Κείμενο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Στη ζωή μας μας έχουν μάθει το εξής ρητό: ματαιότις ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότις. Φυσικά σ’ αυτό το ρητό επανερχόμαστε σε δύσκολες στιγμές αμηχανίας, αδράνειας, εσωτερικού μας διαλογισμού αλλά και σε στιγμές μοναξιάς και ματαίωσης διαφόρων καταστάσεων.

Κάποιες φορές αισθανόμαστε ανοχύρωτοι, ευάλωτοι και κυρίως, ευκόλως διαχειρίσιμοι και κατευθυνόμενοι από άλλους ανθρώπους, άλλες συνθήκες και πραγματώσεις καταστάσεων τέτοιων που ίσως αποβούν μοιραίες και καταλυτικές για το δικό μας μέλλον και παρόν, κατευθυντήριες και υπολογίσιμες απ’ το ευρέως γνωστό ή άγνωστο παρελθόν μας.

Αλλά ας ξέρουμε πολύ καλά πως είναι επιτακτική ανάγκη το να μαχόμαστε για τα ιδανικά μας, τα ιδεώδη, τα δικά μας ηθικά απροσπέλαστα συμπλέγματα, που τα σχοινιά τους είναι τόσο δυνατά χωρίς να υπάρξει η παραμικρή ελάχιστη ένδειξη πως ένα μηδαμινό αιχμηρό αντικείμενο θα καταστεί αιτία να κόψει τους δεσμούς εκείνους που χορηγήσαν και διαπαγματεύονται τα δικά μας ισχυρά και πάντα καλώς εδραιωμένα βάθρα των πιστεύω και εκείνων των διαχειρίσιμων συλλογισμών, για να κατευθυνθεί και να ορθοποδήσει το ανάστημά μας σε σχέση με την επιδίωξη, την καλυτέρευση αλλά κυρίως με τη δική μας επιδιωκόμενη θέληση για καλυτέρευση του ίδιου μας του εαυτού, ώστε ποτέ να μην πούμε «κρίμα, δεν το ‘κανα, δεν το επιχείρησα τουλάχιστον».

Πρέπει και δύναται κάθε δική μας συνειδησιακή απόσταξη του είναι μας να καταφέρει και να λειτουργήσει λυτρωτικά και όχι σπαραχτικά και με οδύνη προς το χαμένο, ίσως, παρελθόν μας, προς τα αφημένα σε μια γωνιά μας όνειρα και σχέδια πάντα ουσιαστικού αγγίγματος και ποτέ επιδερμικού, κενού από θέληση για επίγνωση, γνώση και διάγνωση κομματιών του εαυτού μας, πτυχών, ίσως άγνωστων προς εμάς. Ποτέ, όμως, αυτές οι πτυχές δεν είναι παρακινδυνευμένες και τρωτές, παρά το άτρωτο και το δυνατό επίπεδό μας αναζητά να παράγει, να δημιουργεί και να αναπλάθει, όχι το φανταστικό δρώμενο, αλλά εκείνο το επιδιωκόμενο, βατό και προσβάσιμο και αδιαμαρτύρητο γίγνεσθαί μας .

Το θεαθήναι εύκολο, εύχρηστο και μάλιστα τις περισσότερες φορές επίπλαστο και επιδιωκόμενο για δική μας προβολή, για τα δήθεν καλά μας στοιχεία, αγνοώντας προς πάσα έναν και πάσαν κατεύθυνσιν πως ο χαρακτήρας μας, ο καθρέφτης μας είναι τα μάτια μας και πως απ’ το βλέμμα μας καταλαβαίνουμε την αποδοχή, την απομάκρυνση, την ηθελημένη επιδίωξη διαστρέβλωσης της αλήθειας μας, της πραγματικότητας εκείνης που μας καθιστά υπεύθυνους στο ό,τι εμείς λέμε και όχι στο ό,τι οι άλλοι θέλουν να εκμαιεύσουν από μας για δικά τους θέλω, για τα δικά τους ανίσχυρα πάντα κίνητρα και επιδιώξεις.

Αποκωδικοποιητές της δικής μας αλήθειας με επεμβάσεις, όμως, στις δικές μας ατόφιες συχνότητες μεν, αλλά με έναυσμα τη δική τους παραμορφωμένη από συνήθεια συμπεριφορά μετάλλαξης και αναπροσαρμογής προς δικό τους όφελος και κατάχρηση αληθειών υπέρ δόλου, ψεύδους και ακαταίσχυντης κατάθεσης, κατάπτυστης αληθείας και ερμηνείας, κατά τας δικάς τους γραφάς και προϋποθέσεις.

Είναι πιστεύω κουραστικό, μάταιο και άδικο να θες να προβάλεις, να επιβάλεις χωρίς να καταβάλεις καν την παραμικρή προσπάθεια να καταλάβεις τον άλλον, τις ανάγκες του, τα άγχη του και τους προβληματισμούς του.

Εύκολο, ανέξοδο το να κατηγορείς, το να επιρρίπτεις ευθύνες και τόνους λάσπης και βλοσυρής κακίας και ραδιουργίας, χωρίς να βλέπεις τη σαπίλα και την άχρηστή σου υπόσταση, φερόμενος και προτρέποντας τον άλλο σε εκείνα τα λάθη, ώστε να πέσει στην παγίδα που του στήνεις και ύστερα, όντας τροπαιοφόρος οργής, μίσους, ανυπαρξίας σου πλήρους, να καταστήσεις τον άλλον έρμαιο, αδύναμο ον ύπαρξης και υπόστασής του στα δικά του χέρια, με συμπεριφορές που ευνουχίζουν και κατακερματίζουν προσωπικότητες και ψυχές.

Εν τέλει ό,τι επιδιώκεται, ποτέ δε θα είναι μάταιο, όσο μάταιος κι αν είναι ο κόσμος αυτός που είμαστε ένα κομμάτι του, υλιστικός και σθεναρά μη πνευματικός. Αλλά το πνεύμα, η γνώση και η επίγνωση θα κυριεύσουν και θα νικήσουν τα δικά μας διαπραγματεύσιμα και καταστρατηγημένα μας σχέδια της αλήθειας και της καθαρότητάς τους.