Άρθρο: Κατερίνα Λυσιόβα

Εκπαιδευτικός και Ψυχολόγος

Επιμέλεια: Γιάννα Τζιρίτα

Φιλόλογος


” Μια νεαρή εκπαιδευόμενη μιλούσε με ένα ζευγάρι μεσήλικων γονέων, αφού είχε ζητήσει από τις δύο κόρες τους να βγουν από το δωμάτιο. Μια από τις κόρες, δεκαεπτά ετών, ήταν ανορεκτική και εδώ και κάποιο διάστημα είχε αρχίσει να βελτιώνεται κάπως. Η γενική γνώμη της ομάδας επίβλεψης πίσω από τον καθρέφτη ήταν ότι οι γονείς ήταν πάντα τόσο μπλεγμένοι με τις κόρες, που δεν είχαν καθόλου χρόνο για να περάσουν καλά οι δυο τους.

Η θεραπεύτρια έκανε ερωτήσεις ρουτίνας. Οι γονείς φαίνεται να συμφωνούσαν ότι η ζωή τους θα ήταν κάπως άδεια χωρίς τα παιδιά τους. Όμως ακριβώς εκείνη τη στιγμή, ο σύζυγος  αποκάλυψε ότι σκόπευε να προσκαλέσει τη γυναίκα του στην όπερα την ερχόμενη εβδομάδα και πίστευε ότι θα το απολάμβανε. Αμέσως η θεραπεύτρια απάντησε κοφτά: “Δεν πιστεύω πως θα το απολαύσετε. Έχετε συνηθίσει τόσο πολύ να είστε μόνο γονείς, που είναι δύσκολο να σας φανταστώ να απολαμβάνετε οτιδήποτε χωρίς τα παιδιά”.

Η θεραπεύτρια κλήθηκε αμέσως πίσω από τον καθρέφτη και της ζητήθηκε να περιγράψει πως ένιωθε για το ζευγάρι. Εκείνη είπε: “Νομίζω ότι με κοροϊδεύουν. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα μεταξύ τους και απλά προσπαθούν να μου δείξουν ότι μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς παιδιά, αλλά δεν τους πιστεύω”. Η θεραπεύτρια μιλούσε με έξαψη για περίπου πέντε λεπτά. Όταν ήρθε η ώρα να γίνουν σχόλια από την ομάδα παρατήρησης, ένα από τα μέλη είπε: Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι η συνάδελφός μας έχει πάρει τη θέση της  Μαρίας της ανορεκτικής κόρης, η οποία για χρόνια ανακατευόταν στη ζωή των γονιών της οποιαδήποτε στιγμή εκείνοι ήθελαν να κάνουν κάτι χωρίς αυτήν” .

Το απόσπασμα δεν τελειώνει εδώ. Η θεραπεύτρια όμως πάγωσε τη στιγμή αυτή. Ένιωσε την ταύτισή της με την ανορεκτική κόρη των θεραπευόμενων της, και επέστρεψε στο ζευγάρι με μια παράδοξη συμπεριφορά.

” Οι συνεργάτες μου πίσω από τον καθρέφτη πρόσεξαν ότι συμπεριφέρομαι σαν την κόρη σας, όταν λέω ότι δεν πιστεύω ότι μπορείτε να περάσετε καλά χωρίς εκείνη. Θα ήθελα να σας ζητήσω να τελειώσουμε εδώ τη συνεδρία αυτή, διότι φοβάμαι ότι, εάν μείνουμε εδώ, θα το ξανακάνω.”
Οι γονείς τότε σηκώθηκαν να φύγουν, αγκαλιασαν τη θεραπεύτριά τους λέγοντας:
” Παρακαλούμε να δώσετε τους χαιρετισμούς μας στους φίλους σας πίσω από τον καθρέφτη”.

Η προσωρινή ανορεξία της θεραπεύτριας, η ταύτισή της με την κόρη ήταν ένας κίνδυνος μέσα στη θεραπεία. Η παράδοξη και ασεβής στάση της απέναντί στο ζευγάρι όμως, ήταν η μαγική συνταγή για την αλλαγή που ακολούθησε λίγες εβδομάδες μετά. Οι ίδιοι οι συγγραφείς του βιβλίου Ασέβεια, αναρωτιούνται ποιος είχε κάνει την αλλαγή; Το ζευγάρι ή η θεραπεύτρια; Το σίγουρο είναι ότι άνοιξε μια διαφορετική συγκρουσιακή σκέψη μέσα τους, πως η κόρη τους είναι εκείνη που τους αποθάρρυνε να απολαύσουν προσωπικές στιγμές οι δυο τους, πως οι ίδιοι ικανοποιούσαν το αίτημα της κόρης τους χωρίς να το θέλουν, πως αυτή η ανορεξία τους τραβούσε ακόμα πιο κοντά της και παράλληλα πολύ μακριά τον έναν από τον άλλον και πως  αυτό το αίτημα απομάκρυνσης δεν ήταν της κόρης τους αλλά αρχικά δικό τους κίνητρο. Όλα αυτά, χωνεύθηκαν και έγιναν ξεκάθαρα μόνο με την αναπαράσταση της θεραπεύτριας στο ρόλο της κόρης και τη συνειδητοποίηση αυτής της εμπλοκής. Οι ίδιοι ένιωσαν πόσο ισχυρή είναι η δυαδική τους δύναμη και πόσο αβίαστα ρούφηξαν τη θεραπεύτριά τους και την οδήγησαν να αντιδράσει όπως η κόρη τους.


Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Cecchin, G., Lane, G. & Ray, W. (2007). Ασέβεια. Θεσσαλονίκη University Studio Press.