Κείμενο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Η επικοινωνία εξακολουθεί να παιδεύει την ψυχή μου, να ταλανίζει το είναι μου και να αποτελεί αδιαπραγμάτευτο ηθικό μου καθήκον απέναντι σε άτομα που σέβομαι, εκτιμώ και αγαπώ αλλά και ακόμα και σε άτομα που κάποτε αποτέλεσαν δικό μου αναπόσπαστο κομμάτι, αλλά ποτέ βίαια παρά μεθοδικά και αναντίρρητα θελήσαν να αποσπαστούν και να αποσχισθούν απ’ την τότε ολότητα και οντότητα, όπως τη φανταζόμουν, της κοινής ήδη ζωής, των αναζητήσεων και των αναγκών της ψυχής μας.

Αυτή, όμως, την ψυχή πολλοί από μας, από σας, την ποδοπατούμε, την κατευθύνουμε και την αλλοιώνουμε έτσι, ούτως ώστε να γίνει κάποια στιγμή ξένη προς εμάς, προς τις δικές μας κατευθύνσεις και επαναπροσδιορισμούς.

Μονόλογοι της σκέψης, του μυαλού που δε λέει να σταματήσει να δρα και να αντιδρά, να επιδρά και να εξελίσσεται σύμφωνα πάντα με τις διαμαρτυρίες του είναι μας, του κατεστημένου συστήματος, μιας μη αποδοχής και παραδοχής μας σε γεγονότα και καταστάσεις που μας καθιστούν έρμαια της μοίρας μας, ευνουχίζουν συνειδήσεις και καθιστούν πάντα εμάς υπεύθυνους και ποτέ ανεύθυνους σε σχέδια και πλάνα ζωής, σε στάσεις και φάσεις αυτής, με γνώμονα το δικό μας και μόνο συμφέρον αδιαμαρτύρητα και εξονυχιστικά στα δρώμενα και συμβαλλόμενα γεγονότα και πρόσωπα που μας αφορούν.

Πρόσωπα που παίξαν ή θα παίξουν καταλυτικό παράγοντα εξέλιξής μας ή μη, συγκεντρωτικής ή όχι διαμαρτυρίας των ονείρων μας, συνυφασμένων και άρρηκτα δεμένων και προσελκούμενων χωρίς τα βαρίδια της ενίσχυσης της προτροπής, ώστε να μην έχουμε αυτοπεποίθηση και διάθεση για δημιουργία.

Μια δημιουργία που θα εντείνει και θα επεκτείνει τις δικές μας βλέψεις και προβλέψεις, τα δικά μας στάτους και διαμαρτυρόμενα συνθηκολογημένα και ευρέως διαδεδομένα πρέπει σε έναν εφησυχασμό, σε μια προτροπή και σε μια ήδη διακεκομμένη κόκκινη γραμμή, που θέλουμε να την ολοκληρώσουμε και να τελειοποιήσουμε τα δικά μας γραφικά και γραμμικά σχέδια, ποτέ τεθλασμένης και διακεκομμένης, παρά μιας συνεχούς πορείας δικών μας θελημάτων και ζητημάτων, ώστε να αποδειχθεί για μια ακόμη φορά πως όποιος θέλει, μπορεί και δεν υπάρχουν στις ζωές μας δεν μπορώ, αλλά μόνο τα δε θέλω.

Αυτά τα θέλω που θα πολεμήσουμε με νύχια και με δόντια να αναδείξουμε τη γενναία και πάντα θετική πλευρά του χαρακτήρα μας, καλυμμένη με πολλές δόσεις αισιοδοξίας, ταλέντου ψυχής, ώστε να παρεισφρύουν μόνο τα καλά και άκρως θετικά στοιχεία στη ζωή μας και τα κακώς κείμενα και λάθος άτομα, με βίαια τραγικές και τραγελαφικές αντιλήψεις ζωής, να εκλείψουν δια παντός.

Το αποτέλεσμα είναι να συνυπάρξει η υγεία του σώματος και του πνεύματος σε πλήρη αρμονία και ειλικρινή συνέχεια χωρίς την ανεκτικότητα και την ανέχεια προσχώρησης άλλων ξένων δόλιων και ύπουλων μέσων δικής μας καταδυνάστευσης και δικών μας πάντα δεδομένων αποδοχών, που κατά κύριο λόγο και κατά κύρια βάση αδρανοποιούν εκείνα τα σημεία του δικού μας εγκεφάλου, λες και η λοβοτομή είναι η μόνη σωτήρια λύση γι’ αυτούς και η πλήρης αποσύνδεση και αποδιοργάνωση του δικού μας και μόνο.

Χιλιάδες στιγμές αμέτρητης κι απροσπέραστης μοναξιάς, βουλιμίας ηθικών στοιχείων, προσέλευσής μας σε πηγές ενέργειας και αποδοτικότητας αυτής, μας εγκλωβίζουν και μας συνιστούν έκαστη την προσοχή μας και τη δική τους φροντίδα, προς αποφυγή ατυχημάτων ψυχοσωματικών που κατευθύνουν κι αποσυντονίζουν τις ζωές και φάσεις αυτής, με ευνόητους όρους και περιορισμούς, προς καλυτέρευση του δικού τους εγωιστικού πεδίου, ηλεκτρισμένου και ποτέ αποφορτισμένου, αφού οι μόνες μπαταρίες τους, των δικών τους κακώς κειμένων, φορτίζουν μόνο και μόνο με φαρμάκι και δηλητήριο που διαχέεται στην εκάστοτε κάθε φορά ατμόσφαιρα και σα βρυκόλακες απομυζούν ενέργεια, αίμα, δύναμη και κυρίως τη θελημένη επιδίωξη για ζωή.