών και ανεκτίμητους θησαυρούς, όπως εμείς αυτούς.

Αποκαλούμε το ταίρι μας το δικό μας πεπρωμένο, το κάρμα μας, αλλά, κυρίως, είναι εκείνο το κομμάτι της ζωής μας που σηματοδοτεί και φωταγωγεί εκείνα τα σκοτεινά μονοπάτια της ζωής μας, εκείνα τα υπό το φως της δικαιοσύνης του ηλίου και των λαμπερών εκείνων ακτίνων ζωοδότησης και φωταγωγίας της ψυχής μας.