Ποίημα: Άννα Μαρία Αλκυόνη
Φοιτήτρια Φ.Π.Ψ.

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Και όσο θα περνάνε τα χρόνια,
οι ώρες που θα κρατάς για τον εαυτό σου θα πληθαίνουν.

Η ανάγκη σου να μιλήσεις σε σένα θα μεγαλώνει.
Η επιθυμία σου να βρεις την χαρά στη μοναχικότητα θα σε δελεάζει όλο και πιο έντονα.

Μην τρομάξεις. Δεν είναι αυτός ο δρόμος για την μοναξιά, όπως πολλοί θα τον ονοματίσουν για σένα. Είναι η πορεία προς την ανακάλυψη του εαυτού σου.
Οι πτυχές σου σε περιμένουν να τις αναζητήσεις σε αυτό το μανιακό ταξίδι που σε “έβαλαν” να κάνεις. Μπορεί να είναι μέσα σου η ανάγκη…

Σε συμβουλεύω να τους φερθείς φιλικά. Δεν ζητούν την αγνόησή σου. Μην ξεχνάς πως για πρώτη φορά αντικρίζουν το φως.
Προσδοκούν τον χρυσό σου χρόνο. Σαν τα παιδιά που με ένα βλέμμα καταφέρνουν να νιώσουν το μεγαλείο της προσοχής.

Συνοδεία σου οι μνήμες, τα πρόσωπα, εσύ…
Και όταν καταφέρεις να τις εντοπίσεις, μην ξεχάσεις να αναρωτηθείς αν τις συνάντησες μόνος.