Ποίημα: Άννα Μαρία Αλκυόνη
Φοιτήτρια Φ.Π.Ψ.

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Για ποιόν λόγο με συγχώρεσες ούτε εσύ έχεις αναρωτηθεί.

Δεν έχει σημασία για σένα ο λόγος αλλά η συνθήκη.

Αυτή η συνθήκη που θα δημιουργηθεί όταν πλέον θα είμαι έτοιμη να γονατίσω στην προσπάθειά μου να σπάσω την αλυσίδα από τα πληγωμένα μου χέρια.

Η σκουριά καίει μέρα με την μέρα το δέρμα μου μαζί με την δική σου σαρκοφάγα επιμονή που σφίγγει σαν κλοιός την ύπαρξή μου.

Είμαι δέσμιά σου. Όχι από επιλογή, αλλά από μια συνθήκη. Αυτή που καθόρισες εσύ χωρίς την βούλησή μου.

Αυτή σου η παραίνεση που μου φάνηκε γοητευτικά μοιραία.