Κείμενο: Νικόλ Παπαδοπούλου

Φοιτήτρια Γαλλικής Φιλολογίας

Επιμέλεια: Χαρούλα Ξανθοπούλου

Φιλόλογος


Ναι λοιπόν. Το παραδέχομαι. Πίστευα ότι θα ήσουν κάτι παροδικό και ότι κάποια στιγμή θα έφευγες από το μυαλό και την καρδιά μου. Νόμιζα πως μπορούσα να τα διαγράψω όλα και να ξεκινήσω από το μηδέν και να βαδίσω σε άλλους δρόμους διαφορετικούς, σταθερούς και μόνιμους. Όμως, κατάλαβα ότι έλεγα ψέματα στον εαυτό μου. Ήμουν πολύ καλή ηθοποιός. Έπαιζα πολύ καλά το ρόλο της αδιάφορης και έκρυβα τα συναισθήματα μου με πείσμα για να μην αποκαλυφθούν. Είχα χτίσει πελώριους τοίχους γύρω μου για να καταφέρω να ξεφύγω και απελευθερωθώ από εσένα. Από την φυλακή σου είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγω. Ακόμη και όταν κρατώ στο χέρι μου το κλειδί, προτιμώ να μένω μέσα. Κάθε μέρα συνειδητοποιώ πόσο ερωτευμένη είμαι μαζί σου. Δεν ξέρεις πόσο πονάω που δεν μπορώ να απαλλαγώ από αυτό το συναίσθημα και να αρχίσω να σε αγαπάω με άλλον τρόπο. Είναι λοιπόν, βαρύ μονοπάτι ο Έρωτας, καρδιά μου. Απευθείας βυθίζεσαι σε άγρια κύματα συναισθημάτων και επιθυμιών που σε ραντίζουν αλλά και σε ποτίζουν με τόσο βάρος που αναρωτιέσαι πως το αντέχεις. Και εγώ φαίνεται ότι αντέχω πολλά. Πόσο όμως; Για πόσο καιρό η ανοχή θα γίνεται σιωπή και θα πνίγεται τόσο άδικα μέσα μου, χωρίς να ξέρω να την εκφράσω; Για πόσο θα πληγώνω τον εαυτό μου επενδύοντας σε έναν έρωτα που δεν γνωρίζω καν αν έχει παρόν και πολύ περισσότερο μέλλον; Το μόνο που θέλω είναι ένα σημάδι καρδιά μου. Κάτι που να μου δείχνει επιτέλους ποιά οδό να ακολουθήσω. Δεν σου ζητώ να είναι η Κηφισίας, απλά κάποια, ακόμα και αν δεν την ξέρω. Μπορεί να μην έχω το κουράγιο να την διαβώ αλλά θα το κάνω με την πρώτη ευκαιρία. Δεν στα λέω όλα αυτά τυχαία καρδιά μου. Έχω πονέσει πολύ στο παρελθόν και δεν μπορώ να βιώνω συνεχώς τα ίδια. Στείλε μου το φως και εγώ θα το ακολουθώ όσο μπορώ μέχρι να σβήσει. Μην με αφήνεις άλλο κλεισμένη στο σκοτάδι. Και μην προσπαθείς να με πείσεις πως ο Έρωτας περνάει. Διότι δεν περνάει. Εξατμίζεται μόνο ο επιφανειακός. Ο άλλος ο αληθινός και ο βαθύς δεν φεύγει. Μπορεί να καλυφθεί αλλά και πάλι θα βρει τρόπο να σε σαγηνεύσει και σε κλέψει για ακόμη μια φορά. Και γίνεται απωθημένο που κατασπαράζει, σε ζαλίζει και σε μαραίνει. Δεν σε αφήνει να κοιτάξεις παραπέρα. Για αυτό σου λέω καρδιά μου, ο Έρωτας θέλει δυνατές καρδιές. Γερή υπομονή και επιμονή ακόμα και Παιδεία. Σε δοκιμάζει διαρκώς. Και εσύ πρέπει να μάθεις να παίζεις το παιχνίδι του, έχοντας γερά χαρτιά να ρίξεις. Τρελός είναι ο Έρωτας. Και μόνο στους δυνατούς ρίχνει τα δίχτυα του. Κάνει τις καρδιές τους να χτυπούν τόσο δυνατά από την ταραχή που είναι έτοιμες να σπάσουν….