Κείμενο: Βιργινία Βλάχου

Φιλόλογος – Φοιτήτρια Ψυχολογίας

 

Επιμέλεια: Χαρούλα Ξανθοπούλου

Φιλόλογος


Βαριέσαι λες. Αναβάλλεις όμως. Η αναβλητικότητα όταν επιλέγεται ως τρόπος ζωής αποτελεί ένα τέχνασμα για να αποφύγεις καταστάσεις. Είτε το δέχεσαι είτε όχι. Η ζωή δεν είναι ποτέ πληκτική, αλλά εσύ επιλέγεις να πλήττεις. Είσαι αδύναμος να χρησιμοποιήσεις την τωρινή στιγμή με έναν προσωπικά ικανοποιητικό τρόπο. Θέλεις να συνεχίζεις να την επιλέγεις, να αυτοκαταστρέφεται και να σαμποτάρεις την ψυχή σου; Να μπλέκεσαι σε δίχτυα που θα σε καθηλώνουν στο σκοτεινό σπίτι και θα σου στερούν το φως; Φοβάσαι και αγχώνεσαι για το πόσο καλά θα τα πας; Όμως όταν αναβάλλεις ξοδεύεσαι σε στιγμές που ακροβατούν στο τίποτα και στο όλα. Μάθε ότι ούτε το τίποτα ούτε το όλα θα είναι τέλεια ρυθμισμένα, για αυτό ποια δικαιολογία θα διαλέξει το μυαλό σου τώρα; Το σώμα σου δεν σε ακολουθεί, γιατί το έχεις συνηθίσει στην απραξία. Η απραξία οδηγεί στην πλήξη, και εσύ την έχεις επιλέξει και έχει σχεδόν βγάλει ρίζες στο είναι σου και το χειρότερο; Έχεις άγνοια για αυτό. Πού καταλήγεις; Ξέρω, ‘’η πόλη αυτή είναι βαρετή’’, ‘’οι άνθρωποι μιλούν για πράγματα που δεν με αφορούν’’, ‘’βαριέμαι να τους ακούω’’. ΜΗ. Σταμάτα να κρίνεις και να στρέφεις το προβολέα στους άλλους. Εσύ απουσιάζεις νομίζεις; Εκεί είσαι και περιμένεις οι δυσκολίες να βελτιωθούν και να λυθούν από μόνες τους, επιμένεις με ανθρώπους και καταστάσεις έχοντας την ελπίδα ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Τελματώνεις όλο και περισσότερο. Βαλτώνεις. Αναβάλλεις επειδή φοβάσαι μήπως δεν τα καταφέρεις, γιατί κάποιος κάποτε σε έκανε να αμφιβάλεις για τις δυνατότητές σου ή επειδή κάποιος σε θεώρησε τόσο ικανό που είναι περιττό να εμπλακείς με τους ανθρώπους και την καθημερινότητα. Αποφεύγεις να αντιμετωπίσεις ένα φίλο, έναν εραστή, έναν εργοδότη ή τους γονείς σου τους ίδιους. Αναβάλλεις γιατί θα το γλυτώσεις αν και η αντιπαράθεση θα έδινε την ευκαιρία βελτίωσης σχέσεων. ‘’ Θα το κάνω αύριο.’’  ΟΧΙ, δεν θα το κάνεις ούτε αύριο, ούτε ποτέ, επειδή το αύριο δεν θα έρθει αν εσύ δεν γεννήσεις την θέληση στην ψυχή σου. Πόσο πια θα χρησιμοποιείς δικαιολογίες όπως η κούραση και ο ύπνος για να αναβάλεις; Το ξέρω ότι δεν το κάνεις συνειδητά αλλά τώρα που διαβάζεις αυτό το κείμενο θύμισε στη βαλτωμένη σου καρδιά την τελευταία μέρα που έκανες κάτι και ένιωσες γεμάτος. Που έπιασες το στόχο σου, που γέλασαν τα μάτια σου, που είπες ΕΣΥ στον εαυτό που πόσο γαμάτος είσαι. Επειδή η ζωή δεν θα βγει έτσι, η παρατήρηση θα πάψει να έχει ενδιαφέρον σύντομα και εσύ θα έχεις χάσει και τα πιο μικρά κίνητρά σου, τις πιο μικρές συναισθηματικές εξάρσεις από τις ‘’βαρετές’’ αλλά υποφερτές στιγμές σου και τότε μάντεψε: Το πρώτο καταθλιπτικό επεισόδιο θα χτυπήσει την πόρτα. Ήξερες ότι μπορεί να αρρωσταίνεις όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ενοχλητικές ή αγχωτικές υποχρεώσεις; Μάθε ότι η εξάντληση είναι μια αμυντική τεχνική σωματοποίησης ενάντια στην πράξη. Μην αναβάλεις το ταξίδι των ονείρων σου, τις διακοπές σου, τα λόγια που θέλεις να πεις, μην κρίνεις τους άλλους για να καλύψεις την άρνηση της πράξης σου, μην προγραμματίζεις αλλά ποτέ μην οργανώνεις σωστά το πρόγραμμα δράσης σου λέγοντας ‘’θα αρχίσω την δουλεία την άλλη εβδομάδα’’. Το σύνολο των δικαιολογιών αυτών συνίστανται πρώτον στην αυταπάτη και δεύτερον στη φυγή, δίνοντάς σου το λόγο προσκόλλησης σε ανταμοιβές αναβλητικότητας. Σίγουρα νιώθεις άνετα με το σύστημα της αναβολής σου, δεν αλλάζεις – μένεις ίδιος, αποφεύγεις δυσάρεστες αλληλεπιδράσεις, πλήττεις και κατηγορείς κάποιον άλλον για τη δυστυχία σου, κρίνεις και νιώθεις σημαντικός σε βάρος των άλλων, χρησιμοποιείς τις δράσεις των άλλων ως πάτημα για να εξυψωθείς, δε ρισκάρεις, αποφεύγεις να προσπαθήσεις, δεν πλησιάζεις την επιτυχία και αρνούμενος την επιτυχία νιώθεις άσχημα με τον εαυτό σου και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Όμως να σου πω κάτι; Η ζωή είναι εκεί έξω, πίσω από την κουρτίνα και το παντζούρι, έξω από το ζεστό κρεβάτι και την ησυχία σου. Η ζωή είναι στη φασαρία, στον ήλιο και στην πολυκοσμία. Το γράφω και κάθε κύτταρό μου ξυπνάει. Μακάρι να ήταν κολλητικό. Για αυτό αποφάσισε να ζεις πέντε λεπτά κάθε φορά, σκέψου το τώρα προσπαθώντας να εξαντλήσεις το διάστημα των πέντε λεπτών για να κάνεις αυτό που θέλεις χωρίς να αναβάλεις αυτό που σε ικανοποιεί, αμφιβάλλοντας. Καταπιάσου με κάτι που έχεις αναβάλει διότι αν πράξεις αντί να αγχώνεσαι θα δεις πόσο αχρείαστη ήταν η αναβλητικότητά σου. Στη τελική ‘’τι χειρότερο θα μπορούσες να πάθεις, αν κάνεις αυτό που τώρα αναβάλλεις;’’ Αξιολόγησε τους φόβους σου. Καθόρισε στον εαυτό σου σε ένα χρονοδιάγραμμα, όπως για 15 λεπτά κάθε μέρα θα κάνεις μια συγκεκριμένη δραστηριότητα. Τι αποφεύγεις από το τώρα σου; Αν στο τώρα κάνεις αυτό που σε αγχώνει και φοβάσαι τότε το άγχος δεν θα έχει λόγο ύπαρξης. Θα ζούσες με αυτόν τον τρόπο αν ήξερες ότι έχεις 2 μήνες ζωής; Πάρε το θάρρος και κάνε αυτό που ως τώρα αποφεύγεις. Σταμάτα να σκέφτεσαι την απόδοση και σκέψου την δράση. Μη λες ‘’ μακάρι, πιθανόν, ελπίζω’’ πες ‘’θα κάνω ότι μπορώ για να πάνε τα πράγματα όπως θέλω’’. Αναθεώρησε την ταυτότητά σου και ρίξε τους τοίχους που σου έχουν χτίσει άλλοι, χωρίς να έχεις καταβάλει τον κόπο σου. Είναι αναζωογονητικό να προσπαθείς, εκεί είναι το νόημα της πρώτης αναπνοής για ζωή.


Προτεινόμενη Βιβλιογραφία:

Tracey, Brian, Ο χρόνος είναι χρήμα, Αθήνα: Modern Times, 2005