Κείμενο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Σε όλους μας μέσα κατοικούν, δρουν, επιδρούν, αλλά τις πιο πολλές φορές αντιδρούν, και πολεμούν «καλικατζαράκια», με αποτέλεσμα είτε να νικούν είτε άλλωτε να χάνουν.

Οι μάχες όλες αυτές δίνονται σε μια αρένα κάλυψης αναγκών της ζωής, αλλά κυρίως επιθυμιών και προστριβών ακόμα, ανάμεσα στα πρέπει και τα θέλω μας.

Άλλα είναι για επιβίωση απλά, άλλα για μια απλή επίδειξη, αλλά τα πιο σοβαρά και επικρατέστερα ζιζάνια, που σφαδάζουν απ’ τα αγκομαχητά των πονεμένων ψυχών, είναι όλα εκείνα τα εμπεριστατωμένα θέλω μας.

Μέσα στις δικές μας ίσως καμιά φορά άγνοιες και αποθέσεις δικών μας ελπίδων, ίσως και απέλπιδων, μπορούν να θέτουν και να παραθέτουν όλους μας σε διάφορα δικαστήρια, ως μάρτυρες υπερασπίσεως ή κατηγορίας.

Το μόνο μέλημα και ποτέ πλημμέλημα θα είναι η θέλησή μας, το ζηλευτό μας, για όσους το αποδέχονται ή μη, ταλέντο, τάλαντο στο να δημιουργήσουμε και να αποδείξουμε πως το κάθε τι θέλει τη δική του θυσία, τις δικές του προστριβές και διαμάχες.

Στο τέλος, όμως, είναι σίγουρο πως θα λάμψει η αλήθεια της σύνεσης και της συναινέσεως, εφόσον αντιληφθούν και δεν αντιμετωπίσουν όλη αυτήν την κατάσταση εγωιστικά, αποκλείοντας τις δικές μας θέσεις και διαθέσεις.

Κανείς δε θα πρέπει να ναι σε θέση να αντιπαρέλθει των δικών μας αιτημάτων, ζητημάτων, εκείνων των ζιζανίων, με την καλή την έννοια, που δε μας αφήνουν σε ησυχία και δεν μπορούμε να ηρεμήσουμε και να κατευνάσουμε τα πνεύματά μας, όταν προσκρούουμε σε αδικίες και επιβαλλόμενες τακτικές και αναδείξεις.

Αυτά λοιπόν, τα δικά μας καλικαντζαράκια, δεν περιμένουν να έρθουν οι γιορτές, ροκανίζοντας το δέντρο της ζωής και να επιφέρουν όσα δύσμοιρα κακά ποθούν και επιθυμούν. Είναι όλα εκείνα τα θέλω μας, που τρώνε και μαραζώνουν τις ζωές μας, τα όνειρά μας, τις επιδιώξεις μας και χωρίς να το θέλουν γίνονται διώκτες ζωντανών και ζωηρών σχεδίων και πλάνων των ζωών μας, διαδραματίζοντας ρόλους και συμπεριλαμβανόμενα σε σκηνές, που ούτε θέλησαν ούτε επεδίωξαν καν να πάρουν μέρος ή να στρατολογηθούν.

Σε άτακτες αποχωρήσεις δεν θα προβούν, δε θα παραβούν τα έντιμα και ένδοξα μηνύματα της ψυχής τους, δε θα δηλώσουν απόντα και ποτέ συμπεριλαμβανόμενα στο ρου της ιστορίας που γράφεται και διαδραματίζεται εν γνώση τους και ποτέ εν αγνοία τους ή παραμελώντας τα.

Το δέντρο της ζωής υπάρχει, υφίσταται και καλούμαστε να το συντηρούμε, να το διατηρούμε, αλλά κυρίως να φροντίζουμε τις υγιείς τους πλέον αναπτύξεις και αναγεννήσεις καρπών, χωρίς παραφυάδες και αρνητικά ζιζάνια που θα το τρώνε, θα το μαραζώνουν και ύστερα ίσως και να αναρωτηθούν πόσο και κατά ποιο τρόπο έφταιξαν αυτά.

Ας γίνει πια παράδειγμα η έντονη και σωστή, ποτέ υπολανθάνουσα κατάσταση και διάσταση των κομματιών εκείνων, των μεριδίων ευθύνης και υπόθεση προσωπική όλων μας, ώστε να δώσουμε και να διαδώσουμε το δικό μας μήνυμα αναγεννήσεως και εκείνης της προτροπής και της εν δυνάμει θελήσεώς μας, της δικής μας και μόνο αληθινής και ενδυναμωμένης από πίστη και κυριαρχία.

Πίστη για το αν θέλουμε και κατά πόσο να πετύχουμε και να αποδώσουμε στο έπακρο τα δικά μας πιστεύω, τις ακλόνητες δημιουργίες, τις δικές μας ευρεσιτεχνίες.